AFTELLEN NAAR 31 DECEMBER 2019, 18:00u!

  •  Vorige
  • 1
  • 2
  • 3(current)
  • 4
  • 5
  • ...
  • 10
  • Volgende 
Waardering:
  • 1 stemmen - gemiddelde waardering is 5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Het grote vuurwerkverhalen topic!
#31
Hier deel II:

    Dinsdag 20 december 2011. Grijze wolken dreven richting Groningen, onweer en regen belovend terwijl ze langzaam voortdreven. In de stad liepen mensen al met paraplu of in regenkleding. Hier en daar waagde een dappere enkeling het om zonder bescherming tegen de komende stortbui buiten te komen en te reizen. Onder deze mensen waren twee fietsers. Allebei blond en lang, een jongen en een meisje. In een aardig tempo fietsten ze door, af en toe een blik op de steeds grijzer wordende lucht werpend.
    'We worden zo meteen echt zeiknat,' zei Carmen. Haar blauwe ogen keken naar haar vriend, die kort een blik op de lucht wierp, waarna hij weer naar het fietspad keek.
    'Niets aan te doen,' antwoordde hij.
'Zei je vader hoe laat het zou gaan regenen?'
'Niet echt,' antwoordde Coen. 'Hij had het over een kwestie van een half uur tot een uur.'
    Bezorgd wierp Carmen een blik op de donkergrijze wolken. 'Dat redden we niet.'
    Nogmaals haalde Coen zijn schouders op. Nat worden maakte hem niet zoveel uit. 'Laten we doorfietsen. Misschien hebben we mazzel.'
    Beide fietsers schakelden naar een hogere versnelling en voerden hun snelheid op. De Grote Markt schoot snel voorbij. Er waren meer mensen die bezorgd naar de lucht keken. Dit zou niet zomaar een buitje worden, het zou echt losbarsten.
    Het eerste stoplicht dat Coen en Carmen tegenkwamen sprong meteen op groen. Zonder vaart te minderen fietsten ze door. Coen keek nog vlot opzij om te voorkomen dat iemand die door rood reed hen aan zou rijden. Het was echter vrijwel leeg in de stad. Mensen zaten thuis of schuilden in winkels terwijl de lucht boven de stad grijzer en grijzer werd tot hij uiteindelijk een naadloos aangesloten donkergrijze kleur had. Aarzelend vielen de eerste druppen op het zwarte asfalt.
    Coen wierp kort een blik omhoog. Er was geen kans op een kort buitje, deze bui zou hen de hele reis lastig blijven vallen. Zo niet de hele dag. Langzaam veranderden de kleine druppels in zware, logge druppels die op het wegdek kletterden. Coen was binnen enkele seconden doorweekt. Hij hief zijn hand op en hield hem voor zijn ogen om te voorkomen dat er teveel water in zou komen. De lenzen die hij droeg werden minder comfortabel als er teveel water in zijn ogen kwam.
    'Geen mazzel dus!' schreeuwde Carmen naar hem. Ze moest haar stem verheffen om boven het geluid van het vallende water uit te komen. 'We krijgen het ijskoud op deze manier!'
    Coen keek haar aan en grinnikte kort. 'Ik hoop dat je mascara waterproof is!' riep hij terug.
Carmen begon ook te lachen, hoewel het geluid nauwelijks hoorbaar was door het vallende water.     Ondanks dat ze samen fietsten leek het alsof het gordijn van regen ze van elkaar isoleerde. Langzaam veranderde het beeld van het landschap waar ze doorheen fietsten. De huizen stonden nu minder dicht op elkaar en gaf de regen nog meer mogelijkheden ze te doorweken. Coen voelde de druppen op zijn jas kletteren. Bepaalde plekken in de jas, met name de binnenkant van zijn armen, bleken niet zo waterdicht te zijn als hij had gehoopt. Zijn spijkerbroek was zwart van het vele water dat de stof had opgenomen en voelde zwaar en koud aan om zijn benen. De temperatuur lag zo rond de zes graden en maakte het allemaal nog oncomfortabeler. De handschoenen die hij droeg waren ook niet bestand tegen het water. Zijn vingers waren ijskoud. Zodra ze op een fietspad fietsten en de auto's op de openbare weg niet meer naast ze reden, spreidde Coen zijn armen en hief ze op. Hij ving op deze manier alle regen op.
    'Zo word je nog natter!' riep Carmen naar hem.
    'Kan me niets schelen,' antwoordde hij. 'Ik ben toch al doorweekt.' Vlot haalde hij een hand door zijn haar. Het enige dat hij zo snel voelde was water. Kort wierp hij een blik omhoog. De regen viel nog steeds gestaag naar beneden. Naast hem rilde Carmen op haar fiets.
    'Laten we maar naar mijn huis gaan,' zei Coen. 'Dat is dichterbij. We hebben genoeg handdoeken, dus je kunt zo even douchen.'
'Warmte.' Carmen kreunde. 'Ik kan nu niet geloven dat het nog bestaat.'
Coen lachte kort, maar er zat geen humor in zijn lach. De temperatuur van het water in combinatie met die van de lucht maakte dat hij het ijskoud had. Harder proberen de fietsen werkte eigenlijk niet. Door het toenemen van de wind kreeg hij het alleen nog maar kouder.
Nog maar vijf minuten. Volhouden. We zijn er bijna.
    Naast Coen zuchtte Carmen van opluchting toen zijn huis in zicht kwam.
Beiden reden om en stapten af. Hun voetstappen klonken vochtig en Coen voelde zijn sokken soppen in zijn schoenen. Schoenen die toch waterdicht zouden moeten zijn. Hoewel ze dat na drie jaar intensief gebruik waarschijnlijk niet meer waren. Coen zette zijn fiets in de schuur en reed Carmen's fiets ook naar binnen. 'Hier staan ze wel veilig,' zei hij. 'Kom. We moeten wel omlopen.'
Carmen rilde. 'Net w-waar ik op zat te wachten.'
'Misschien warm je wat op van het lopen.' Coen stopte zijn handschoenen in zijn zakken en stak een hand naar haar uit. Carmen pakte hem vast en liep met hem mee. Haar hand voelde ijskoud aan.
'Je hand is ijskoud.'
'Weet ik,' antwoordde Carmen. 'De rest van mijn lichaam is niet veel beter.'
Coen glimlachte en kuste haar hand. 'Beter?'
'Nee.' Carmen grijnsde. 'Maar het is een begin.'
    De regen viel nog steeds naar beneden en zou hier waarschijnlijk nog een hele tijd blijven vallen. Coen was nu echter al zo nat dat hij de regen nauwelijks meer voelde. De wind blies de regen weer tegen hen aan toen ze uit de brandgang kwamen. Coen was in zijn zak al druk op zoek naar de huissleutels. Tegen de tijd dat ze bij de deur waren had hij ze gevonden. Snel stak hij de sleutel in het slot en liet Carmen binnen, waarna hij zelf ook naar binnen stapte.
    Eenmaal in de gang trok hij zijn jas uit en nam die van Carmen aan. Coen pakte twee kleerhangers en deed de deur weer open. 'Ik zal ze in de garage hangen, dan wordt de gang niet zo nat. Ben zo terug.'
Carmen knikte, waarna ze zich bukte om haar schoenen uit te doen. Haar handen trilden licht van de kou.
    Even keek Coen naar de regendruppels alsof hij overwoog toch niet te gaan. Met een zucht sprintte hij naar buiten. De korte tocht naar de garage zorgde ervoor dat zijn lichtblauwe bloes donkerblauw werd van de regen.
    Het water liep bij zijn nek naar binnen en rolde over zijn rug naar beneden tot het bij de rand van zijn doorweekte broek kwam. In de garage hoorde hij de druppels op het metaal van de garagedeur kletteren.
    De kleerhangers hing hij op aan een uitstekende balk. Beide jassen drupten. Het water liep er in kleine kreekjes vanaf. Rustig stapte hij weer naar buiten. De regen viel op zijn schouders en drupte verder naar beneden. Nu hij al zo nat was al hij was, deed Coen het rustig aan. Kalm sloot hij de garagedeur die met een bons op de grond terechtkwam en de garage afsloot. Met een kort sprintje bereikte hij vervolgens de voordeur, die nog open stond. Carmen stond nog steeds in de gang en nam hem meelevend op toen hij bukte om zijn schoenen uit te doen. 'Je bent nu echt kletsnat.'
'Ik weet het.' Coen stond weer op. Zijn rug en schouders voelden de kou van het water. 'Kom. We moeten droge kleren hebben en ons afdrogen.'
Carmen knikte. 'Ik trek wel gewoon wat van jou aan.'
Coen lachte. 'Best,' zei hij.
    Beiden gingen ze de kamer in, de zwarte labrador die blij op hen afsprong negerend. 'Gelijk maar door naar boven, lijkt me,' zei Coen terwijl hij de deur opende en Carmen voorliet. Snel liepen ze de trap op. Op de logeerkamer pakte Coen een handdoek die hij aan Carmen gaf. 'Hier,' zei hij. 
'Dank je.' Carmen nam de handdoek aan en droogde haar gezicht wat af.
'Ik zal even wat kleren voor je zoeken. Ik kom ze je zo wel brengen.'
'Is goed.' Carmen liep naar de badkamer terwijl Coen naar de zolder liep om in zijn kast droge kleren te pakken.
    Zijn handen afdrogend aan de nog droge delen van zijn kleren liep Coen naar boven. Uit zijn kast pakte hij eerst een zakdoek en gebruikte die om zijn gezicht en haar wat te drogen. Het ding was binnen de kortste keren doorweekt van het regenwater. 'Laat ook maar,' mompelde hij. Een kort moment keek Coen om naar de regen die tegen zijn raam sloeg. In zijn kast pakte rommelde hij even tussen zijn broeken. Na een tijdje vond hij wat hij zocht. De trainingsbroek van zijn volleybalvereniging, het ding was hem eigenlijk te kort dus hopelijk zou het Carmen beter passen. Een wit T-shirt en een trui had hij al gepakt. Snel liep hij de trap weer af.
    'Hier heb ik kleren voor je,' zei hij en draaide zich om. Even bekijk hij Carmen. Van haar vrijwel naakte lichaam keek hij al niet meer op, al betoverde het beeld hem nog steeds. De duidelijke lijnen van haar buikspieren waren bekend. Hij staarde in haar blauwe ogen, keek naar haar haar dat net over haar schouders viel en glimlachte.
'Je weet hoe de douche werkt. Geef maar een gil als je klaar bent.'
Carmen glimlachte ook. 'Doe ik.'
    Coen sloot de deur achter zich. Even later klonk het gekletter van warm water op de stenen vloer door de douche, warmte brengend en de kou verdrijvend.
Het geluid van het vallende water drong vrijwel niet door tot Coens kamer. Dat wat in de douche gebeurde kon hij wel horen, maar niet erg goed. De regendruppels tikten op de ruiten en spatten wat naar binnen. Ze rolden naar beneden toen Coen opstond en het raam sloot. Traag zocht het water haar weg naar beneden, waar het wegwaaide voor het een plas kon vormen. De wind rukte aan de huizen en was duidelijk hoorbaar vanaf zijn zolderkamer. Even keek Coen naar buiten, in gedachten verzonken. Zijn kleren plakten nog steeds tegen zijn lichaam hoewel zijn broek nu wat begon te drogen.
    Hij startte zijn PC op en luisterde naar het kalme, brommende geluid dat uit de computerkast kwam. Zijn bureaustoel kraakte zachtjes toen hij erop ging zitten, het geluid was onhoorbaar door de regen en de wind. Het vocht dat in zijn broek getrokken was maakte de zitting van de stoel nat. Het zou een aantal minuten duren voordat het opgedroogd was. Na te zijn ingelogd, klikte hij het FireFox icoon op zijn Desktop aan en ging naar AVP. Het forum laadde snel en het duurde niet lang voordat hij kon inloggen.
    Na het forum over Belgisch vuurwerk te hebben bekeken, logde hij weer uit. De printer, die op zijn bureau stond, begon te werken en printte enkele lijsten uit. Buiten de lijsten kwamen ook enkele kaarten uit zijn printer gerold. De belangrijke routes waren in rood aangegeven. De rode lijnen staken duidelijk af. Coen volgde de lijn tot hij ergens halverwege Gelderland was, de printer was nog niet verder gekomen.
    'Coen!' Carmen haar stem klonk uit de douche. Vlot draaide hij zich om en liep naar beneden.
'Ja?'
'Je kunt bij de douche hoor.'
'Dank je.'
    In de douche was het warm, vergeleken met zijn kamer. Carmen stond met haar rug naar de opening toe. De joggingbroek die Coen had klaargelegd paste haar redelijk goed, het licht van de badkamerlampen werd weerspiegeld in de enkele druppels kraanwater die nog op Carmen haar rug plakten. 
    'Wacht even,' zei Coen toen ze haar hemd weer aan wilde trekken. 'Je hebt een plekje op je rug overgeslagen.'
Voorzichtig pakte hij de witte handdoek die hij haar een aantal minuten geleden had gegeven. De stof was vochtig en warm. Voorzichtig veegde Coen de druppels water weg met de handdoek. Zijn rechterhand rustte hierbij op Carmens blote huid, die warm aanvoelde door het douchen. Even keek hij naar haar huid, die een permanente tint leek te hebben, alsof ze een tijdje in de zon had gezeten. Van het zomer was ze nog veel bruiner geweest, toen had ze echt een tint gehad. Even herinnerde hij zich de warme zomer en de lol die ze tijdens het zeilen in Friesland hadden gehad.
'Zo,' zei hij.
Carmen glimlachte naar hem en kuste hem op zijn wang, waarbij ze zich naar hem toe draaide. 'Dank je.' Vlot trok ze haar hemd aan en pakte de trui. 'Ik loop alvast naar beneden.'
'Zou je eerst mijn PC uit kunnen zetten?' vroeg Coen. 'Die heb ik nog aan laten staan.'
'Doe ik voor je.' Carmen liep de badkamer uit en sloot de deur. Nog even waren haar voetstappen hoorbaar toen ze snel de trap op liep.
    Coen trok zijn kleren uit en hing die uit over de badrand. Daarna stapte hij de douchecel in. Op de grond en op de muren zat nog water van zoeven. Hij draaide de kraan open en genoot van het warme water dat langs zijn lichaam stroomde en de kou verdreef. Hij haalde zijn handen door het haar en voelde het koude regenwater met het warme kraanwater mengen, totdat het koude uiteindelijk lauw werd, in stroompjes langs zijn lichaam naar de afvoer stroomde en daarna verdween om plaats te maken voor het warme water.
    Na zichzelf ingezeept te hebben en zijn haren gewassen te hebben sloot Coen zijn ogen. Even was hij alleen in een warme duisternis. Door de ventilatie kon hij de wind horen loeien. Buiten ging het nog steeds tekeer. Op de gang werden zacht voetstappen hoorbaar. Als een muis die 's nachts op zoek is naar kaas en de kat niet wakker wil maken. Het geluid van een deurklink die naar beneden ging en degene die hem had opengemaakt toegang verschafte tot de overloop. Langzaam ging de douchedeur open. Carmen stak haar hoofd om de hoek.
    'Doe dat ding dicht, die tocht is koud,' riep Coen tegen zijn vriendin die de deur snel sloot.
'Je wordt gebeld,' zei Carmen. Ze had Coens telefoon in haar hand, de ringtone was niet hoorbaar. Het ding stond op stil en trilde alleen maar.
'Wie is het?' vroeg Coen.
Carmen keek even op het schermpje. 'Daan.'
'Die zal vast niet bellen over mijn geheime liefde,' grinnikte Coen. 'Neem maar op.'
Carmen wierp hem een schalkse blik toe en nam op. 'Met Carmen.'
Ze lachte. 'Nee, het nummer klopt wel. Coen staat te douchen.' Ze luisterde kort en knikte toen. Door de doorzichtige deur van de douchecel was haar gezicht slechts vaag te zien. De damp had de deur laten beslaan. 'Oké. Ik zal het zeggen. Hoi!' Carmen legde de telefoon weer op.
'Daan belde om te zeggen dat het hotel geregeld is. Of jij het verder door wilt geven.'
Coen knikte. 'Komt wel goed,' antwoordde hij. Hij keek Carmen na tot ze de deur weer sloot en naar beneden ging.
    Toen hij uit de douchecel stapte om zijn handdoek te pakken kon hij haar voetstappen op de trap horen. Toen hij zijn borst aan het afdrogen was hoorde hij de deur van de benedenverdieping dicht gaan. Met zijn handdoek zijn haren afdrogend liep Coen naar de spiegel. In het beslagen ding kon hij zijn eigen gezicht niet zien. Na even gerommeld te hebben in het mandje dat voor de spiegel stond pakte hij een kam, die hij door zijn haar haalde. De trui en jogginbroek voelden warm en welkom na zijn andere koude kleren. Hij verzamelde zijn eigen kleren en de kleren van Carmen en liep naar de logeerkamer, waar ook een wasrek stond. Buiten was het nog steeds grijs. Coen staarde naar de wolken en de vallende regen terwijl hij de kleren ophing om te drogen. Hierna liep hij naar beneden.
    Carmen zat op de bank naar de TV te kijken. Ze keek op toen hij naar beneden kwam.
'Hé, lekker gedoucht?' vroeg ze.
'Heerlijk.' Coen ging naast haar zitten en sloeg zijn armen om haar heen. 'En jij?'
'Ook.' Carmen kroop wat meer weg in de kromming van zijn lichaam. Ze rolde zich een beetje op en kroop tegen hem aan. Haar lichaam voelde warm aan. De geur van shampo kwam nog uit haar wat natte haar.
    Terwijl de regen buiten naar beneden viel, zaten de twee mensen binnen dicht tegen elkaar aan. Warmte versus kou. Binnen had de warmte gewonnen, buiten heerste voor nu nog natheid en kou. De maand december heerste. Koning Winter tegen de herfst. Hoog in de lucht, boven Engeland, begonnen luchtstromen te veranderen. Een weersverandering was op komst. Ook de herfst zou het niet lang meer volhouden. Koning Winter kwam eraan, ander weer belovend.

Endurance · Fidelity · Intelligence
[-] De volgende 3 gebruikers zeggen bedankt Coen voor dit bericht:
  • Breeze, Mjd, Robin
Voeg bedankje toe Antwoord

#32
Probleem met de leestekens gefixt! Enjoy Deel 2:

Als de jongens op school aankomen zijn ze nog net op tijd. Ze studeren alle 4 ICT op het MBO. “Jullie zijn net op tijd jongens.” zegt meneer De Boer. Ze gaan zitten en de les begint. Een uurtje later gaan ze naar de 2e les en daar hebben ze de grootste lol. In de gang stond een reclamepop en die hebben ze  in de stoel van de leraar gezet. Even later komt de leraar binnen en kijkt verbaasd naar de stoel. “En wie heeft dit nou weer gedaan?” zegt meneer Bos. Iedereen houdt natuurlijk zijn mond en de leraar kan er wel om lachen. De lessen vliegen voorbij en het is alweer tijd om naar huis te gaan.
 
 Als Matthias weer thuis komt kijkt hij gelijk tussen de folders of er nog een vuurwerkfolder bij zit, maar helaas zit deze er niet tussen. Hij zet zijn tas neer en hangt zijn jas aan de kapstok. Daarna pakt hij wat drinken en zet de tv aan. “Dit is het journaal van 1 uur, goeiemiddag.” klinkt de stem van de presentator. Matthias is eigenlijk alleen geïnteresseerd in het sportnieuws, maar dan moet hij nog even wachten. Na 10 minuten komt dan het sportnieuws  en Matthias gaat er eens even goed voor zitten. “Voetbal: In de Champions League heeft Internazionale met 3-0 gewonnen van Schalke04.” Klinkt het uit de tv. “Dat heb ik al gelezen op teletekst, maar wil de goals nog wel even zien.” denkt Matthias.  “Dan gaan we nu verder met het wk Jeux de Boules, dat hoor je niet vaak, maar er gebeurde toch wel iets opvallends. 4 landen deden een gooi naar de prijzen en werden gediskwalificeerd.” zegt de commentator. “Whahaha!” lachte Matthias.
 
Het is inmiddels alweer half 3 en tijd om bij Sven langs te gaan. Hij pakt zijn fiets en rijdt richting het huis van Sven. Na een kwartiertje fietsen komt hij aan en belt hij aan. “Hey noob!” zegt Sven, terwijl hij Matthias binnenlaat. “Hey aap!” zegt Matthias en hangt zijn jas op. “Zijn Lennart en Michiel er al?” vraagt Matthias. “Lennart is er al, maar Michiel nog niet.” zegt Sven en loopt naar de keuken. “Wat willen jullie drinken?” vraagt Sven. “Doe mij maar een cola.” zeggen Matthias en Lennart in koor. Sven schenkt het drinken in en geeft het aan de jongens. Op dat moment gaat de bel. “Daar zul je Michieltje hebben.” zegt Sven en hij loopt naar de voordeur. Ze noemen Michiel vaak Michieltje, maar waarom dat weet niemand.  Michiel is namelijk bijna 2 meter, dus zo klein is ie niet. Michiel komt er bij zitten en Sven geeft ook hem wat drinken.
 
Na een kwartiertje gaan de jongens naar boven om de vuurwerkfolders van Sven te bekijken. “Hier heb ik de mooiste folders die er bestaan!” zegt Sven, terwijl hij de folders laat zien. “Vette shit!” zegt Lennart. De jongens bekijken de folders aandachtig en zijn er anderhalf uur mee bezig. Daarna vertellen ze allemaal hun favoriete artikel van elke bladzijde aan elkaar. “Jongens ik heb nog iets veel leukers!” zegt Sven, terwijl hij de kast open doet. Hij haalt een pakje babypijltjes tevoorschijn en maakt hem open. “Lekker hoor Sven!” zegt Matthias en pakt gelijk een babypijltje. “Kijk als je mijn raam open doet zit daaronder precies de vlaggenstokhouder aan de muur. Daar kan je het pijltje mooi inzetten.” zegt Sven. Matthias steekt het pijltje er in en steekt hem aan. “Daar gaat ie dan!” zegt Matthias enthousiast. Het is een knalpijltje, maar helaas knalt hij niet. “Nou stop ik er gewoon 3 in, eens kijken of ik ze alle 3 aankrijg.” zegt Sven en hij loopt naar het raam. Het lukt hem net om ze alle 3 aan te krijgen en ze schieten 1 voor 1 de lucht in. “Ja, deze knallen wel!” roept Lennart. Het lukt Lennart zelfs om er 4 tegelijk aan te krijgen. De jongens hebben het enorm naar hun zin. De grote winnaar van de ‘zoveelmogelijkpijltjesaansteekwedstrijd’ is Michiel. Het lukt hem met wat geluk om er 7 tegelijk aan te steken! “Zo, dat doe je netjes!” zegt Matthias tegen Michiel. Michiel lacht en als beloning mag hij het nog een keer proberen. Deze keer lukt het hem wonder boven wonder weer. Wat hij niet gezien heeft is de buurman die naar buiten loopt. Eerst schrikt hij zich rot, maar dan zegt de buurman lachend: “Ja jongens het is weer december, van mij mogen de knallen weer komen!” “Daar doen we graag aan mee!” zegt Michiel terug. De buurman loopt naar zijn auto en rijdt weg. “Ik schrok me dood! Ik dacht dat die kerel boos werd!” zegt Michiel geschokt.
 
Het is inmiddels al 5 uur en de jongens gaan allemaal weer naar huis om te eten. Matthias fietst langs de grote vijver totdat hij iets vreemds ziet. Hij ziet in het water iets wat licht geeft. Hij denkt natuurlijk gelijk aan vuurwerk en dat blijkt ook zo te zijn. Een jongen die daar loopt is wondertollen aan het afsteken en gooide er een in de vijver. “Je kunt ze beter gewoon op de grond gooien.” zegt Matthias, terwijl hij naar de jongen toe fietst. “Dat was ook niet de bedoeling, maar hij rolde van het steile gras af.” zegt de jongen. “Maakt niet uit, kan gebeuren.” zegt Matthias en hij fietst weer door. 
 
Na het eten gaat Matthias nog even op msn. Hij ziet dat Sven en Lennart ook online zijn en begint gelijk een groepsgesprek. “Heej jongens!” stuurt Matthias naar zijn vrienden. Gelijk krijgt hij een reactie terug en al snel gaat het gesprek over vuurwerk. “Weet je dat ze bij ‘Poolens Vuurwerkhal’ een dikke aanbieding hebben? Je krijgt van de ‘Lily Magnolia’ 2 voor de prijs van 1!” zegt Sven enthousiast. De andere jongens besluiten om ook deze aanbieding niet te laten lopen en schrijven hem erbij op hun verlanglijstje. Na een uurtje gaan de jongens wat anders doen en zetten hun pc uit. Matthias loopt naar beneden om nog even wat te drinken met zijn ouders. “Matthias, wij hebben besloten om jou en Jon €50,- te geven om vuurwerk voor te kopen.” zegt zijn vader. “Nice! Daar ga ik wat moois voor uitzoeken!” zegt hij enthousiast. Ook Jon is er erg blij mee en ze besluiten uiteindelijk om er samen een dik pakket voor te gaan kopen. Na een half uurtje gezellig beneden te hebben gezeten is het tijd om weer naar bed te gaan. Matthias kijkt tevreden terug op de eerste dag van december en gaat slapen.
 
De volgende dag kan Matthias uitslapen omdat de eerste 2 uur uitvallen. Om 9 uur is het dan toch tijd om op te staan en hij stapt onder de douche. Na een lekker ontbijt is het tijd om weer naar school te gaan. Eenmaal aangekomen op het station hoort hij de omroepster zeggen: “De stoptrein naar Zwolle heeft een vertraging van ongeveer 30 minuten.” “Nou mooi is dat, had ik lekker nog een half uur langer kunnen slapen!” zegt hij tegen de andere jongens. “Ja, en nou komen we ook nog te laat voor die 2 uurtjes.” zegt Michiel. Na 20 minuten horen de jongens weer wat omgeroepen worden:  “De stoptrein naar Zwolle heeft een vertraging van ongeveer 60 minuten.” “60 minuten?! Dan ga ik mooi niet meer naar school hoor, dan zijn we er en dan kunnen we weer terug!” zegt Lennart een beetje boos. Sven besluit de school maar even te bellen dat ze niet kunnen komen vanwege de trein. “Hebben we wel lekker vroeg weekend!” zegt Matthias. De jongens spreken voor vanavond nog even af en gaan daarna weer richting huis.
 
Eenmaal thuisgekomen ploft Matthias op de bank neer. “Waarom ben je alweer thuis?” vraagt zijn moeder verbaasd. “Die trein reed weer eens niet.” zegt Matthias terwijl hij zijn tas uitpakt. “Nou dan kan je voor mij mooi even boodschappen doen.” zegt zijn moeder. “Is prima, moet er veel gehaald worden? Zo ja, dan ga ik met de auto.” zegt Matthias. “Hier heb je een lijstje. Je kan inderdaad beter met de auto gaan ja.” Zegt zijn moeder, terwijl ze ook nog wat geld geeft. Matthias gaat richting de supermarkt om de boodschappen te halen. Het is nu wat rustiger en hij kan zijn auto makkelijk parkeren. “M’n moeder heeft alles wel lekker door elkaar geschreven.” denkt Matthias, terwijl hij van de ene kant naar de andere kant van de winkel loopt. Nadat hij uiteindelijk alles heeft gevonden zit zijn kar behoorlijk vol. Hij loopt richting de kassa waar een mevrouw voor hem is. Achter hem komt iemand die alleen een fles cola heeft en Matthias laat hem even voor gaan. Daarna ziet hij dat hetzelfde meisje weer achter de kassa zit. Hij legt alle boodschappen op de lopende band en daarna is hij aan de beurt. “Hey, nu weet ik zeker dat ik jou eerder heb gezien!” zegt het meisje voor de grap. “Haha, ja nu heb je gelijk!” zegt Matthias vrolijk terug. Achter hem staat niemand meer dus hij heeft tijd om even een praatje te maken. “Nou ben ik toch wel benieuwd naar je naam.” zegt het meisje. “Ik heet Matthias, en jij?” vraagt hij vriendelijk. “Ik heet Anna.” zegt ze met een mooie glimlach. Na even gezellig gekletst te hebben komen er weer nieuwe klanten aan. “Was leuk je even gesproken te hebben!” zegt Matthias . “Zeker, ik zie je binnenkort vast wel weer!” zegt Anna, terwijl ze het bonnetje geeft. Ze groeten elkaar en Matthias loopt richting zijn auto. Hij laadt de boodschappen in en wil het bonnetje in zijn portemonnee stoppen, totdat hij iets ziet op de achterkant……………….
[-] De volgende 4 gebruikers zeggen bedankt oliebolcracker voor dit bericht:
  • Breeze, Coen, Mjd, Robin
Voeg bedankje toe Antwoord
#33
Voorzichtig tikten de eerste druppels op Daans raam. Hij keek er kort naar, waarna hij zuchtte en naar zijn telefoon keek om het nummer van Coen te draaien. De telefoon ging krakend over, schijnbaar waren de lijnen slecht. Mogelijk door het weer. Toen hij Carmens stem hoorde nam hij de telefoon van zijn oor en staarde er even naar, waarna hij hem weer naar zijn oor bracht.
    'Zijn Coen en jij nu zo verward over waar de één begint en waar de ander eindigt dat jullie van telefoon geruild hebben?' vroeg hij. 'Of heb ik per ongeluk het foute nummer gedraaid?' Hij luisterde kort naar het antwoord en glimlachte. 'Oké. Ik snap het. Zou je daar kunnen doorgeven dat het hotel geregeld is? Ik ben er zelf vanavond niet, en Coen kan het zo even doen.' Hij luisterde weer even. 'Oké, bedankt. Hé hoi.'
    Nadat hij de telefoon had opgelegd liet hij hem in zijn zak glijden en staarde naar buiten. Inmiddels was het harder gaan regenen en aan de wind te horen werd het zo nog erger. Gelukkig hoefde hij niet naar buiten. In de verte meende hij een knal te horen, maar met dit weer kon het ook zo onweer zijn.
    'Even checken,' mompelde Daan terwijl hij de meteopagina erbij pakte. De regen zou blijven komen, zag hij al snel, maar van onweer was geen sprake. 'Vuurwerk dus,' grijnsde hij. Hij klikte met zijn muis naar de favorieten en ging naar AVP. Het duurde niet lang voor ook hij de forums bekeek die Coen een paar momenten eerder had bekeken, voordat die onder de douche was gaan staan. Daan bekeek kort de posts van zijn neef en reageerde hier en daar. Soms grappig, soms serieus en soms ook gewoon niet.
    'Grenscontroles... grenscontroles...' Snel zocht hij via de zoekfunctie naar topics over het onderwerp. 'Weinig bekend, natuurlijk. Het was te verwachten. Verdomme.' Hij zocht nog even verder maar gaf de zoektocht spoedig op. Dat deel zou van geluk afhangen, voor een deel.
    Hij blikte op de klok, half zes, er was nog even tijd. Daan stond kalm op en liep naar zijn kast waar hij twee walkietalkies uithaalde. Na gecontroleerd te hebben of ze het deden legde hij ze tevreden weer weg.
    Op de trap klonk gestommel. 'Daan! Eten!'
'Ik kom eraan!' riep hij terug.
Snel stommelde hij de trap af en liep de gang door. Toen hij de deur naar de woonkamer opende struikelde hij bijna over de kat. Net op tijd bleef hij staan. Op tafel stond een grote pan met boerenkool.
    'Wintervoer,' stelde Daan tevreden vast. 'Heerlijk.'
    Hij ging zitten en schepte zichzelf een flink bord vol terwijl buiten de regen naar beneden bleef vallen, waardoor het alleen maar lekkerder smaakte. 'Wat een weer, niet?' vroeg hij zomaar.
De reactie was wat lauw, waardoor hij snel verder at.
    Na het toetje stond hij op. 'Ik ben nog even naar boven.'
'Prima,' reageerde zijn vader.
    Weer boven op zijn kamer was de regen nog beter hoorbaar dan beneden. Het was warm en comfortabel, waardoor Daan met een lekker gevoel zijn PC aanzette en AVP weer bekeek. Coen had ondertussen weer gereageerd en daardoor had ook Daan weer wat te posten. Even na half acht ging zijn telefoon; een geheim nummer.
    'Met Daan.'
'Hoi Daan, met Coen,' klonk het aan de andere kant van de lijn. 'Hoe is het?'
'Goed hoor,' antwoordde Daan. 'Met jou?'
'Mag niet klagen. Heb mijn telefoon weer terug.'
Daan grinnikte kort. 'Carmen is weer naar huis?'
'Ja, die heb ik even gebracht. Leuk, met zo'n paraplu. Nadeel is alleen wel dat haar fiets hier nog staat, en drie keer raden wie die dus mag brengen.'
'Je kunt Ben vragen.'
'Ja, moi. Die doet zoiets niet. Hoe dan ook, het hotel is geregeld en iedereen is op de hoogte.'
'Dat wist ik al.'
'Dat wist ik dan weer.'
    Daan zweeg een moment. 'Ik heb het gevoel dat ik een punt mis,' zei hij uiteindelijk.
Aan de andere kant van de lijn kon hij Coen horen lachen. 'Dat kan kloppen,' zei die. 'Elk gesprek of verhaal heeft namelijk een pointe, en die heb jij al dan niet fout ingeschat, mede omdat ik hem nog niet gegeven heb waardoor het inschatten voor jou natuurlijk ook moeilijk wordt vooral omdat ik nog niet echt een signaal van common ground heb gegeven waardoor jij af kunt leiden wat de pointe nu eigenlijk is.' Hij zweeg, bevangen door ademtekort.
'Je punt?'
'Mooie volzin, niet? Maar ik zal je mijn studiebezigheden besparen. Ik moet een tijd hebben. We zijn met acht mensen, vijf chauffeurs en twee auto's. We verzamelen bij mij, is het plan. Anders komen we niet heen en weer, maar jij moet dan wel even heen en daarna weer de andere kant op, ik weet niet of dat een punt is.'
'Dat kan wel,' stemde Daan in. 'De auto is toch van mijn ouders.
'Prima,' Coen klonk blij. 'Sander, Martin en Carmen hebben ook een rijbewijs. Dan heeft één auto twee chauffeurs en de andere drie, dus dat is geen probleem. Plan is morgenavond vertrekken en 's nachts reizen. Het geweld barst op donderdag los, dus dan hebben we woensdag nog om bij te slapen en ons met andere, eventueel interessantere dingen, bezig te houden.'
    Daan knikte. 'Klinkt prima. Wat is de tijd?' vroeg hij.
'Het idee is om tegen een uur of elf te vertrekken,' zei Coen. 'Da's elf uur 's avonds,' voegde hij toe. 'Dan rijden we rustig heen en zijn we er de volgende ochtend. Geen files enzo, we moeten het hele land door dus dat is verstandiger.'
'Goed. Dinsdagavond, elf uur bij jou vertrekken,' herhaalde Daan terwijl hij het opschreef. 'Ik heb het. Ik zorg dat ik er een kleine twintig minuten van tevoren ben, dan kunnen we ook inpakken. De gebruikelijke mensen zijn er?'
'Carmen, Martin, Ben, Sander, Margreet, Marjolein en jij en ik,' antwoordde Coen. 'Dus de gebruikelijke acht. Mijn kant van de zaken is geregeld. Carmen kreeg toen ze hier was telefoon, dus zij is ook klaar. Als jij het hotel gedaan hebt dan kunnen we. Je hebt ook een navigatiesysteem?'
'Dat zit allemaal wel goed,' antwoordde Daan.
'Prima. Zie ik je dan. Ik moet weer verder,' zei Coen. 'Het is nu droog, ik moet een fiets wegbrengen. Zie je dinsdag. Heb er zin in.'
'Anders ik wel,' antwoordde Daan.
'De rest ook. Hé, later.'
'Spreek je,' reageerde Daan voordat hij oplegde.
    Hij zuchtte en keek naar buiten. Het was inderdaad droog, gelukkig. Vaag hoorde hij iets dat leek op een vuurpijl. Belust op vuurwerk sprintte hij naar zijn gordijn. Toen hij het opendeed zag hij het effect al, de knal kwam later. Geluid was immers minder snel dan licht. Zijn ogen schitterden. Het werd weer fantastisch. Was het maar pas dinsdag; Daan kon niet wachten.
    
    Het acht uurjournaal was net afgelopen toen Martin overeind kwam en de woonkamer doorkeek. Coens ouders, die net naar het journaal hadden gekeken praatten zachtjes met elkaar. Coen zelf lag op de grond. Maran, de Labrador van het gezin, lag tussen zijn uitgespreide benen te slapen, zijn kop op het bovenbeen van Coen die ook lag te rusten, zo te zien licht in slaap.
    Carmen zat naast Ben op de bank en keek naar Martin toen hij opstond. Haar lippen vormden een vraag. Martin keek ernaar en schudde zijn hoofd. 'Ik kan niet liplezen.'
'Wat?' herhaalde Carmen geduldig.
'Niets.' Martin zuchtte en wierp een blik naar buiten. Het was donker, de lantaarns waren aan. Vaag hoorde hij een bus optrekken. 'Daan zou hier om elf uur zijn. Het journaal was afleiding, maar nu begin ik onrustig te worden.'
'Waarom?' vroeg een slaperige stem, waardoor zowel Martin als Carmen naar de grond keken. Coen had de vraag gesteld, zijn ogen nog steeds gesloten. 'Jij bent niet degene die rijdt,' vervolgde hij.
'Ik heb er zin in, leuter.'
Coen glimlachte, zijn ogen waren nog steeds dicht.
'Slaap jij nou maar verder,' ging Martin verder. 'Dat kan nog wel even.'
Zijn vriend reageerde niet meer, schijnbaar weer in slaap.
    Martin keek weer naar Carmen, die terug staarde. Ze begon te lachen. 'Wat?'
'Niets,' glimlachte Martin. 'Ik overwoog een foute zin, maar besloot er toch maar vanaf te zien.'
'Ik luister.'
'Prima. Ga je mee naar boven?'
'Dat was hem?'
'Zonder de context is hij niet leuk.'
'Dat merk ik.'
'Jo, Martin.' Coens stem klonk nu sterker. 'Als je met mijn vriendin een nummertje wilt maken doe het dan gewoon of discussieer boven verder zodat ik kan slapen.'
'En bedankt.' Carmen klonk boos.
'Ik vertrouw je, schat. Anders had ik het niet gezegd.' Coen probeerde zich om te draaien, werd zich bewust van Maran, die bromde toen hij dit probeerde, en bleef toen toch op zijn rug liggen.
    Carmen liep naar haar vriend toe en duwde speels met haar voet in zijn zij. 'Jaja.' Ze draaide zich om. 'Maar prima, Martin.' Carmen pakte hem bij zijn hand en trok hem mee, waardoor hij onwillekeurig terugtrok. Carmen keek hem recht in de ogen en begon te lachen. 'Je bent het toppunt van mannelijke beschaving.'
    Martin grinnikte en staarde naar zijn voeten. 'Alleen als het om jou gaat, meid. Of om anderen die al een vriend hebben.' Hij keek kort naar Coen, maar die scheen al geen aandacht meer aan hen te besteden. Carmen was aan de eettafel gaan zitten en gebaarde hem dat hij bij haar moest komen zitten. Ondertussen zette Ben thee en een beker fris neer, waarna hij zelf ook aanschoof. Langzaam nam Martin een slok en keek naar buiten, waar het weer iets donkerder was.
    In de hal klonk de bel. Ben keek kort op en liep naar de gang om de deur open te doen. 'Kijk eens wie er zijn,' zei hij toen hij weer binnen kwam.
    'Hoi, jongens,' zei Marjolein vrolijk. Margreet kwam vlak achter haar aan en begroette eerst de ouders van Coen, waarna ze naar Martin en Carmen toe kwam. 'Hoi.'
'Hey!' groette Martin. 'Hoe is het?'
'Mag niet klagen.'
'Same.'
'Heb je er zin in?' vroeg Marjolein hem.
Martin knikte. 'Wat dacht jij dan? En jij?'
'Ook.' Marjolein ging zitten. 'Coen,' riep ze. 'Wakker worden, knulletje.'
'Rot op.' Coen opende langzaam zijn ogen en haalde Maran aan, die tevreden bromde en dichter tegen hem aan kroop. Langzaam ging Coen overeind zitten, waarbij hij met zijn handen op de grond achter hem steunde. Zijn ogen leken helder. 'Maar goedenavond. Vet dat jullie er al zijn.'
'Het is al half tien,' zei Margreet, die in een stoel ging zitten.
'Tijd voor een biertje dus,' vond Martin.
'Nog een zo'n opmerking-'
'– en hij knalt een kogel door je knieschijf,' vervolgde Ben, waarna hij begon te lachen. 'Hij wordt oud, Coen.'
'Ochtendhumeur?' Martin liet zijn lichaam tegen de bank aan zakken, waardoor hij evenals Coen op de grond zat. Die laatste schudde zijn hoofd.
'Hoe kom je erbij? Het is tien uur 's avonds.'
'Half tien.'
'Bij wijze van.'
Martin haalde berustend zijn schouders op.
    'Waar hebben jullie je tassen, trouwens?' vroeg Coen aan Marjolein en Margreet.
'In de gang,' antwoordde de laatste.
'Laten we die anders maar in de kamer zetten. Ben, loop eens even mee.'
    Coen stond, waarbij hij de kop van Maran voorzichtig optilde en hem teder op de grond legde. 'Even spierballen kweken.'
Martin glimlachte en stond ook op. Hij pakte een tas aan die Coen hem aanreikte en zette hem in de woonkamer neer. Erg zwaar was het ding niet.
    'Zullen we onze tassen ook alvast halen?' vroeg hij.
Coen knikte. 'Lijkt me prima.' Hij ging Martin voor naar zijn kamer. Snel holden ze de twee trappen op, om op de zolder uit te komen. Op de kamer was het stil en koel, eigenlijk gewoonweg koud. Tassen, twee van elk, stonden op het bed van Coen. Martin bleef kort staan, genietend van de kou
'Heerlijk.'
    Martin keek om en zag Coen langs zich lopen. Hij ging met een knie op zijn eigen bed zitten en steunde met zijn ellebogen op de vensterbank van zijn slaapkamerraam. Zijn adem deed condens verschijnen. In de verte kon Martin het holle boem-boem van een stuk vuurwerk horen, denkelijk een vlinderbom gezien de kracht van de knal.
    Rustig hing Martin een tas om zijn nek. 'Klopt,' antwoordde hij.
Coen keek om en glimlachte. 'We kunnen de tassen wel alvast in de auto zetten.' Hij kwam weer overeind en pakte zijn tassen waarop hij naar de deur liep. Hier wachtte hij even, zette de tassen op de grond en wisselde om, waardoor zijn rechterarm nu de zwaardere tas scheen te dragen. Martin volgde hem terwijl hij van de trap afliep.
    Op de tweede trap stopte Coen en opende de deur met zijn voet, iets dat hij al deed voor zo lang Martin zich kon herinneren, het wachten was dan ook een automatisme.
    Marjolein en Margreet zaten inmiddels aan een kop thee en waren in gesprek met Carmen. Ze keken nauwelijks op of om toen de twee jongens weer beneden waren.
    'Koffie?' vroeg Coen.
Martin knikte. 'Graag.'
'Wordt wel oplos.' Coen liep kalm naar de keuken en deed water in de waterkoker. Martin kwam bij hem staan en staarde naar buiten. De nacht was donker, maar werd vlak voor de deur verlicht door de straatverlichting. 'Dat maakt niet uit,' zei hij.
    De waterkoker klikte. Coen pakte het ding op en schonk twee mokken vol terwijl hij roerde. Eenmaal klaar overhandigde hij er eentje aan Martin, die knikte en hem aannam. Beide jongemannen bleven in de keuken staan, de drukte in de woonkamer hierdoor ontlopend. Vaag konden ze de klok horen slaan. Tien uur. De tijd kroop voor Martins gevoel vooruit. 'Was Daan hier maar,' mopperde hij hardop. Eigenlijk was het nauwelijks mopperen, zijn stem bleef gewoon klinken, al zei hij het wat snel. Coen lachte, het geluid vulde de keuken maar was daarbuiten niet hoorbaar. 'Sander moet eerst nog komen. En mijn neef komt echt wel. Spreek met hem twintig voor af en hij is er ook om twintig voor.'
    'Volgens mij komt daar al iemand aan,' zei Martin. Hij keek weer naar buiten en zag hoe aan de overkant van de straat een deur openging. Vanuit de hal scheen een geel licht de straat in, het silhouet van een slanke jongen werd er scherp door uitgesneden. Het figuur sloot langzaam de deur, waardoor de duisternis hem weer opslokte. Langzaam liep hij, of het, bedacht Martin zich, de enige reden die hij had om het figuur met “hij” aan te duiden was dat hij wist dat het Sander was, zich naar het huis aan de overkant van het woonerf. Zijn gang was erg rustig, hij had duidelijk geen haast.
    Zijn gezicht werd langzaam belicht door de lantaarnpaal, even traag werd zijn glimlach zichtbaar toen hij de hand zag die Martin had opgestoken. Martin keek toe hoe de tassen om de schouder van Sander bungelden. Hij was de keuken uit en de gang in voordat Coen kon reageren en deed de deur open. De kou van drie graden Celsius woei de gang binnen.
'Martinus!' riep Sander. 'Hoe staat het ermee?'
'Prima, met jou?'
'Prima, prima,' antwoordde Sander terwijl hij doorliep. De kreten van groet die hem tegemoet kwamen beantwoordde hij met een joviaal handgebaar. 'Daan is er nog niet, zie ik?'
'Die komt zo.' Ook Coen was de woonkamer weer ingelopen en sloeg Sander op zijn schouder. 'Half elf nu, geef hem nog tien minuten.'
Sander knikte. 'Prima. Tien minuten it is.'
    De tien minuten werden vijf. Het was vijf over half elf toen Martin een auto de oprit op hoorde rijden. Hij keek door de kamer. Coen zat met Carmen te praten en scheen het geluid niet te hebben gehoord. Ook Sander, die met Marjolein en Ben aan het geinen was keek niet op of om. Alleen Margreet keek op en hij keek recht in haar blauwe ogen toen zijn blik over haar gleed. 'Was dat Daan?' vroeg ze.
'Dat denk ik.' Martin stond op en liep naar het keukenraam, vanwaar hij naar de oprit kon kijken. Margreet volgde hem. Ze stond vlak achter hem en keek over zijn schouder mee naar buiten. De blauwe Opel was onmiskenbaar van Daan. Terwijl Martin naar buiten keek stapte hij uit en liep naar de voordeur. Martin draaide zich om en liep naar de voordeur. Margreet stapte opzij om hem langs te laten, in het voorbijgaan ving hij kort een vleug van haar geur op, het rook zoet en om de een of andere reden erg vrouwelijk.
    De deur ging makkelijk open en Daan stapte naar binnen. 'Was je daar al, kerel?' vroeg Martin hem.
'Je ziet het,' grijnsde Daan. 'Het ging sneller dan verwacht.' Hij volgde Martin naar de woonkamer en schudde de hand van Sander.
'Daantje!' riep die. 'Vroeger dan gedacht. Netjes, netjes.' Hij ging weer zitten en grijnsde naar Marjolein die moest lachen om zijn enthousiasme.
Martin zocht Coen op die de keuken weer was ingelopen, hij deed extra water in de waterkoker. 'Jij ook nog koffie?' vroeg hij.
Martin knikte. 'Zeker.' Hij voelde dat hij de koffie kon gebruiken, wilde hij vannacht wakker blijven. De rit was lang. Ook Coen knikte. 'Ik ook,' zei hij.
    Toen ze de kamer weer inliepen, stomende mokken koffie in hun hand, was Daan van thee voorzien en zat hij op de bank. Martin en Coen gingen bij hem zitten en de drie keken elkaar aan.
'Zo maar inpakken en de laatste dingen controleren,' zei Daan. Hij nam een slok thee, Martin kon hem horen slikken. Coen knikte, waarop hij zelf zei, 'Lijkt me goed. Jullie hebben navigatie al ingesteld?'
'Ik wel,' knikte Daan, en ook Coen gaf aan dat dit het geval was.
'Dat zit wel goed,' zei hij. 'Waar het vooral om gaat is dat we radiocontact hebben, het liefst ook op enkele kilometers afstand van de ander, maar dat laatste weten we pas als we echt enkele kilometers van elkaar af zijn.'
'Die walkietalkies die ik gekocht heb zouden acht kilometer bereik moeten hebben,' zei Daan. 'Dat zou goed moeten gaan, zeker op korte afstand.'
Coen stond op. 'Laten we gaan inpakken,' zei hij.
Daan knikte.
Martin bleef echter zitten. Waarom zouden ze eigenlijk niet meteen gaan? 'Zullen we anders gaan?' opperde hij. 'Tien minuten vroeger, wat maakt het uit.'
Daan en Coen keken elkaar aan. 'Waarom niet?' vroeg Coen. 'Ik ben klaar.'
'Ik ook.'
'Doen?'
Martin knikte in Coens plaats. 'Wat mij betreft.'
'Ik ben ook voor,' antwoordde Coen. 'Dames, heren!' Hij verhief zijn stem. 'Klaarmaken om te vertrekken. We vertrekken zodra iedereen heeft ingepakt; bestemming: België.'
    Iedereen keek op.
'Ah toe?' voegde Coen er twijfelachtig aan toe, waardoor vrijwel iedereen begon te lachen. Margreet, Marjolein en Carmen gingen om beurten naar de WC terwijl de anderen de tassen in de auto's legden. Martin zou samen met Ben en Carmen met Coen meerijden, en Daan zou met de anderen, Margreet, Marjolein en Sander, vertrekken. Martin, Carmen en Sander hadden ook een rijbewijs, en konden indien nodig verder rijden. In het begin zouden Daan en Coen zelf echter rijden.
    Zonder een jas aan te doen liep Coen naar buiten terwijl hij twee tassen meenam, Martin liep vlak achter hem en droeg eveneens twee tassen. Ben droeg er ook twee, Sander en Daan elk een. 'Euhm,' zei de laatste. 'Klein puntje. Welke tas is van wie?'
'Degene die het lekkerst ruikt is van mij,' zei Sander. 'Oh wacht, die draag ik zelf.'
'Die kan dan achterin bij mij.' Daan was naar de Opel gelopen en opende de achterbak waar hij direct zijn eigen tas weer ingooide. 'Die had ik er ook niet uit hoeven halen,' mompelde hij, de tas van Sander aanpakkend. Sander pakte een tas van zowel Coen als Martin over terwijl Coen de tassen die nog niet in een van de auto's stonden bekeek. 'Jap. Dit klopt zo,' zei hij.
'Geil,' vond Sander.
'Zeer.' Coen draaide zich om en liep naar binnen waar hij snel naar de WC ging en op de weg terug een jas meenam. Toen hij terugkwam stond de hele groep, inclusief zijn ouders, buiten.
    'Op wie moeten we weer wachten,' zuchtte Sander.
Coen liep de garage in en keek hem aan. 'Je had zo kunnen gaan, knakker. Jij rijdt niet met mij mee.'
Langzaam gleed de Volkswagen de garage uit. Martin liep er vlot omheen en ging voorin zitten, waarna hij zijn stoel naar voren schoof. Zijn vriend was ondertussen bezig de navigatie aan te sluiten en aan te doen. Het duurde niet lang of het schermpje lichtte op, naast het teken van de satellieten stond het getal zeven, ten teken dat er contact was. Carmen en Ben waren achterin gaan zitten. Coen opende het raam aan zijn eigen kant en Martin voelde de koude avondlucht de auto binnenstromen.
    'Goede reis, jongens. Rij voorzichtig.'
'Ik houd Coen in de gaten,' verzekerde Martin hen.
Coen zelf lachte om die opmerking. 'Het komt goed,' zei hij. Martin dacht dat hij zijn stem licht hoorde trillen, maar voor hetzelfde geld had hij zich dit verbeeld.
    'Test die walkietalkie even, wil je?' voegde Coen daar jegens hem aan toe.
Martin zette het ding aan. 'Hallo? Spreek ik met de pizzakoerier?'
'Pizzeria Appelflap, wat mag het zijn?'
'Sander?' vroeg Martin.
'Die is op.'
Martin lachte. 'Werkt,' zei hij tegen Coen.
'Zo te horen zit er een draadje los. Of zelfs meerdere. Vraag even of Daan voorop gaat.'
'Gaat Daan voorop?' vroeg Martin.
'Zeker. Over.'
'Keurig. Dan kunnen we.'
    Martin zwaaide naar Coens ouders toen de auto achteruit de oprit afreed en op de straat met de neus naar de goede kant draaide. Voor hen gaf Daan langzaam gas. Coen zwaaide kort en deed het raam dicht waarna hij achter zijn neef aanreed. Martin keek hem aan, in de duisternis was het gezicht van zijn vriend slecht zichtbaar, maar Martin kon haast aanvoelen dat Coen zich net zo voelde als hij: opgewonden en zenuwachtig.
    'Bij de volgende afslag rechtsaf,' meldde de navigatie.
Martin keek even verbaast op het schermpje. 'Say wut?'
'Doet hij altijd,' stelde Ben hem gerust. 'Geen zorgen.'
Martin hoorde Coen zachtjes lachen en wist dat er een glimlach op het gezicht van zijn vriend stond. Hij was kalmer dan eerst zodra hij was afgeslagen en achter Daan aan de wijkring opreed. De maximumsnelheid was vijftig waardoor ze met een kalme gang door de nacht heenreden, onder de lantaarnpalen door. Daan hield zich keurig aan de snelheid en Coen had de afstand laten oplopen tot een kleine vijftig meter.
    'Doet hij het? Test. Test. Over.' Sanders stem kwam luid en duidelijk door.
'Luid en duidelijk,' antwoordde Martin die de walkietalkie pakte en antwoordde.
'Zeg even over, pik, over.'
'Waarom?'
'Zo hoort het. Je zegt over als je klaar bent. Over.'
'Over.'
'Wat?'
'Je vergat over. Over.'
'Krijg nou de...'
Over de radio klonk gedempt de stem van Daan. 'Even kappen met dat geklier. Idioten.'
'Daan klinkt blij.'
    Martin keek zijn vriend aan, maar deze hield zijn blik op de weg gericht, stuurde strak een bocht door en gaf alvast richting aan. 'Bij de volgende afslag, linksaf.'
    Eenmaal op de ring ging de snelheid omhoog naar een kleine zeventig kilometer per uur. Martin keek strak naar de auto voor hen, evenals Coen. Achterin zat Ben met de ogen dicht te luisteren naar zijn mp3-speler. Carmen zei ook niets en keek naar buiten, de donkere nacht in.
    Voor een moment vroeg Martin zich af of er bij Daan in de auto wel gesprekken werden gevoerd. De radio was stil, dus Sander had of geen zin om te klieren of was in gesprek. Margreet en Marjolein waren vast wel met elkaar aan het praten. Maar toch. Het leek wel alsof er een spanning in de lucht hing vanavond. Hij had hem gevoeld vanaf het moment dat ze met elkaar in de auto waren gestapt. De rit was lang en de reden van de reis spannend. Even overwoog Martin om zelf ook naar zijn mp3-speler te gaan luisteren, maar besloot hier toch van af te zien.
    Hij slikte, maar zijn mond was droog. Voorin lagen vier flesjes water waar ze uit konden drinken als iemand dorst kreeg. Toch had hij niet echt dorst, dus bleef hij ervan af. Naast hem schraapte Coen zijn keel, waardoor Martin opschrok.
    'Hé Martin.'
'Ja?' Vanuit zijn ooghoek zag hij dat ook Carmen haar vriend aankeek. Haast alsof ze de spanning ook voelde.
'We zijn gek dat we dit doen.'
Martin voelde dat hij grinnikte om die opmerking. 'Dat klopt,' antwoordde hij zakelijk. 'Maar wat zou dat.'
    'Ben je bang, Coen?' de vraag kwam van achterin. Carmen had hem gesteld.
'Nee. Niet bang. Wel gespannen.'
'Waarom?' Het was weer Carmen die het vroeg.
'Dat weet ik niet. Iedereen lijkt gespannen vanaf het moment van vertrek.'
    Rustig bracht Coen de auto tot stilstand toen een stoplicht voor hen op oranje sprong. Daan kon er nog doorheen. Martin voelde even een schok toen hij zich realiseerde dat ze elkaar zo kwijt konden raken, maar het duurde niet lang of de radio kraakte. 'Jo lui. Moeten we wachten? Over.'
Martin keek naar Coen die zijn hoofd schudde en zei, 'We halen ze wel bij. De navigatie doet het overigens ook.'
'Niet nodig. Herhaal: niet nodig. Over.'
'Begrepen. Sluiten.'
    Coen gaf stevig gas zodra het stoplicht op groen sprong. De auto die in de linkerbaan naast hem stond trok hij er met de automaat waar hij in reed probleemloos uit.
'Coen, de camera's,' begon Carmen.
'Denk ik om.' Coen keek ver vooruit en minderde vaart als hij langs een flitspaal kwam.
Zelf keek Martin ondertussen uit naar de auto van Daan. 'Ze rijden daar in de verte,' wees hij.
'Ik zie ze.' Coen gaf nog wat extra gas. De snelheidsmeter wees tachtig aan. Op de navigatie was de daadwerkelijke snelheid af te lezen. Die stond op 72. 'En we zijn weer bij.'
    Martin glimlachte en keek Coen kort aan voordat de laatste weer naar de weg keek. Martin wierp kort een blik op de navigatie, het was twintig over elf 's avonds.
'Maar Coen,' zei Carmen kalm. 'Je bent gespannen?'
'Jij niet?' vroeg hij.
'Een klein beetje.'
'Ik ook,' bekende Martin.
Coen zuchtte. 'Iedereen is gespannen. Dat is logisch, denk ik.'
'Ik word alleen zo gek van de stilte.'
'Waar wil je het over hebben, Carmen?' vroeg Martin haar.
'Alles. Maakt me niet uit.'
'Stilte is niet per se slecht. Geef het wat tijd,' zei Coen.
    Martin staarde weer naar buiten, de donkere nacht in. Ze stonden inmiddels weer stil voor een stoplicht. Hier zouden ze de snelweg opgaan en een hele tijd doorstomen naar België. Het licht stond nog op rood. Het gloeide fel en gaf de auto een wat rode kleur. Martin voelde dat hij wat duf werd. In de auto was het aangenaam en buiten, bij het wegdek, was het slechts twee graden. Het licht werd groen, naast hem drukte Coen het gaspedaal in en trok samen met de andere auto's op om er vervolgens op de snelweg met hoge snelheid vandoor te gaan.
    'Lui, vanwaar de haast?' vroeg de stem van Sander toen Coen een heel stuk voor Daan weer naar rechts invoegde.
Coen, die zag dat hij een open stuk weg voor zich had pakte de walkietalkie zelf en antwoordde, 'Ik rijd precies 120. Zeg Daan op zijn navigatie te kijken, daar staat de echte snelheid op. Als die daar niet op staat dan kan hij achter mij aanrijden. Te hard ga ik echt niet.' Hij gooide het apparaat voor Martins voeten terwijl hij richting aangaf om een aantal auto's voorbij te gaan.

Endurance · Fidelity · Intelligence
[-] De volgende 3 gebruikers zeggen bedankt Coen voor dit bericht:
  • Breeze, Frvinnie, Robin
Voeg bedankje toe Antwoord
#34
Eén uur 's nachts, de parkeerplaats waar ze op stonden baadde in het licht van lantaarnpalen, het Shell tankstation lag een paar honderd meter verder weg. Martin ademde uit en keek hoe zijn adem als wolkjes opsteeg toen hij tegen de blauwe Passat leunde. Aan de andere kant sloeg Coen het portier dicht en keek om zich heen. Martin keek zijn vriend met een schuin oog aan. 'Halverwege in twee uur, niet slecht,' zei die.
'Even een half uurtje rusten en dan verder?' vroeg Daan die naar hen toe kwam lopen, op de voet gevolgd door de anderen.
Coen knikte. 'Zoiets, denk ik. We moeten maar even zien hoe lang we willen rusten.'
    'Hier,' zei Carmen die Martin een beker koffie in zijn handen drukte.
Hij glimlachte kort naar haar en nam direct een slok uit de plastic beker. De koffie was heet en sterk. Martin voelde hoe hij wakkerder scheen te worden nadat hij een paar slokken had genomen en de koffie heerlijk warm in zijn maag aankwam. 'Dank je,' mompelde hij naar Carmen die Coen ondertussen ook een beker had gegeven.
'Ah, je befaamde koffie,' zei die. 'Top. Alleen, krijg ik er niets bij?'
'Koekjes zitten in de tas,' antwoordde Carmen die een nieuwe beker inschonk en Marjolein er eentje gaf om vervolgens voor zichzelf in te schenken. Margreet, Ben en Daan dronken cola in plaats van koffie.
'Dat bedoelde ik niet.' Dat was Coen weer. Martin meende in zijn stem een korte lach te horen, maar het kon ook zo zijn verbeelding te zijn geweest. Carmen's antwoord ging grotendeels verloren in het geluid van een vrachtwagen die de parkeerplaats opreed. Martin liep naar Daan toe die over een kaart gebogen stond. Hij lichtte zichzelf bij met een zaklamp.
    'Waar zitten we?' vroeg Martin hem. Met zijn ogen volgde hij het schijnsel van de lamp.
'Hier,' antwoordde Daan die een plek aanwees vlak over de Belgische grens. 'Ik schat nog een uur rijden, zo niet twee als het verkeer tegenzit.'
'Dat zal nu wel rustiger zijn, toch?' vroeg Marjolein. Ze kwam bij de beide jongens staan en keek hen aan.
'Denkelijk.' Daan krabde zich bedachtzaam aan een wondje op zijn kaak. 'Ik weet niet precies hoe snel je op de wegen mag, dus ik kan het niet goed inschatten. De navigatie kan je wel antwoord geven.' Martin liep van Daan weer terug naar de auto van Coen. Deze leunde er tegenaan en rekte zijn beenspieren op waarna hij wegliep om zijn benen te strekken. Carmen dronk haar tweede kop koffie en geeuwde. Zelf begon Martin de vermoeidheid ook wat te voelen. 'Blijf je nog wakker?' vroeg hij aan Carmen.
'Nauwelijks,' antwoordde ze. 'Ik heb gewerkt vanochtend, om acht uur begonnen en doorgegaan tot twee. Maar ik wil wakker blijven zodat ik kan rijden als het moet.'
Martin knikte. Zelf was hij ook niet al te fit en probeerde hij de slaap die op kwam zetten niet te voelen. 'Nog maar een paar uur en we zijn er.'
Ze knikte.
    'Coen?' Daans stem klonk nog altijd wakker. 'Wat mij betreft kunnen we weer.'
Coen, die rondjes over de parkeerplaats aan het lopen was, keek op en knikte. 'Wat mij betreft ook. Bezwaren?'
Ze waren er niet. Althans, bedacht Martin zich toen hij weer in de auto stapte en naast Coen ging zitten, niemand had iets gezegd. Naast hem zette Coen een flesje cola in een bekerhouder en startte de motor. De navigatie stond al aan en leidde hen vakkundig de snelweg weer op. 'Hier gaan we dan,' zei Coen. 'Leg two out of two.'
'Lijkt me goed.'
    De weg flitste weer voorbij. Op de navigatie kon Martin zien dat de verwachtte aankomsttijd half drie was, dus net iets minder dan een uur. Al met al hadden ze een half uur gerust. Koffie gedronken, gegeten, gelachen en gepraat. De stilte van eerst was halverwege de reis verdwenen, maar nu was hij weer terug. Het was nacht, donker, koud. In de auto was het warm, en de tegenstelling in combinatie met het niets doen zorgde ervoor dat Martin slaperig werd. Het was moeilijk om zijn ogen op te houden, aanlokkelijk om ze dicht te doen en weg te dromen. Niet eens om te gaan slapen, alleen maar te soezen zoals hij het beschreef. De ogen sluiten en je gedachten de vrije loop laten. In zekere zin was dit beter dan slapen in deze omgeving. Er was constant geluid, Carmen en Coen praatten zachtjes. Ben bewoog, snurkte kort, schijnbaar in slaap. Daan vroeg iets over de walkietalkie en kreeg onmiddellijk antwoord van Carmen die het ding op haar schoot had liggen. Daarna hervatten Coen en zij hun gesprek weer. Onderwerp was de studies die ze volgden, plannen voor de toekomst. Martin zakte wat verder onderuit, zijn ademhaling ging langzamer. Hij wist dat hij bezig was in slaap te vallen, zijn hoofd voelde zwaar aan. Slapen, rust. Even niet meer denken. Of niet meer denken, denken aan andere dingen. Aan vuurwerk. December. Kerst en oud en nieuw. De mooiere dagen van het jaar. Eigenlijk moesten ze nog bestellen, maar dat kon nog, er was tijd zat. Natuurlijk....
    Het geluid van een claxonnerende auto deed hem opschrikken.
'Rustig,' zei Coen.
Martin keek op en zag hem rustig door de voorruit kijken.
'Dat was op de andere weghelft. Niets aan de hand.'
'Waar zijn we?' vroeg hij Coen terwijl hij zich uitrekte en de slaap wat uit zijn ogen probeerde te wrijven.
'Op driekwart denk ik. Nog een uurtje en we zijn er wel, het verkeer zat wat tegen.'
Martin schudde zijn hoofd vlot heen en weer en werd weer helemaal wakker. Hij pakte een flesje cola uit de bekerhouder en nam een paar slokken. Het koolzuur in de drank hielp zijn gedachten weer op de rails, en de kick van de cafeïne kwam daar later ook nog bij zodat hij weer volledig wakker was. Zorgvuldig nam hij Coen in zich op die af en toe werd verlicht door de lantaarns die aan de kant van de snelweg stonden. Zijn vriend had intussen de andere fles cola gepakt en nam een slok. Moe zag hij er nog niet uit. 'Hoe lang heb ik geslapen?' vroeg Martin hem tenslotte.
'Misschien een half uur,' antwoordde Coen. 'Maar iedereen slaapt, Carmen en Ben ook. Bij Daan is het niet veel anders.'
Martin knikte langzaam. 'En hoe is het met jou?'
'Moe. Maar nog niet heel erg.'
    Martin staarde door de donkere vooruit. De snelweg was even eentonig als het landschap waarvan door het donker weinig te zien was. In zijn buitenspiegel zag hij Daan achter hen een andere auto inhalen. Coen trapte het gas stevig in om snel een rij auto's voorbij te gaan, achter hem volgde zijn neef het gegeven voorbeeld.
    'Verlaat over, één kilometer, de snelweg,' meldde de navigatie.
'Goed schat,' antwoordde Coen.
Martin keek kort achterom naar Carmen die naar hem grijnsde. 'Ik ben de concurrentie gewent,' zei ze.
'Ah, ik wist niet dat je wakker was.' Coen gaf richting aan en verliet de snelweg. Hij controleerde kort zijn binnenspiegel en zag Daan hem volgen.
    Nu de snelweg was verlaten kwamen ze wat meer in het centrum van Baarle terecht waar het, ondanks dat het rustiger was dan op de snelweg, wel beter opletten was vanwege de minder overzichtelijke wegen. Het was nu niet langer een kwestie van hier rechtdoor en er dan weer af of op, maar links, rechts, weer rechts en dan scherp naar links.
    Zowel Daan als Coen was wakker genoeg om hier geen fouten te maken, al beriep de laatste zich vaker op de kaart die de navigatie liet zien. Met meer licht keek Martin verlekkerd om zich heen. Het hele dorpje scheen in nog in slaap. Niet verwonderlijk. De digitale klok in de auto vertelde hem dat het half vier in de ochtend was.
    Martins ogen gleden over de huizen. Even dacht hij in een van hen een schim achter de gordijnen weg te zien schieten, maar stond hier verder niet bij stil. Coen sloeg weer af en moest zowaar remmen om een andere auto die van rechts kwam voorrang te verlenen.
    'Waar zijn we?' Ben was wakker geworden.
'België,' antwoordde Carmen naast hem.
'Troel, dat snap ik ook wel. Waar?'
Ze grinnikte. 'Baarle. We zijn er bijna, alleen gaat het hotel pas om vijf uur weer open dus we moeten nog anderhalf uur wachten.'
'Wat mij betreft zoeken we een parkeerplaats en maken we de koffie en het brood op,' zei Coen die een geeuw onderdrukte. 'Overleg dat eens even met onze wederhelften, Martin.'
'Jo.' Martin pakte de walkietalkie. 'Dit is papa-blue voor papa-white, over.'
'Snackbar Patatje van Adje. Over.'
'Is u ervoor te porren om te parkeren en wat te eten?' vroeg Martin.
'Over,' vulde Sander droog aan. En na een korte stilte, 'Ja, hier is men wel voor.'
Martin knikte naar Coen die aangaf het gehoord te hebben en de navigatie volgde door af te slaan.     Voor hen doemde een statig, wit gebouw op.
'Dat is het,' zei Carmen.
Martin nam het gebouw in zich op. Het stond aan de voet van een met gras bedekt heuveltje, was groot en wit met grote ramen aan de voorkant. Het was nog donker en aan weerszijden werd de ingang opgelicht door twee lampen. Voor het gebouw was een parkeerplaats waar Coen de auto opdraaide, een plaats uitzocht en de lampen doofde. Met een laatste pruttel hield de motor het voor gezien. Martin stapte gelijktijdig met hem uit en snoof gretig de koele buitenlucht op terwijl hij de donkere nacht inkeek.
    De nacht was koud genoeg om je adem te kunnen zien. De blik die Coen voor het uitstappen op de thermometer in de auto had geworpen had hem geleerd dat het bij de grond vier graden was. Desondanks was het aangenaam om met enkel een blouse aan buiten te staan en koffie te drinken.     De vermoeidheid begon langzaam toe te slaan. Het autorijden had hem goed wakker gehouden, maar nu hij stilstond en alleen van de koffie dronk bemerkte Coen toch wel dat hij moe was. Daan, Sander, Martin en Marjolein stonden tegen Daans auto aan te eten en te praten. Hun stemmen hielden ze opzettelijk gedempt om de gasten in het hotel niet wakker te maken. Ben was het heuveltje bij het hotel opgelopen en staarde naar de sterren.
    Carmen, de enige die over was en nog bij hem stond, dronk haar beker koffie leeg en zette hem op het dak van de auto. Coen voelde haar ogen over zijn gezicht glijden. 'Ben je moe?' vroeg ze hem zachtjes.
Coen knikte en hield zijn gezicht scheef toen Carmen haar hand kort over zijn wang streek. 'Ja. Ik begin het nu pas te voelen, maar ik ben vermoeid.'
Hij zuchtte en keek op zijn horloge dat drie uur twintig op het display had staan. 'Ik wou dat ze dat hotel opendeden zodat we naar onze kamers kunnen.'
'Nog even geduld.' Carmen glimlachte en pakte zijn hand. 'Kom.'
    Rustig liep Coen zijn vriendin achterna de heuvel op waar ook Ben stond. Hij keek hen kort aan en knikte enkel, hun aanwezigheid bevestigend. Hij zweeg, verzonken in gedachten. Carmen nam Coen mee, een beetje weg van Ben, waarschijnlijk om hem niet te storen, bedacht Coen zich. Ze wees. 'Kijk eens.'
Hij keek de oneindige nacht in. De sterren schenen ontelbaar en hoe langer hij keek des te meer er schenen te zijn.
'Voel je je klein?' Carmens stem klonk zacht en erg dichtbij, haar hoofd lag tegen zijn schouder.
'Ja,' antwoordde Coen waarheidsgetrouw, nog steeds omhoogkijkend. 'Klein, nietig, alsof ik er niets toe doe als je naar het geheel kijkt, wat natuurlijk ook zo is.'
'Als er een geheel is,' zei Carmen.
    Coen legde zijn hoofd tegen het hare aan en sloeg zijn arm om haar heen. Ze had het licht parfum op dat hij haar voor haar verjaardag had gegeven. Het maakte haar vrouwelijk, vond hij. Zacht, lief en op een bepaalde manier nog aantrekkelijker.
'Een heelal, jawel.'
'Hmmmm.'
    'Coen, Carmen?' Achter hen kwam Martin de heuvel oprennen, zijn stem klonk zacht en was nauwelijks meer dan gefluister. Hij keek hen beiden kalm aan en reikte ze hun bekers weer aan, nogmaals gevuld met dampende koffie. 'Ik dacht, jullie willen vast nog wel eentje.'
'Dank je,' zei Coen terwijl hij zijn beker van Martin aanpakte. Ook Carmen glimlachte naar hem en bedankte hem. De koffie smaakte bitter, Martin had er net genoeg melk doorgedaan om de bittere smaak te behouden. 'Mooi hier hè?' zei hij.
'Zeker,' knikte Coen. Hij werd langzaam weer wat wakker, denkelijk omdat dit zijn vierde kop koffie in korte tijd was. 'Is er nog brood?' vroeg hij Martin.
Die knikte. 'Ja.'
'Dan loop ik mee.' Carmen nog aan haar hand vasthoudend liep Coen de heuvel af, Martin iets voor hem. Ook Ben was inmiddels weer bij de auto's gaan staan en de hele groep was aan het eten en drinken. 'Broodje?' vroeg Marjolein de drie toen ze aan kwamen lopen. Martin nam de zak die ze hen voorhield aan, pakte een broodje en gaf hem door aan Carmen die hem vervolgens aan Coen overhandigde. De geur van het brood was sterk, en al snel kwam het besef dat hij honger had. Het broodje kaas dat hij uit de zak pakte smaakte hem uitstekend. De kaas was oud en smaakte pittig en zout. Met een paar slokken koffie spoelde Coen vlot twee broodjes weg. 'Zo, dat is een stuk beter.'
    'Hoe laat is het?' vroeg Margreet.
Daan keek op zijn telefoon. 'Kwart voor vijf.'
Margreet geeuwde.
'Nog heel even,' zei Coen die zelf ook weer begon te merken dat hij moe was. Om hem heen zweeg men nu, waardoor hij zijn ogen sloot en half wegdroomde, nergens aan denkend. De gesprekken begonnen weer, voorzichtig en zachtjes. De drie vrouwen praatten over hun verblijf, de andere mannen hadden het over het inslaan van vuurwerk dat voor morgen, of eigenlijk vandaag, bedacht hij zich, op het programma stond. Enkele stukken vuurwerk die ze op hun verlanglijstje hadden kwamen langs. Ook Daan hield zich verrassend stil. Kort opende Coen zijn ogen en keek naar zijn neef die ook slaperig bij de auto's stond en net opkeek, speurend naar degene die het hotel zou openen.
    Met de ogen weer dicht leek het net alsof de geluiden veel scherper waren dan anders. Naast Coen ging Carmen anders staan, een windvlaag rukte aan de weinige bladeren die nog aan de bomen hingen, door het gras knerpten kleine voetstapjes, waarschijnlijk van een egel of een ander klein dier.
    'Daar.' Carmen stootte hem aan waardoor hij weer wakker werd. Zijn gedachten kwamen moeizaam op gang. Langs de vinger van zijn vriendin zag hij een klein egeltje weglopen. Het diertje bleef even staan en keek het groepje mensen aan, alsof ze niet thuishoorden in de nachtelijke wereld.
    'Het is tijd,' zei Martin. Coen keek hem kort aan. Hij leek moe, even moe als Coen zich voelde. 'Bellen we aan?' vroeg Martin aan Carmen.
Die knikte kort. 'Dat kon, was mij verteld.'
'Oké.' Coen liep naar de deur en drukte kort op de bel. De hand van Carmen voelde warm aan in de zijne. Het meisje leunde voorzichtig tegen hem aan en glimlachte naar de man die de deur opendeed en hen vragend aankeek. 'Goedemorgen, wij zijn het gezelschap uit Nederland, ik heb gisteren met uw baas gebeld.'
'U heeft dan met mij gesproken, juffrouw,' antwoordde de man. Hij sprak met een zachte g, een echte Belg, dat stond vast. 'Ik ben Jacques Randier, de eigenaar van het hotel. Uw kamers zijn al gereed, komt u binnen.'
    De eigenaar ging hen allemaal voor naar de receptie, een warm eikenhouten bouwsel, waar hij Carmen enkele papieren toeschoof. 'Daar tekenen graag.' Zijn stem klonk haast alsof hij zong. Ondanks het vroege tijdstip was de man verbazingwekkend wakker en lichtvoetig, haast alsof hij op hen had zitten wachten.
    Coen gaapte, deed snel een hand voor zijn mond en zette zijn handtekening op de stippellijn, evenals Carmen dat een moment geleden had gedaan. Hierna schoof hij het papier door naar Martin, die even vlot tekenende. Margreet volgde zijn voorbeeld en ook Sander tekende. 'Kamer, kamer, kamer, kamer en woonkamer,' zei de Belg vrolijk. 'Dat zit goed.' Hij borg het papier op en pakte een aantal sleutels. 'Dit is de woonkamer,' zei hij en hij schoof Coen een sleutel toe. Vermoeid nam hij hem aan en knikte. 'Hij zit tussen uw kamers in. Kamers 80 tot 85 zijn voor u, de woonkamer is kamer 83. Volgt u mij, alstublieft.'
    De man liep weg met zijn veerkrachtige passen. Hij leek begin veertig, Coen schatte hem een jaar of 41, misschien 43. Zijn haar had nog zijn eigen bruine kleur en hing in een staartje over zijn rug. Lichamelijk scheen de man in goede vorm te zijn, hij rende haast voor hen uit, haast zonder een geluid te maken.
    De gouden naambordjes bleven oplopen, en eindelijk hield de man halt, zijn hand maakte een welkomend gebaar naar de kamers. 'Alstublieft. De bedden zijn opgemaakt. Wilt u worden gewekt voor het ontbijt?'
'Dat is mogelijk tot negen uur,' voegde Jacques eraan toe zodra hij zag dat Martin zijn mond open zou doen.
'Dat is prima,' knikte Coen. Hij wreef in zijn ogen. De lenzen die hij droeg begonnen hem te irriteren. Zijn ogen jeukten en voelden rauw aan. Ze wilden dicht, en hij kon het ze niet kwalijk nemen. Het liep tegen vijven, al met al was hij nu bijna 16 uur in touw, met een korte slaappauze erin. Eigenlijk te lang.
'Ik wens u nog een goede nacht.' Jacques was verdwenen voordat ze hem konden groeten.
'Merkwaardige kerel,' merkte Daan op.
Sander knikte. 'Maar een chille gast.'
'Zeker.' Coen gaapte nogmaals. 'Ik ga slapen, ik zie jullie over een paar uur.'
    Carmen volgde hem toen hij naar hun kamer liep. Ben liep met Daan mee, Martin en Sander gingen samen naar hun kamer en ten slotte werd kamer 85 gedeeld door Margreet en Marjolein.
De sleutel ging moeiteloos in het slot en Carmen ging Coen voor hun kamer in. Hij was niet al te groot, maar ruim genoeg voor een tweepersoons bed dat met opengeslagen lakens voor hen klaarstond. De kamer was geverfd in een warme, rode kleur en links van het bed was een andere deur die naar de badkamer en het toilet leidde. Carmen keek er kort in rond. Haar vorm verdween toen Coen zijn shirt over zijn gezicht trok. Hij liet zich op het bed vallen dat met hem meeveerde.     Vlot trok hij zijn broek en sokken uit. Carmen was aan de andere kant van het bed gaan zitten en had zich omgekleed. Haar tas stond open en ze droeg nu een wijd shirt dat tot net over haar benen viel. Ze kroop in bed, tegen Coens borst aan. 'Slaap lekker.'
Hij sloot zijn ogen. 'Dat gaat wel lukken.'
Duisternis.

Endurance · Fidelity · Intelligence
[-] De volgende 2 gebruikers zeggen bedankt Coen voor dit bericht:
  • Breeze, Robin
Voeg bedankje toe Antwoord
#35
Heerlijk heerlijk heerlijk! Biggrin
[-]
  •
Voeg bedankje toe Antwoord
#36
Hallo ik zou me eerst even voorstellen . Ik ben hier nieuw op het forum ben ook actief op de andere site van vuurwerkcrew.

Ik ben Mike 

Kom uit enschede 

en als je nog vragen hebt stel ze gerust.

Ik heb ook afgelopen jaren ook een paar mooie oud en nieuws beleefd . 

Afgelopen oud en nieuw was het ook wel weer ontzettend gaaf .
Ik ging de 29 ste om 05:30 al weg van huis om de eerste bestelling op te halen . Ben ik daar 1 maal aangekomen krijg ik ineens een verkeerde bestelling door gekregen van de mensen die daar werken. Dus ik kijken van dat klopt niet dus ik zeg tegen ze volgens mij heb je het verkeerde aan mij gedaan, wat hadden ze nu gedaan ze een hadden een bestelling door elkaar gehaald en de kleinere aan mij gegeven. Ipv 4 dozen 1 doos . Dus ik zeg zo tegen ze van als ik niks had gezegd of niks in de gaten had dan had die gene die mij bestelling had wel een mooi  oud en nieuw gehad . Maar na contact hebben gehad met de eigenaar . Kreeg nog een paar producten erbij voor niks . Dat was ook super geregeld. 1 maal thuis aangekomen, alles uitgestald en toen begonnen ik na te denken van wat ik allemaal ging afsteken om 18:00 helemaal uitgedacht hoe im het ging doen en het was toch een mooi spektakel .Begin volgend jaar zou ik hier ook wat filmpjes en foto's van uploaden en met jullie gaan delen . Dit wou ik even met jullie delen .
[-] De volgende 3 gebruikers zeggen bedankt mikeyy voor dit bericht:
  • Coen, Mjd, Robin
Voeg bedankje toe Antwoord
#37
Welkom Mikeyy Wink
Voor al je vuurwerkinfo!

https://www.avpvuurwerk.nl 


Het loopt altijd af met een sisser... Whistling 
[-] De volgende 1 gebruiker zegt bedankt Mjd voor dit bericht:
  • mikeyy
Voeg bedankje toe Antwoord
#38
(09-12-2016 / 18:04)mikeyy schreef: Hallo ik zou me eerst even voorstellen . Ik ben hier nieuw op het forum ben ook actief op de andere site van vuurwerkcrew.

Ik ben Mike 

Kom uit enschede 

en als je nog vragen hebt stel ze gerust.

Ik heb ook afgelopen jaren ook een paar mooie oud en nieuws beleefd . 

Afgelopen oud en nieuw was het ook wel weer ontzettend gaaf .
Ik ging de 29 ste om 05:30 al weg van huis om de eerste bestelling op te halen . Ben ik daar 1 maal aangekomen krijg ik ineens een verkeerde bestelling door gekregen van de mensen die daar werken. Dus ik kijken van dat klopt niet dus ik zeg tegen ze volgens mij heb je het verkeerde aan mij gedaan, wat hadden ze nu gedaan ze een hadden een bestelling door elkaar gehaald en de kleinere aan mij gegeven. Ipv 4 dozen 1 doos . Dus ik zeg zo tegen ze van als ik niks had gezegd of niks in de gaten had dan had die gene die mij bestelling had wel een mooi  oud en nieuw gehad . Maar na contact hebben gehad met de eigenaar . Kreeg nog een paar producten erbij voor niks . Dat was ook super geregeld. 1 maal thuis aangekomen, alles uitgestald en toen begonnen ik na te denken van wat ik allemaal ging afsteken om 18:00 helemaal uitgedacht hoe im het ging doen en het was toch een mooi spektakel .Begin volgend jaar zou ik hier ook wat filmpjes en foto's van uploaden en met jullie gaan delen . Dit wou ik even met jullie delen .

Top Mikeyy. Welkom op AVP Biggrin

Endurance · Fidelity · Intelligence
[-]
  •
Voeg bedankje toe Antwoord
#39
Het  enige waar hij zich van bewust was was dat hij heerlijk warm lag in complete duisternis, en dat deze vredige sfeer verbroken werd door het geluid van een telefoon. Coen zuchtte en draaide zich om, om vervolgens dieper onder de heerlijk warme dekens te kruipen in de hoop het geluid te verdrijven. De telefoon bleef echter gaan met een irritante hoge toon waar je wel wakker van moest worden.
    Toen was hij stil en was kort Carmens stem hoorbaar, waarna haar hand op zijn zij werd gelegd en ze hem zachtjes heen en weer schudde. 'Wakker worden, schat. Ontbijten.'
'Ontbijten? Ben je gek.' Zijn ogen voelden enorm zwaar aan en het kostte moeite ze open te doen en zijn gedachten op de rails te krijgen. 'Hoe laat is het?'
'Kwart voor negen,' antwoordde Carmen die hem lachend aankeek. Ze zat al overeind en was het bed bijna uit. 'Nou, kom op!' Met een ruk sloeg ze de dekens weg waardoor Coen in een keer kippenvel over zijn hele lijf kreeg.
'Hé!' schreeuwde hij, waarna hij op Carmen afsprong. Ze ontweek hem echter vlot. Lachend.
'Je bent echt nog niet wakker.'
    Zijn kleren landden met een zachte plof op zijn hoofd. 'Kleed je aan, dan kunnen we gaan eten.' Zuchtend kleedde Coen zich aan om vlot zijn vriendin te volgen. Op de gang kwamen Sander en Martin hun kamer net uit. Daan en Ben waren al verder en van Margreet en Marjolein was geen spoor. ‘Morgen! Hoe voelen jullie je?' groette Sander.
Carmen antwoordde hem opgewekt en glimlachte naar Martin die naar haar knikte en naar Coen keek. 'Ik voel me slecht,' zei hij.
'Kom Coen, da's geen instelling,' merkte Sander op.
Coen haalde zijn neus op. 'Dan niet. Mijn hoofd voelt aan alsof ik nog in bed lig. Ik ben voor de komende paar uur enkel lichamelijk aanwezig.'
Sander begon te lachen. 'Je geest is?' vroeg hij. 'Weg? Opgezogen door een Dementor? Nog slapende?'
'Slapende,' herhaalde Martin. 'Die klinkt mooi.'
'Dank je, Martinus,' antwoordde Sander terwijl ze met z'n vieren naar de ontbijtzaal liepen.
    Coen schudde slechts zijn hoofd en liep direct naar de tafel met koffie en thee om zichzelf een mok koffie in te schenken. Hij deed er melk en suiker in en liep naar de tafel waar Margreet, Marjolein zaten te eten met Ben en Daan naast zich. Coen groette kort maar antwoordde niet op de vragen of hij goed geslapen had. Hij ging slechts zitten en nam een slok koffie. Zijn hoofd voelde zwaar aan, het slaaptekort was duidelijk voelbaar nu. Half vier tot kwart voor negen, nog even liggen voordat hij in slaap viel, al was het snel gegaan. Hij had hooguit vier uur geslapen. Vier uur slaap op bijna 36 uur wakker zijn. Alles voelde zwaar en zijn lichaam reageerde minder snel dan hij het het liefst zag. Zijn ogen registreerden alles wel, maar de hersenen verwerkten de informatie traag, en zijn reactiesnelheid was aanzienlijk lager. Zijn poging Carmen te bespringen had dat net wel bewezen. Coen gaapte en nam nog een slok koffie.
    'Brood, lieverd?' Hij keek op, Carmen keek hem vragend aan.
Hij schudde zijn hoofd. 'Heb liever cornflakes, maar dat kan ik zelf ook wel pakken.'
'Blijf maar zitten.' Ze was weg voor hij haar kon tegenhouden, en dus dronk Coen langzaam zijn mok koffie leeg. De cafeïne zou zo wel werken en dan werd het hopelijk wat makkelijker om bij de les te blijven. Hij knikte dankbaar naar Carmen voor het bord dat ze voor hem neerzette en viel erop aan. Nu hij aan het eten was merkte hij pas hoeveel honger hij had.
    'Rustig aan, Coen,' zei Sander. 'Zelfs in Afrika eten ze niet zo snel, weet je dat.'
'Mensen in Afrika zijn niet 32 uur achter elkaar wakker,' reageerde Coen onder het eten door.
Sander knikte. 'Klopt. Die blijven langer op,' antwoordde hij droog.
Coen reageerde niet, hij at in razend tempo zijn cornflakes op en stond op om vervolgens terug te keren met een tweede mok koffie, een appel en een banaan.
'Gezond.'
'Yes.' Coen grijnsde naar Sander. Hij voelde zich weer ietsje beter. 'An apple a day keeps the doctor away.'
'Waar,' knikte Sander. 'Alleen gooide die kerel in Debiteuren Crediteuren daarna zijn stuk fruit niet altijd weg? “Toedeledoki!” riep hij dan altijd, meen ik.'
'Ja, maar mijn vriendin zit naast me, dan ga ik niet ongezond lopen doen zoals normaal.'
    Carmen keek hem aan, haar ogen waren kalm. 'Je doet maar wat je niet laten kan,' zei ze. 'Maar je weet het: zodra je een buikje krijgt ben ik weg.' Met een vlakke hand tikte ze kort op Coens buik, waarna ze opstond om zelf nog wat eten te gaan halen. Coen keek haar na en wreef over zijn buik. Haar tik had hem geen pijn gedaan, in tegendeel. Hoewel zijn buik niet bijzonder gespierd was, zat er genoeg om de zachte tik van zijn vriendin op te vangen.
    'Goed geslapen?' vroeg Martin hem. Schijnbaar had hij de kat eerst wat uit de boom gekeken en achtte hij het nu veilig de vraag te stellen.
Coen knikte. 'Jawel, maar erg kort. Het voelde meer als een dutje.'
'Gaat onze planning voor vandaag gewoon nog door?'
'Wat mij betreft.'
'Harry Loots, oh ja, daar gaan we zeker heen.' Daans ogen schitterden. Naast hem grinnikte Ben.
'Hij had het nergens anders over,' legde hij uit toen hij Martins ogen zag. 'Geniaal: “Morgen gaan we. Oh yes. Morgen gaan we.”'
Martin moest lachen toen Ben de stem van Daan nadeed. 'Letterlijk?'
'Woord voor woord,' bevestigde Ben terwijl hij achteruit schoof. 'Ik ga nog even douchen. Ze hebben hier handdoeken zag ik. Zie jullie zo.'
    Martin pakte zijn kop koffie en nam een fikse slok. Coen had net een hap van een appel genomen, die zoet smaakte, en was aan het kauwen. Hij volgde de gesprekken maar half. Het zou nog leuk worden vandaag. Vanavond ben ik helemaal kapot, bedacht hij zich. Dat gaat nog lachen worden.
    Aan tafel was vrijwel iedereen nu uitgegeten. 'Zullen we zo maar gaan dan?'
Martin knikte en keek Sander aan. 'Lijkt me goed.'
Coen knikte ook. 'Prima. Daan?'
'Ik doe mee.' Zijn neef stond al op. 'Ik ga me ook nog even opfrissen en dan kom ik.'
    Martin en Sander stonden tegelijkertijd met Coen op. Carmen pakte zijn hand. 'Wij blijven hier hoor,' zei ze, gebarend naar de twee meisjes en zichzelf.
'Prima.' Haar lippen smaakten zoet van de thee die ze gedronken had. Carmen glimlachte naar hem, iets waar Coen van tijd tot tijd nog steeds vlinders van in zijn buik kon krijgen, en dit was zeker zo'n moment. Haar gebit was regelmatig en wit en ze had een mooi gezicht met hoge jukbeenderen en blauwe ogen waar iets in verscholen leek te liggen. Iets dat niet gedefinieerd kon worden en weg was zodra je ernaar trachtte te kijken.
    Hij glimlachte naar haar en draaide zich om. De gang was kort en ze waren zo bij hun kamers. Na op zijn eigen kamer een trui, een lege tas en de autosleutels gepakt te hebben liep Coen weer naar buiten. 'We kunnen,' zei hij terwijl hij de autosleutels omhoog hield. Bij de receptie groetten ze Jacques voordat ze naar buiten liepen en in de auto stapten. Snel reden ze weg terwijl Coen het gas stevig intrapte. 'Het is hier vijftig,' waarschuwde Daan hem.
'Dat rijd ik ook,' antwoordde Coen. Hij wierp een blik op de teller die tegen de vijfenvijftig aanstond en snel terugliep toen hij, op aanwijzing van de navigatie, rechtsaf sloeg.
    Het was een ritje van een kleine dertig minuten, eigenlijk was het nog wel te belopen geweest, maar omdat ze vuurwerk gingen kopen hadden ze besloten geen risico te nemen en de auto te pakken, gewoon voor het geval dat. De grenscontroles waren echter een punt van zorg. Ze zouden maatregelen nemen om de overgang zo veilig mogelijk te laten verlopen, maar als ze dan toch gepakt moesten worden dan het liefst wel met zo weinig mogelijk vuurwerk. Coen zou als bestuurder verantwoordelijk zijn voor de bagage in de auto, en dus ook voor eventueel gevonden vuurwerk. Het was iets dat hij zich terdege realiseerde en waardoor hij voorzichtiger was dan de anderen. Als hij gesnapt werd zou het een duur geintje worden, bovendien zou een deel van hun trip dan zinloos zijn. Het was hoe dan ook geen aanlokkelijk idee, en eventuele controles zouden zo goed en zo kwaad als het kon moeten worden ontweken. Natuurlijk was er geen kans als de politie in Nederland ze direct zou aanhouden, maar de kans daarop was vrij klein. Bovendien waren ze intelligent, zo snel zouden ze zich niet laten pakken. Noodplannen lagen klaar voor als er wel controle bij de grens was, al zou dat hun reistijd aanzienlijk verhogen.
    Ach ja, bedacht Coen zich, eerst maar eens kopen. Later maken we ons wel druk over de details. De parkeerplaats bij Harry Loots was niet erg vol, de auto kon Coen vlak voor de deur kwijt. Nadat iedereen eruit was luisterde hij naar het klikkende geluid van de sloten, waarna hij zijn vrienden de winkel in volgde.
    'Dit wordt een knaller,' merkte Sander op terwijl hij de deur openduwde en naar binnen liep.

    De winkel was klein maar effectief ingericht. Tegen de wanden waren grote stellages aangebracht waar heel veel soorten vuurwerk in lagen, zo te zien gesorteerd op type. De weinige ramen lieten een klein deel van de straat zien, de donkerblauwe Volkswagen van het gezelschap was net zichtbaar, evenals de eerste twee letters van het gele nummerbord. Om het gebrek aan licht van de ramen op te vangen waren er door de gehele winkel tl-lampen aangebracht die de winkel in een witachtig licht zetten. Hierdoor kwamen de kleuren van de wikkels van het vuurwerk goed tot hun recht en trokken deze de aandacht in plaats van de toch wat simpele inrichting van de winkel zelf.     Bij het aflopen op een stellage zag Coen een mededeling hangen die de potentiële koper erop wees dat het vuurwerk dat uitgestald lag geen echt vuurwerk was maar slechts een dummy. Op zichzelf was dat natuurlijk ook vrij logisch, bedacht hij zich. Het echte vuurwerk zou achter in een bunker liggen waar het veiliger was en bovendien ook beter beschermd tegen eventuele hittebronnen.
    'Kan ik jullie helpen?' Een jongeman van ergens midden in de twintig had het groepje gade geslagen zodra ze de winkel binnen waren gestapt. En na ze even te hebben gegeven om rond te kijken, stapte hij nu op ze af.
    Coen keek de man aan en knikte. 'We willen wat vuurwerk inslaan, maar hebben niet bepaald een heel helder beeld van wat.'
'Oké, dan kan ik jullie helpen met wat jullie willen. Hebben jullie wel een beetje een idee van wat het moet worden?'
    Martin antwoordde voordat Coen de kans had. 'Toch voornamelijk wat zwaarder knalvuurwerk. Dingen als nitraat is het idee.'
    'En misschien wat singleshotjes,' voegde Coen daar zelf aan toe. Nu hij weer stilstond en in de winkel rondkeek begon zijn hoofd pijn te doen en werden zijn ogen weer zwaar. Een blik op zijn horloge leerde hem dat het half twaalf was. De rit naar Loots had een half uurtje geduurd en na het ontbijt van een uur waren ze nu al ongeveer een half uur in de winkel aan het rondkijken en vergaapten ze zich aan de vele soorten zwaar vuurwerk die de winkel te koop aanbood.
'… en het is dus wel de bedoeling dat het veilig blijft, we hebben niet heel veel ervaring met zwaar vuurwerk.'
    Met veel moeite scheurde Coen zich los van zijn eigen gedachten en duwde hij het vermoeide gevoel weg zodat hij kon luisteren naar wat Daan hun helper, die zich een paar minuten geleden schijnbaar had voorgesteld als Patrick, uitlegde. Hij bracht de groep jongens naar een stellage met meerdere soorten knalvuurwerk, pakte af en toe een dummy op en gaf wat uitleg over de werking en het effect van het vuurwerk.
    'Dit is de Colour Ring Thunder,' zei hij terwijl hij een pakket met zes pijlen pakte. Ze komen zoals jullie zien met zes tegelijk. Als effect geven ze een ring met crackling effect erin.'
'Op wat voor prijs zouden we zitten?' vroeg Martin.
'Deze gaan voor dertig euro per zes.'
Martin knikte. 'Oké. Daar heb ik wel interesse in.'
'Dan zal ik jullie deze alvast geven,' zei Patrick terwijl hij naar de kassa liep.
    Hij kwam terug met bestelformulieren waarop ze allemaal invulden wat ze wilden hebben. Op verzoek van Ben kregen ze nog wat uitleg over single shots en enkele potten waar hij veel interesse voor had. 'Kun je me wat laten zien?'
Patrick ging hen voor naar een stellage waar verschillende potten op stonden. 'Dit is denk ik het beste voor jullie,' zei hij.
'Coen?' zei Ben. 'Let je op?'
Hij grinnikte terwijl Coen zijn hoofd schudde en weer wakker werd. Het vermoeide gevoel drukte hij weer wat weg. 'Ja, ik ben er bij,' antwoordde hij.
Patrick glimlachte ook en ging verder: 'Temple of Stone, schiet zeven keer vijf schoten met verschillende effecten.'
Coen nam de zwarte pot in zich op. 'Hoe zwaar is hij?'
'455 gram kruit, je krijgt echt waar voor je geld. De effecten zijn geweldig en dat geldt ook voor de knallen,' antwoordde Patrick.
'En een prijs?'
'Je mag hem meenemen voor 35 euro.'
Coen keek Ben kort aan. Zijn broertje knikte.
    Hierna keek Ben verder en liep verder langs nog wat meer potten. 'Wat zijn sierpotten die je aan kunt raden? Knal vind ik niet zo nodig.'
Patrick gebaarde hen mee te lopen. Sander scheidde zich kort af van de groep om bij wat andere pijlen te kijken, Daan zat hem op de hielen en Martin liep met de gebroeders mee.
'Als je echt iets moois wilt raad ik je deze box aan.' Patrick stond voor een grote zwarte doos met daarin dito cakes. 'Vier keer 500 gram, harde knallen en grote boeketten. Je bent wel even net iets meer kwijt omdat het vier cakes zijn.'
Ben keek naar de TV die naast de pakketten hing en een filmpje liet zien van de effecten: goud, veranderend in blauw. Gold Dragon Box stond er bij.
    Na de finale van vijf schoten keek hij Patrick aan. 'Over wat voor een prijs hebben we het?'
'Hondertwintig.'
'We laten het je weten,' antwoordde Ben.
     Patrick knikte en liet hen kort alleen liet zodat ze de formulieren helemaal in konden vullen.
    'Hé Coen,' het was Ben die zijn broer aansprak. Coen keek hem aan en nam het gezicht van zijn broertje in zich op. Het scheen te glimmen van enthousiasme en een glimlach was duidelijk zichtbaar. 'We zouden twee of drie potten mee terug kunnen nemen.'
'Misschien.' Zelf aarzelde hij kort. 'We moeten er alleen rekening mee houden dat het transport misgaat en dat we alles kwijt zijn. Dus niet al te veel kopen.'
Een hand op zijn schouder deed hem omkijken. 'Maak je geen zorgen,' zei Martin sussend. 'Ons plan lijkt me vrij waterdicht. We rijden gewoon die grens over, niets aan de hand.'
'Hoop je,' grijnsde Coen terug. Kort sloot hij zijn ogen en drong het gevoel van vermoeidheid terug.     'Is het dan niet gewoon verstandiger om dat vierpotspakket mee terug te nemen? Dan heb je vier keer een geniale pot'
Ben knikte en ging verder met invullen. 'Vul jij hem in? Je krijgt het later van me terug.
Zelf pakte Coen ook een pen, knikte en vulde het pakket in. Verder bestelde hij twee doosjes met Mammoth nitraten waardoor hij er in totaal twintig zou hebben, en een Thumping Thunder Rood. Knalwerk genoeg. Hij kocht ook wat Thunderkings. In Nederland gewoon legaal, maar in België veel goedkoper, was hem opgevallen. Tot slot kocht hij nog een pakje onbekende single shots en vulde hij toch ook nog een Sky wave in omdat de prijs ervan hem erg meeviel.
    Zijn hand trilde licht, merkte hij op. Het irriteerde hem verder niet. Het afgelopen semester had hij vrij weinig geslapen en veel gewerkt voor de universiteit of voor andere dingen. Dit had hij zelfs volgehouden tot op het punt dat Carmen hem uiteindelijk ging verplichten om te slapen. 's Avonds waren ze vaak bij elkaar en toen Carmen doorkreeg dat het voor haar vriend vaak normaal was om per nacht een uur of vier à vijf te slapen kwam ze nog vaker langs om hem zodoende te dwingen meer slaap te krijgen, wat haar ook vaak lukte.
    In eerste instantie had hij er heftig tegen geprotesteerd omdat hij op die manier minder werk gedaan kon krijgen, maar uiteindelijk had Carmen hem zo ver gekregen dat hij zijn schema aanpaste en 's avonds meer vrije tijd had. Een voordeel van dit alles was echter dat hij nu goed wist wat zijn lichaam wel en niet aankon qua slaap. Een paar nachten met een paar uur slaap kon prima, maar het bracht effecten met zich mee. Een doffe, kloppende hoofdpijn, constant slaperig gevoel en bovendien kortaangebonden zijn. Momenteel voelde hij godzijdank alleen het eerste.
    Na de formulieren te hebben overhandigd wachtten de vijf jongens voorin de winkel bij de kassa terwijl hun bestellingen werden klaargemaakt.
'Zo zijn we niet heel duur uit maar zitten we al wel mooi in het zwarte kruit,' merkte Sander droog op.
Martin proestte het uit en ook Ben en Daan glimlachten. Coen keek hem aan en lachte hardop. 'Die heb je van?'
'Mezelf, buurman,' antwoordde Sander ad-rem.
Coen knikte naar hem. 'Dat doe je lang niet gek dan.'
'Deed ik dat eerder wel dan? Mijn humor is toch altijd een van de hoogtepunten van onze tijd samen geweest?'
    Martin grinnikte zachtjes en Coen stond op het punt om te antwoorden maar zag hier van af omdat hun helper terugkwam met een aantal zakken vuurwerk.
'Zo,' zei hij terwijl hij de zakken op de toonbank zette. 'Even kijken,' hij pakte een bestellijst en las een aantal stukken vuurwerk op waarna Daan naar voren stapte en afrekende.

    'Goed, wat nu?' vroeg Martin. Hij gooide de achterbak dicht en rende vlot om de auto heen om naast Coen te gaan zitten die gaf gas zodra de laatste deur gesloten was. 'Terug naar het hotel,' antwoordde hij. 'En daarna misschien even kijken of de dames iets willen doen. Vanavond is er een feest ter opening van het toernooi. Misschien is even wat tactiek bespreken geen gek idee want het niveau is hier een stuk hoger dan bij ons in Nederland.'
'Hmmm.' Martin keek uit het raam. Het toernooi waar Carmen hen als Team Henk voor had ingeschreven was een groter en professioneler opgezet toernooi dan het Oliebollentoernooi waar hun Team Henk eerder aan had deelgenomen. Het niveau was er daadwerkelijk hoog en om te kunnen winnen moest je als team van goede huize komen. Ze hadden dan ook twee maanden voor het begin van het toernooi wekelijks minstens een keer samen getraind om het gevoel van samenspel te creëren. Nu was het hopen dat dit genoeg was.
    'Moe?' vroeg Martin aan Coen toen hij zag dat deze gaapte.
'Jap.' Coen keek strak naar de weg en stuurde de Volkswagen door een flauwe bocht naar links. 'Ik heb voor mijn gevoel echt alleen maar een dutje gedaan. Sinds gisterochtend een uur of tien heb ik  voor mijn gevoel niet meer echt geslapen.'
'Misschien moet je zo even gaan liggen dan,' suggereerde Martin. Hij keek om toen Sander achter hem begon te lachen.
'En jij denkt dat Carmen niets doet als hij alleen maar gaat liggen? Coen zal vast wel blijven liggen dan, maar slapen zal hij niet.'
Coen lachte luid.
    'Zat ik er dichtbij?' vroeg Sander hem, die in Martins oren een poging deed om onschuldig te klinken.
'Misschien.' Coen krabde over zijn kaaklijn. 'Wat ik zeker weet is dat je gelijk hebt over dat ik wel zal blijven liggen.'
Martin grinnikte en keek Coen aan. Die keek echter nog steeds strak naar de weg en had schijnbaar nergens anders aandacht voor, waardoor Martin naar het navigatiesysteem keek en de geschatte aankomsttijd afkeek. Die stond op twee uur. 'We zijn nog best lang bij Loots geweest.'
'Dat klopt.' Het was Daan die dit zei. 'Het is nu half twee? Dan zijn we zeker een uur of twee zoet geweest.'
'Kwart voor. Maar de rest van je schatting klopt volgens mij aardig.' Martin zag Coen kort in de binnenspiegel kijken.
'Vuurwerk zat nu,' zei hij zelf. 'Ik denk dat het het slimst is om dat zo meteen gewoon mee naar binnen te nemen en het ergens in onze kamers op te bergen.'
    'Agreed.' Coen remde af om een auto van rechts voorrang te geven en Martin keek met enige aandacht naar de Porsche die snel doorreed. Op het witte nummerbord stonden de letters OL, het was een Duitse auto. 'Oldenburg.'
'Die is dan wel een eindje uit te de richting,' merkte Coen op.
'Hij komt vast en zeker ook iets van vuurwerk halen.'
Coen schudde zijn hoofd. 'Ik weet niet hoe groot de vuurwerkgekte in Duitsland is,' zei hij. 'Maar de regels zijn er volgens mij soepeler.'
'Dat klopt,' antwoordde Sander en Martin keek hem aan. Hij voelde even daarna hoe hij in zijn stoel werd gedrukt toen Coen weer gas gaf. 'Ze hebben daar zwaarder vuurwerk dan wij in Nederland.'
Ben glimlachte. 'Misschien is het een invasie?' suggereerde hij.
'Eentje kunnen de Belgen vast wel hebben,' zei Martin zelf.
'Maar anders horen wij bij de winnaars,' vulde Coen zijn zin aan.
Martin lachte. Coen had precies vertolkt wat hij zelf net had gedacht. 'Dat wilde ik zelf net zeggen,' zei hij, waarna hij zich voorbereidde op het volgende dat Coen zou zeggen waarvan hij wist dat het zou zijn:
'Great minds-'
'– Think alike,' maakte Martin zijn zin dit keer voor hem af. 'Gelijk heb je.'
'Dacht ik.'
    Martin wierp nogmaals een blik naar buiten. De buitenwijk waar ze doorheen reden moest in het voorjaar en de zomer erg groen zijn en was in het najaar ongetwijfeld een prachtig schouwspel van bonte kleuren, maar in de winter was het alleen grijs en kaal. Er was nog geen sneeuw gevallen, al was dit voor nu hun geluk omdat ze de reis met sneeuw nooit hadden ondernomen. Dit betekende echter niet dat het niet vroor. Althans, hier in België, want het vroor volgens de thermometer van de auto momenteel een graad. Terwijl Martin naar het dashboard keek zag hij het linkerpijltje groen oplichten ten teken dat de richtingaanwijzer aanstond.
    Soepel reed Coen de parkeerplaats van hun hotel op. Hij kon meteen rechtdoor rijden en de auto vlak voor de deur neerzetten.
Martin was was de auto uit zodra deze stilstond en liep achterom om de achterklep open te maken. Gretig snoof hij de koele decemberlucht op die rook naar vrieskou. Hij pakte een tas die niet al te zwaar aanvoelde en gaf deze door aan Daan, die vlak achter hem stond. Daarna pakte hij de tweede tas en gooide de klep met een klap dicht. Het knarsende geluid van sloten vertelde hem dat Coen de auto op slot had gedaan. Rustig liepen de jongens naar het hotel waar ze naar binnen gingen. Bij de balie ging Coen hen voor en vroeg de sleutels aan Jacques. Martin volgde hem over de gang.
    'In welke kamer zullen we dit droppen?' vroeg hij terwijl hij de tas die hij over zijn schouder droeg omhoog hield.
'Dat maakt mij niet uit.' Coen gaapte nogmaals en keek Martin over zijn schouder kort aan. In zijn ogen waren enkele adertjes gesprongen waardoor ze er nogal bloeddoorlopen uitzagen. 'Wat mij betreft nemen jullie ze gewoon mee.'
Martin knikte en klopte op de tas. 'Ik heb voor deze jongen een mooi plekje in mijn kast.'
Coen stak zijn duim naar hem op. 'Prima.'
'Zullen we zo gaan eten? Ik lust wel wat eigenlijk.'
'Dat lijkt me een prima idee,' zei Ben. 'Ik verga ook echt.'
'Ik ook, buurman,' zei Sander. 'Hé,' voegde hij er aan toe. 'Het klopt ook nu weer.' Hij lachte kort voordat hij zijn kamer binnenging die naast die van Ben en Daan was.
'Ja, ik zie jullie ook zo,' zei Coen. 'Ik ga even kijken of Carmen op onze kamer is maar ik ben er binnen vijf minuten weer.'
'Prima.'
    Zelf volgde Martin Sander hun kamer binnen waar hij even om zich heen keek voordat hij naar hun kast liep. De bedden waar ze op geslapen hadden waren nog niet opgemaakt, de lakens lagen nog verfrommeld aan het voeteneind, precies zoals Sander en hij ze die ochtend hadden achtergelaten. Tot hun grote lol bleken ook zij in een tweepersoonsbed te slapen. “Oh, Martin, schat,” had Sander tegen hem gezegd toen ze onder de dekens waren gekropen. Enige grappen later was het uiteindelijk zes uur geweest voor ze in slaap waren gevallen. Met de ruggen naar elkaar toe en allebei aan het andere uiteinde van het bed. Toen het tijd was om op te staan voor het ontbijt had Sander hem een duwtje gegeven zodat hij uit het bed was gerold, de dekens half met zich meenemend. Martin grinnikte weer zachtjes toen hij naar het bed keek, de deken hing nog steeds half op de grond. Hij schudde zichzelf wakker en zette de tas met vuurwerk in de kast, waarna Sander er wat kleren overheen gooide.
    'Zo,' zei hij terwijl hij Martin aankeek en een grimas maakte. 'Zo vindt de politie het echt niet.'
Martin haalde zijn schouders op. 'Hier is het toch nog legaal.' Hij gaapte. Coen was moe, dat had hij duidelijk aan zijn vriend kunnen zien, maar zelf was hij ook niet al te fit. De nachtelijke reis had een effect gehad. Hoewel, bedacht hij zich terwijl hij Sander naar de gang volgde en samen met de anderen naar de eetzaal liep, gold dit waarschijnlijk voor iedereen. Ook Daan zag er minder fris uit en Ben leek ook wat traag.
    'Was Carmen er?' Martin ging naast Coen lopen en liep met hem mee naar de tafel waar een grote verscheidenheid aan broodjes was uitgestald. Enkele schalen waren bijna leeg, maar zodra de bediening doorkreeg dat hun groep er belangstelling voor had werd er bijgevuld.
'Ja.' Coen legde twee croissantjes op zijn bord en schonk zichzelf een kop koffie in. 'Jij ook?'
Martin knikte. 'Graag.'
    Zelf had hij ook een croissant gepakt en verder had hij twee plakken gewoon bruinbrood op zijn bord liggen en ook wat boter en aardbeienjam. Coen had twee bollen gepakt en had ook boter en jam op zijn bord gelegd. De boter zat in vetvrij papier dat plasticachtig aandeed en een goudgele kleur had. De jam zat in witte coupjes die Martin meteen openmaakte toen hij ging zitten. Een klein beetje jam spoot eruit en kwam op zijn duim terecht die hij aflikte. Het smaakte erg zoet en zorgde er eigenlijk alleen maar voor dat hij nog meer honger kreeg. 'Hoe was het met haar?'
'Ze sliep.' Coen nam een slok koffie. 'Ik heb haar laten slapen. Ze draaide zich om toen ik haar voorzichtig wakker probeerde te maken, maar ik geloof dat ze meekreeg dat we er weer zijn.'
'Hoe laat begint dat feest vanavond?'
Coen slikte. 'Tien uur.'
'Wilde je dan al heen?' Martin beboterde een bolletje met zijn mes en smeerde er daarna de aardbeienjam over die hij even daarvoor al had opgemaakt. Coen antwoordde op het moment dat hij net een hap van het brood had genomen.
    'Ik heb geen idee. Carmen heeft daar een planning voor opgezet maar ik geloof van niet. Ze wilde eerst graag uit eten bij een lokale pizzeria en daarna rustig aan naar dat feest toe. Misschien wil ik zelf wel even slapen.'
'Vooral koffie drinken dan. Slim.' Sander ging ook aan tafel zitten, in zijn glas dreef een theezakje.
Coen keek hem vernietigend aan. 'Misschien, leuter. Misschien ook niet.'
'Hmmm.' Sander leek zich geen zorgen te maken over Coens blik en nam opgewekt een hap uit wat een boterham met pindakaas leek te zijn. 'Wat de boer niet kent eet hij niet,' zei hij toen hij Martin zag kijken.
'When in Rome...'
'Do like the Romans do,' maakte Sander zijn zin af. 'Nou. Ik ben hier in België en ze hadden geen Vlaamse patatten bij het buffet liggen en dus houd ik het mooi Nederlands.'
Martin lachte. Ben en Daan lagen al in een deuk en Coen verslikte zich in de slok koffie die hij net genomen had.
'Je hebt gelijk,' zei hij. 'Het is echt niet slim om dit spul te drinken.'
'Hmhm. That's what she said,' zei Sander.
'Nou...' zei Coen. 'Eigenlijk...'
'Genoeg!' riep Ben.
Martin grijnsde naar hem.
'Je weet niet half wat ik thuis soms allemaal hoor,' zei Ben zuchtend.
'Niets dat jij niet aankan, vriend.' Coen rekte zich uit en begon aan zijn croissantje.
Bens antwoord ging verloren in de vraag die Sander aan Martin stelde. 'Hoe moe ben jij?'
'Vrij moe,' antwoordde Martin. Coen en Ben kibbelden nog verder, maar hij besteedde geen aandacht meer aan hun discussie. De interesse had hij een beetje verloren.
'Oké. Daan en ik wilden even gaan wandelen. Ben misschien ook.'
'Je doet maar. Ik ga misschien nog even slapen.'
'Dat klonk hard.'
'Sorry. Zo bedoelde ik het niet.' Martin nam zijn laatste slok koffie en stond op. De weg naar het buffet leek op de een of andere manier langer en het scheen een half uur te duren voordat hij zijn lichaam zo ver had dat het een appel had gepakt en weer was teruggelopen om op zijn stoel neer te ploffen.
'Ik weet het,' lachte Sander. 'Geen zorgen. Als je wilt gaan slapen moet je dat doen.'
    Martin knikte. 'Coen? Jij kruipt ook in bed?'
'Yes.' Knikte zijn vriend naar hem. 'Ik zal wel niet veel slapen, maar ik val zo ongeveer om.'
'Oké.' Martin stond op. 'Dan ga ik nu.'
'Wacht even.' Met een schrapend geluid schoof Coen zijn stoel achteruit. Hierdoor wierp Martin kort een blik op de donkere, warme kleur van het hout waaruit de vloer van de eetkamer van het hotel bestond. Hij voelde een zachte klop op zijn schouder en volgde Coen die hem voorbij liep. Sander, Ben en Daan waren hen al voorgegaan en liepen vlot richting de voordeur waar Sander kort zijn hand opstak bij wijze van groet. Coen en Martin groetten beiden terug. 'Slaap lekker.'
'Jij ook,' antwoordde Martin terwijl hij zijn kamerdeur van het slot deed en naar binnen liep. Met zijn bed in zich voelde hij zich heel loom. De klik van de deur hoorde hij niet eens.

Endurance · Fidelity · Intelligence
[-] De volgende 2 gebruikers zeggen bedankt Coen voor dit bericht:
  • Breeze, Robin
Voeg bedankje toe Antwoord
#40
EN het volgende deel!:

Het is het nummer van Anna! Matthias begint een beetje te blozen en slaat het nummer gelijk op in zijn telefoon. Hij stapt in zijn auto en rijdt weer richting huis. Onderweg moet hij de hele tijd aan Anna denken en hij is helemaal de weg kwijt. Hij ging steeds de verkeerde straat in en uiteindelijk komt hij thuis. Als hij de boodschappen heeft uitgeladen en naar binnen heeft gebracht stuurt hij gelijk een smsje naar haar. “Hey Anna! Ik heb je nummer gevonden hoor op de bon, haha! Leuk bedacht! Heb je zin om binnenkort samen wat te gaan doen? Xx Matthias.” stuurt hij naar Anna. Hij kan zijn geluk niet op en steekt van vreugde een ‘Extreme Bang Pijl’ af. “Het zal nog wel even duren voordat ze antwoord, omdat ze moet werken.” denkt Matthias en hij loopt weer naar binnen. “Moest dat nou weer?” zegt zijn moeder als hij de kamer inloopt. “Ja dat moest zeker even.” zei Matthias vrolijk en hij ging naar boven.
 
Een uurtje later ging hij weer naar beneden om te lunchen met Jon en zijn moeder. Zijn moeder had warme broodjes klaargemaakt en daar hadden ze allemaal wel trek in. “Donders, wat een lekkere broodjes!” zei Jon enthousiast. “Helemaal mee eens!” zei Matthias erachteraan. Na het eten voelt hij zijn telefoon trillen en gelijk pakt hij hem uit z’n broekzak. Hij hoopt natuurlijk op een smsje van Anna, maar het is Michiel om te zeggen dat hij vanavond niet kan komen. Hij gaat uit eten met de familie en dat was hij vergeten. Matthias smst terug en ondertussen ziet hij weer een berichtje binnenkomen. Snel maakt hij het smsje af en kijkt van wie het berichtje is. Deze keer is het wel van Anna. “Hey Matthias! Wat leuk dat je me smst! Ja ik durfde het niet te vragen en toen bedacht ik iets anders, haha. Maar het lijkt me heel leuk om samen binnenkort wat te gaan doen! Morgenavond zou ik wel kunnen, jij ook? Xx Anna.” stond er in het smsje. Matthias begint opnieuw te blozen en hij smst gelijk terug dat hij morgenavond prima vindt.
 
Na even zijn mail gekeken te hebben, gaat Matthias naar beneden om een heerlijke kop warme chocolademelk klaar te maken. “Heerlijk! Hier ben ik nou echt even aan toe!” denkt Matthias en hij gaat op de bank zitten. Hij zet de tv aan om te kijken of er nog wat leuks op is, maar al snel zie hij dat er niet zoveel boeiends op is. Opeens rammelt Matthias van de honger en gelijk pakt hij de zak oliebollen en eet er eentje op. “Eet je niet teveel van die dingen? Straks wordt je zo dik dat ze een H op je buik schrijven zodat de helikopters weten waar ze moeten landen!” grapt Jon, terwijl hij de kamer binnenkomt. “Grapjas!” zegt Matthias en eet de laatste hap van zijn oliebol op. Jon heeft een stapeltje folders uit de brievenbus gehaald en laat ze zien aan Matthias. “Ik hoop zo dat er een vuurwerkfoldertje bij zit!” zegt Jon. “Ja daar is ie dan! ‘Poolens Vuurwerkhal’!” zegt Matthias enthousiast. De jongens lezen gelijk de folder door en maken een klein lijstje van dingen die ze in ieder geval willen hebben.
 
’s Avonds na het eten komen Sven en Lennart langs. Matthias heeft een klein potje gepakt en de jongens vertrekken gelijk naar buiten. “Waar zullen we hem afsteken?” vraagt Matthias, terwijl ze door de sneeuw lopen. “Daar bij dat kleine pleintje lijkt me wel een goede plek.” zegt Lennart. Ze lopen er heen en zetten het potje neer. “Zijn jullie er klaar voor jongens?” vraagt Matthias, terwijl hij zijn lucifers pakt. “Uiteraard!” zeggen ze in koor. “Waarom heb je geen aansteker?” vraagt Sven. “Die dingen waaien altijd uit en lucifers gaan altijd wel aan.” zegt Matthias. “Ja daar heb je een punt.” zegt Sven, die staat te trappelen van ongeduld. “Daar gaan we dan!” zegt Matthias en hij steekt het potje aan. Het is een klein knetterpotje van de ‘Pro-Line’ collectie, genaamd ‘Raiders’. De jongens genieten met volle teugen en het maakt een lekker lawaai. Als het potje is afgelopen gooit Sven een sneeuwbal recht in het gezicht van Lennart. “Die zag je niet aankomen hè?” zegt Sven uitdagend. Lennart maakt gelijk ook een sneeuwbal en gooit terug. Hij komt op de rug van Sven en Sven is blij dat hij hem niet in zijn gezicht kreeg. Dan barst er een groot sneeuwballengevecht uit en de jongens zitten helemaal onder. De een wordt ingepeperd en de ander glijdt weg in de gladde sneeuw. Na een uurtje vinden de jongens het wel weer mooi geweest en gaan ze weer naar binnen om een lekkere kop warme chocolademelk te drinken.  
 
“Bah, wat is dit?” proest Lennart. Matthias komt er aan en gaat kijken wat er aan de hand is. “Dit smaakt naar smerige koffie ofzo!” zegt Lennart met een vies gezicht. Matthias gaat gelijk naar de keuken waar de lege zakjes nog liggen. Hij ziet dat er een cappuccino tussen zit, waarna hij alsnog een kop warme chocolademelk voor Lennart klaarmaakt. “Welke prutser heeft er een cappuccino tussen de warme chocolademelk gegooid?!” schreeuwt Matthias door het huis. “Oh, was dat van de chocolademelk?” klinkt het van bovenaf. Zijn vader maakt zijn excuses en gaat naar de wc. Het is inmiddels half 11 en de jongens vinden het een mooie tijd om naar huis te gaan. Als de jongens zijn vertrokken gaat Matthias naar bed.
 
De volgende dag is het alweer 3 december en Matthias wordt wakker. Hij kijkt met zijn slaapkop naar de wekker en ziet dat het 10 uur is. “Vandaag lekker vrij want het is vrijdag!” denkt Matthias, terwijl hij zich nog een keer omdraait. Na een half uurtje gaat hij maar eens zijn bed uit en stapt onder de douche. Als hij klaar is kleed hij zich aan en gaat naar beneden. “Goeiemorgen!” zegt zijn moeder. “Goeiemorgen!” zegt Matthias, waarna hij de keuken inloopt. Hij ziet dat er croissants liggen en hij stopt ze gelijk in de oven. “Een beter ontbijt kan bijna niet!” denkt hij. Als de croissants eenmaal klaar zijn belegt hij ze met ham en kaas en gaat aan tafel zitten om ze op te eten. Dan komt Jon de kamer binnengelopen. “Heb je het al gehoord?” vraagt Jon aan Matthias. “Hoe klinkt het?” zegt Matthias droog. “Ja heel leuk. Ze hebben net een inspectie gedaan bij ‘Boonen Vuurwerk’ en ze zijn niet goed door de keuring gekomen. Als ze het niet binnen een week klaar hebben mogen ze dit jaar geen vuurwerk verkopen!” zegt Jon. “Shit! Ze moeten het fixxen!” zegt Matthias geschrokken. “Ik wil daar zeker wel vuurwerk kopen dit jaar hoor!” zegt Jon. “Nou maar hopen dat ze het in een week opgelost hebben dan.” zegt Matthias hoopvol.
 
De middag is inmiddels alweer aangebroken en Matthias verveelt zich een beetje. Hij heeft heel veel zin in vanavond, maar hij vindt dat nog zo lang duren. Om de tijd te doden gaat hij maar even een filmpje kijken. “Welke zal ik eens nemen…” denkt Matthias, terwijl hij op zijn pc tussen de films kijkt. Het wordt uiteindelijk ‘Unstoppable’. Hij zet de film aan en gaat lekker op de bank hangen. Na 2 uurtjes is de film afgelopen en is het alweer 5 uur. “Mam, hoelaat gaan we eten?” vraagt Matthias. “Half 6 ongeveer denk ik.” antwoordt zijn moeder. Een half uurtje later gaan ze eten en Matthias heeft het als eerste alweer op. “Zo jij hebt haast.” zegt zijn vader. “Het was gewoon heel lekker.” zegt Matthias.
 
Na het eten kijkt Matthias op de klok. “Nog 2 uurtjes en dan zie ik Anna!” denkt hij. Hij vindt het allemaal nog steeds lang duren en besluit om maar wat babypijltjes af te steken. “Zit ie weer vuurwerk af te steken hoor.” zegt Jon, die naar buiten komt lopen. “Tuurlijk, is toch lachen.” zegt Matthias, terwijl hij weer 2 pijltjes de lucht in schiet. “Doe mij er ook maar een paar.” zegt Jon. Matthias geeft hem 6 pijltjes en ze proberen er allebei zoveel mogelijk tegelijk aan te krijgen. Het lukt ze om er allebei 5 aan te krijgen. “Zo die ging lekker!” zei Jon, terwijl hij het laatste pijltje aan steekt. Deze keer gaat het lontje halverwege uit. “Wat is dit nou weer?!” zegt Jon. Hij loopt naar het pijltje toe en opeens gaat het lontje weer aan. Snel doet hij een stap achteruit en het pijltje vliegt de lucht in. “Hahahaha sukkel!” zegt Matthias. “Ja dan moet ie maar in een keer aangaan hoor!” zegt Jon en ze lopen weer naar binnen.
 
Het is inmiddels kwart voor 8 en het is dan eindelijk tijd om Anna op te halen. Matthias stapt in zijn auto en rijdt richting het huis van Anna. Onderweg zijn er een paar kinderen sneeuwballen aan het gooien, waarvan er eentje op de auto van Matthias belandt. Hij toetert even en de kinderen maken een handgebaar, omdat ze het niet zo bedoeld hadden. Uiteindelijk komt Matthias aan bij het huis van Anna en belt aan. Na even wachten doet er niemand open. Hij belt nog eens aan, maar weer is er geen beweging te bekennen richting de deur. “Hoe kan dit nou?” vraagt Matthias zich af. Hij loopt eens langs het raam en ziet niemand binnen………………..
[-] De volgende 3 gebruikers zeggen bedankt oliebolcracker voor dit bericht:
  • Breeze, Coen, Robin
Voeg bedankje toe Antwoord
#41
Het is hier alweer een tijdje stil! Tijd voor een nieuwe deel, dacht ik dus maar Biggrin

    'Wat een pizza zeg,' verzuchtte Martin.
Coen keek hoe zijn vriend het laatste stuk van zijn pizza salame met een vlugge hap opat en vervolgens loom zijn ogen sloot tijdens het kauwen. Naast hem begon Carmen te lachen.
'Je bent geweldig, Martin,' zei ze.
'Hé!' Coen voelde langzaam hoe hij wakker werd door de opmerking en probeerde verontwaardiging te spelen.
'Jij ook, lieverd.' Carmen knipoogde naar hem en onder de tafel streek ze vlot met haar voet langs zijn been, wat Coen kippenvel opleverde. Hij glimlachte kort naar zijn vriendin en at daarna in twee happen zijn eigen pizza op. De stukken voelden warm toen ze door zijn slokdarm naar zijn maag gleden. Kort sloot hij zijn ogen en hij voelde meteen hoe hij weg begon te zakken. Die middag hadden zowel Martin als hij twee uur geslapen, maar ze waren allebei nog steeds moe. Het opstaan was verschrikkelijk geweest, zowel voor hen als voor de rest.
    “'Wat een klotenbende is het ook,'” had Martin geroepen.
“'Wat?'” Het was Sander die de vraag stelde. Coen zelf grinnikte al zachtjes omdat hij doorhad dat dit niet het moment was om of met Martin of met hemzelf in discussie te gaan.
“'Het wordt zo donker...'”
    Sander keek Ben kort aan en wisselde een blik uit die leek te zeggen: say what? “'En?'” Had Sander gevraagd.
Martin leek nu in een nog slechtere stemming. “'Dan zie ik toch niets als ik wil slapen!'”
Sander had kort gelachen en zijn schouders opgehaald. “'Jij ziet ze al vliegen, Martinus.'”
    'Coen?'
Verschrikt keek Coen op, recht in de ogen van Carmen die hem vragend aankeek. 'Wat is er?'
'Of je nog wat na wilt.' Carmen knikte naar de ober die geduldig naast haar stond te wachten.
'Koffie?' vroeg Coen aarzelend. 'Cappuccino als dat kan.'
'Italiaanse koffie in een Italiaans restaurant,' zei Sander. 'Dat kan vast niet. Nadenken, buurman.'
    Coen grijnsde terwijl hij toekeek hoe de rest van hun gezelschap begon te lachen. Ben verslikte zich in zijn laatste slok ijsthee die hij net had willen nemen. Toch voelde hij hoe de opmerking hem onderhuids irriteerde. Vermoeidheid, concludeerde hij. Niet op ingaan.
    De ober zelf glimlachte ook, knikte kort en liep weer verder om enkele minuten later terug te keren met hun toetjes. Margreet en Marjolein hadden besloten om samen een sorbet te delen. Daan at een bananasplit en de rest had ook koffie besteld, al dan niet met sterke drank erdoorheen. Ben nam een slok koffie en keek de tafel rond. 'Hoe laat begint dat openingsfeest?' vroeg hij aan Carmen die ook net aan haar koffie was begonnen.
    Ze slikte voordat ze Coens broertje antwoord gaf. 'Om tien uur, maar dat is me te vroeg. Ik wil me nog even omkleden en klaarmaken.'
'Moet ik je klaarmaken?' vroeg Coen kalm.
Carmen keek hem kort aan, haar ogen waren koud. 'Daar heb jij nu volgens mij de energie helemaal niet voor,' wees ze hem terecht.
'Is ze zo'n beest, Coen?' In Sanders ogen twinkelden lichtjes toen hij de vraag stelde.
    Zelf haalde Coen zijn schouders op en dronk verder. Hij voelde hoe de koffie langzaam aan de vermoeidheid weer iets terugdrong. Als het vanavond laat werd zou hij erg moe zijn, maar ze konden morgen waarschijnlijk toch uitslapen, dat zou schelen.
'Ik hoorde iets over een vuurwerkshow aan het begin?' Het was Daan die de opmerking maakte en Coen keek hem aandachtig aan. Zijn neef had de hele avond vrij weinig gezegd, alsof hij in gedachten verzonken was geweest. Ook de gesprekken rondom hem schenen hem weinig te hebben geïnteresseerd. Nu was hij echter een en al aandacht.
'Ja.' Carmen draaide zich om toen er een ober langsliep. 'Mogen we de rekening ook?' vroeg ze hem. De man knikte en liep door, waarna ze Daan weer aankeek. Een lok blond haar viel over haar voorhoofd en trok Coens aandacht. Even keek hij enkel naar zijn vriendin en scheen er niets anders meer te bestaan. Toen ze weer sprak verbrak ze zijn trance en luisterde hij weer mee. 'Om twaalf uur. Ik wilde er rond half twaalf zijn, misschien iets eerder. Dan missen we niets van het grote gebeuren. Dank u.' Dat laatste voegde ze toe naar de ober die bleef staan.
    'Ik pin wel.' Sander kwam overeind. 'Dat krijg ik later wel terug. Ik drink vanavond dus gewoon gratis.'
Ben snoof. 'In dat geval pin ik ook.'
'Zu spät.' Sander schoof weer aan tafel. 'Snel doen ze dat, die Belgen. Ze kunnen hier een aantal dingen: patat bakken, of ik moet zeggen friet, vuurwerk verkopen en je je geld afhandig maken.'
'En dan zit je in een pizzeria,' merkte Daan droog op.
'Ja, nou ja, hè...' Sander leek niet op zijn minst aangedaan door Daans toch rake opmerking. Coen steunde met zijn hoofd in zijn handen en volgde hoe Sander zich uit deze situatie zou redden. 'Dit waren Italianen, geen Belgen.'
'En het lukt de jongen weer,' zei Martin.
'Wat verwacht je dan van hem? Het is hem.'
'Dat je het weet, Coennie,' knikte Sander.
    'Dames, heren,' Coen verhief zijn stem en wachtte tot iedereen aan de tafel hem aankeek. 'Is men klaar om te gaan?'
'Ik wil altijd wel met jou mee.' Carmen knipoogde naar hem en stond op waarna ze zijn hand pakte. Coen glimlachte terug en liep naar de uitgang. De anderen waren inmiddels opgestaan en volgden ook. Op hun weg naar buiten groetten ze het personeel met een “tot de volgende keer” hoewel Coen sterk betwijfelde of die volgende keer er zou komen. Het eten was prima geweest, maar zo lang waren ze niet meer in België. Nog maar twee dagen, en morgen zat al helemaal vol.
    De buitenlucht was fris en Coen ademde haar dankbaar in. Zijn trui ritste hij iets verder dicht zodat de kou minder op zijn lichaam zou slaan. De auto's stonden op een parkeerplaats naast de pizzeria, hooguit vijf minuten lopen. Onderweg hield Coen even in, waardoor Carmen die zijn hand nog steeds vast had hem vragend aankeek. Met een knik van zijn hoofd gebaarde Coen haar door te lopen waarna ze zijn hand losliet en naast Ben ging lopen. Terwijl hij zijn pas inhield en het donker inkeek voelde Coen aan zijn hand die snel koud werd nu hij niet langer de warme hand van Carmen vasthield. Eindelijk maar toch kwam Daan voorbij, hij had achteraan de groep gelopen.
    'Je bent stil,' zei Coen. 'Is er iets?'
Ze liepen verder en langzaam werd het gezicht van zijn neef verlicht door de lantaarns die op de parkeerplaats stonden. Het licht gleed langzaam maar zeker over het gezicht waardoor het steeds meer van zijn trekken prijsgaf. Ja, Daan zag er zeker uit alsof iets hem dwarszat.
Zijn neef zuchtte en scheen op het punt te staan antwoord te geven. Coen zei zelf niets, maar wachtte af.
'Ik denk veel na over de terugreis,' zei Daan.
Coen knikte, maar bleef stil.
'Wat als we wel worden gepakt?'
'Dan pakken we meteen een fikse boete.' Het was half bedoeld als woordgrap maar de situatie was te serieus. Daan scheen zijn grap niet te hebben opgemerkt.
'Dat bedoel ik.'
'Daan, het komt wel goed.' Even vroeg Coen zich af of hij dit zei omdat hij het oprecht geloofde of omdat hij het knagende gevoel in zijn eigen onderbuik wilde stoppen. 'Ze pakken ons niet. Ons plan is waterdicht.' Hij grijnsde. 'En anders hebben we een spectaculaire achtervolging over de A-zoveel en komen we op het nieuws. Ik vind beide prima.'
    Zijn neef glimlachte kort. 'Ja, dat zal ook wel,' zei hij. 'Kom. Laten we gaan.'
Het gesprek was afgesloten, maar voordat ze in de auto's stapten keek Coen nog eenmaal kort naar het gezicht van zijn neef. Het was nog altijd strak en hij deed niet mee aan de gesprekken rondom hem. Sander had Marjolein schijnbaar op de kast gejaagd want ze duwde wat plagerig tegen zijn rugleuning, maar Daan reageerde nergens op.
'Is hij bang?' Carmen keek hem aandachtig aan.
'Hij heeft zijn twijfels.'
Ze knikte. 'En jij?'
    Hij haalde zijn schouders op. 'Ik wist waar ik aan begon, dat wisten we allemaal. De kans dat ze ons pakken is vrij klein, denk ik.' Coen startte de motor en keerde de auto. Zijn ogen pasten zich snel aan aan het donker en volgden de bundels licht die de koplampen op het wegdek wierpen. Op dit tijdstip, het was ongeveer half negen in de avond, was het rustig in Baarle. Hij kon zo doorrijden zonder al te veel andere weggebruikers tegen te komen.
'Denk om die fietsers.' Carmen wees door de voorruit naar twee fietsers die zonder licht reden.
'Driveby shouting?' vroeg Ben met een grijns terwijl hij zijn raampje al opendeed.
'Gek, nee!' Coen deed het raam van zijn broertje dicht en drukte op een knop waardoor de ramen achterin niet meer open konden.
'Eikel!'
'Koest. Of je gaat lopen.'
'Bluf.'
    Coen blikte kort in zijn achteruitkijkspiegel en zag dat Daan heel ver achter hen zat waarna hij hard op de rem trapte en de auto tot stilstand bracht. Achterin keek Ben hem rustig aan. 'Bluf,' herhaalde hij.
'Stap maar eens uit.'
'Gekke Henkie.'
'Ah toe?'
Ben lachte waarna hij Coen de vijf gaf. Coen grinnikte zelf ook en trok weer op. De fietsers waren even voor hen gestopt en keken verbaast naar de auto.
'Domme Belgen!' riep Ben waarbij hij zijn stem verdraaide zodat hij meer klonk als een geesteszieke dan als zichzelf.
'Ben!' Het was Carmen die er iets van zei.
'Het raampje was toch dicht?'
'Nou en. Dat doe je niet.'
'Sorry, mam,' zei Ben stuurs.
'Dat dacht ik ook, jongeman. Zo meteen geen alcohol voor jou.'
    Martin begon ook te lachen. Hij was dit keer achterin gaan zitten met Ben zodat Carmen voorin naast Coen zat. 'Je weet zelf dat hij zich daar nooit aan houdt.'
    Coen knikte. Hij kende zijn broertje goed en wist dat die meestal toch wel wat dronk, al ging hij nooit te ver. 'Jongens,' zei hij zelf. 'Lief zijn. We zijn bijna bij het hotel.' Vlot reed hij de auto de parkeerplaats op en zag dat hij in een keer rechtdoor kon rijden, hun parkeerplaats in. De lichten van de auto gleden traag over de stenen van de grond en Coen gaf wat gas bij waardoor de auto net even iets sneller draaide.
    De glinstering in de duisternis was hem bijna ontgaan, maar de laatste flits licht viel hem op. 'Wel go-' met een vloek trapte Coen meteen hard de rem in en bracht de auto met een schok tot stilstand. 'Iedereen oké?' Zijn stem trilde iets meer dan hij liever had gehad.
Ben en Martin mompelden een positief antwoord en ook Carmen knikte. 'Ja.' Ook haar stem trilde. 'Wat een reactie. Wat was dat?'
'Een kat.' Coen parkeerde de auto, doofde de lichten en deed de motor uit waarna hij kort en trillend zuchtte. Met de zucht ontsnapte meteen een deel van de schrik. Hij stapte uit en volgde Carmen die naar het hotel toeliep. Achter hen kwam Daan de parkeerplaats oprijden.
'Wat goed dat je hem zag.'
'Eigenlijk deed ik dat niet. Ik zag nog net de reflectie van het licht in zijn ogen. Dat beest was zo zwart als de nacht.'
'Toch.' Carmen legde een hand op zijn schouder en kuste hem kort op zijn wang. Even was ze heel dichtbij en Coen sloot zijn ogen, haar nabijheid voelend. 'Goed gedaan.'
'Dank je.'
    Coen ging iedereen voor het hotel in, waarna hij bij Jacques om de sleutel van zijn kamer vroeg.
Voor hun kamers hield iedereen nog even halt. 'Het feest is hier op ongeveer een kwartier lopen vandaan,' zei Carmen. Dus ik stel voor dat we ons klaarmaken en zo nog even in de woonkamer gaan zitten, daarna kunnen we er wel heen gaan, zo rond elf uur, kwart over elf.'
'Is goed.' Marjolein knikte instemmend.
'Dat werkt wel voor mij,' zei Ben.
'Dips op de douche.' Sander was al weg.
'Dat betekent ja, denk ik,' zei Martin schouderophalend.
Carmen knikte.
'Ik geloof van wel,' zei Coen zelf. Hij gebaarde met zijn hoofd naar de woonkamer. 'Ik zal hem alvast van het slot halen, dan kan iedereen er gewoon in wanneer ze willen.' De sleutel gleed makkelijk in het slot en terwijl hij hem omdraaide hoorde hij hoe iedereen de kamers binnenging. Ook Carmen had zich omgedraaid, haar voetstappen klonken gedempt op het tapijt van de vloer. Toen hij hun kamer binnenliep had ze haar shirt uitgetrokken en droeg ze enkel nog een hemd. 'Hey,' zei ze zacht toen hij de kamer binnenliep.
    Coen sloot de deur en keek haar aan, haar hele lichaam in ogenschouw nemend. 'Hey.' Hij zette een stapje naar voren, er was nu amper een meter tussen Carmen en hem in.
'Ben je heel erg moe?' Haar stem klonk zacht en teder.
'Dat valt wel mee.' Carmen sloeg haar armen om hem heen zodra ze bij hem was en drukte zichzelf tegen hem aan, waardoor hij ook haar omhelsde. Voorzichtig kuste ze hem in zijn nek.
Coen streelde haar rug. 'Ik ben niet zo moe.'
Ze lachte en kuste hem nogmaals.

    Hun bed was zacht en warm en scheen de warmte van zijn lichaam geabsorbeerd te hebben zodat het nog vele malen comfortabeler was dan eerst. Coens benen waren wat opgetrokken en zijn armen lagen voor zijn gezicht op de matras. Het geluid van vallend water drong slechts heel vaag tot hem door terwijl hij daar zo lag, half in slaap. Hij keek niet op toen het geluid ophield en hij Carmen kon horen terwijl ze een handdoek pakte en zich begon af te drogen. Zijn hoofd voelde heel erg zwaar aan en het enige dat er eigenlijk toe deed was dat gevoel. Hij sliep half en had de indruk dat hij af en toe zelfs helemaal was weggezakt. Een hand op zijn hoofd die langzaam zijn haar streelde deed hem opkijken. Carmen stond naast hem, gekleed in een shirt en een spijkerbroek met haar haren nog vochtig van het douchen.
'    Als we thuis waren geweest had ik dat nooit gedaan terwijl je je zo voelt,' zei ze.
'Dat weet ik.' Coen ging overeind zitten en wreef voorzichtig in zijn ogen, zijn lenzen verschoven onaangenaam terwijl hij dit deed, waardoor hij er snel mee ophield. 'Maar het was niet alsof het niet fijn was, toch?'
Carmen glimlachte. 'Ga douchen en probeer daarna nog wat te slapen. Ik maak je wel wakker voordat we gaan.'
    Coen knikte dankbaar. Hij trok zijn shirt over zijn hoofd en liep naar de badkamer, terwijl hij zich ook van de rest van zijn kleren ontdeed. Zijn onderbroek legde hij op een kastje en hij stapte in de douchecel. De badkamer was simpel ingericht en was volledig roze, inclusief de stenen van de muur. De blik die hij in de spiegel wierp gaf hem geen beeld van zichzelf, het ding was beslagen en er liepen druppels water van af. Met een vlot gebaar sloot hij de deur van de cel en draaide de kraan open. Water, nog warm omdat Carmen even daarvoor gebruik had gemaakt van de douche, viel op zijn lichaam. Voor een kort moment sloot Coen zijn ogen en vermoedde hij dat hij gewoon om zou vallen en in slaap zou vallen. Dat gevoel verdween echter snel zodra het water dat uit de douche viel kouder werd. Met een scherpe zucht van verrassing ademde hij lucht in om deze ook even snel weer te laten ontsnappen terwijl hij warm water bijmengde. 'Geen thermostaatkraan dus.'
    'Zei je iets?' vroeg Carmens stem vanuit de kamer.
Coen keek kort naar de deur voordat hij antwoordde. 'Niets. Ik dacht dat ik een thermostaat had.'
'Heb je niet.' Carmens stem klonk gedempt door de deuren.
Hij lachte kort om haar antwoord. 'Daar kwam ik achter.'
'Ik ben naar de anderen. Ik maak je zo wel wakker. Ga slapen als je klaar bent.'
Terwijl hij met een hand shampoo in zijn haar smeerde antwoordde Coen, 'Komt goed.'
    Hij waste vlot zijn haren en dacht na over de dag tot zo ver. Het vuurwerk kopen was klaar, wat betekende dat ze zich de rest van de tijd hier konden richten op het winnen van het volleybaltoernooi. In de winkel zelf was het vuurwerk kopen geniaal geweest, het had hen echt een kick gegeven. Toch deelde hij Daans angsten over het transport terug wel degelijk, al had hij zich tegenover zijn neef groot gehouden. Als er controle was zou er geen ontkomen aan zijn, met wat pech in ieder geval, en dan hadden zij als bestuurders van de auto's een probleem. Coen pakte een bus doucheschuim. Het was een hele tijd geleden sinds Carmen en hij met hun vriendengroep uit waren geweest, en mede daarom keek hij erg uit naar de avond. Dit was eigenlijk ook de enige reden dat hij akkoord was gegaan met het idee om te gaan slapen, hij zou zijn energie nog nodig hebben en wilde ook genieten. Door even kort zijn ogen dicht te doen zou dit een stuk makkelijker worden.
    Coen begon een liedje te fluiten terwijl hij zich inzeepte en begon af te spoelen. Het water stroomde over zijn huid en warmde hem op. Het was alsof een deel van de vermoeidheid met het vuil op zijn huid werd weggespoeld. Langzaam aan kon hij voelen hoe hij helder werd in zijn hoofd, hoe gedachten samenhangend werden en hoe ze voor hem konden werken om een nuttige indruk van de wereld te verschaffen.
    Slapen... wat een geweldig idee. Inmiddels liep Coen de kamer alweer in, zijn rug afdrogend. Vlot trok hij een onderbroek aan en rolde zich in de dekens van het bed dat Carmen en hij deelden. Vaag rook hij de geur van haar lichaam voordat hij wegzakte in een diepe slaap.

Endurance · Fidelity · Intelligence
[-] De volgende 3 gebruikers zeggen bedankt Coen voor dit bericht:
  • Breeze, Frvinnie, Robin
Voeg bedankje toe Antwoord
#42
En weer een deeltje vanaf mijn kant!

Matthias besluit om nog maar een keer aan te bellen. Nu hoort hij een deur dicht slaan binnen in het huis en de voordeur gaat open. “Hey Anna!” zegt Matthias vrolijk. “Hey Matthias, sorry dat ik niet gelijk kwam, maar ik stond m’n tanden nog te poetsen, haha!” zegt Anna. “Maakt niet uit, ik was toch niet weggelopen hoor.” zegt Matthias lachend. Anna trekt haar jas aan en ze lopen richting de auto van Matthias. “Mooie auto heb je hoor!” zegt Anna, als ze net ingestapt is. Matthias heeft een Peugeot 207 en heeft hem speciaal een schoonmaakbeurt gegeven voor vanavond. Hij vertelt dat toen hij 14 was, er al van droomde om een mooie auto te kopen als hij zijn rijbewijs had. Na 5 jaar sparen kon hij dan eindelijk zijn auto kopen.
 
Na een gezellige rit stoppen ze bij de bowlingbaan om te gaan bowlen. Er hangt volop kerstversiering bij de ingang en ook binnen staat het vol met kerstbomen, lichtslangen en kerstkransen. “Zo ze hebben het hier best gezellig gemaakt!” zegt Anna. “Ja inderdaad, hebben ze vast veel werk aan gehad.” zegt Matthias, terwijl hij de jas van Anna aanneemt. Anna begint met bowlen en gooit er 8 om. Daarna gaat Matthias en hij gooit gelijk een strike. “Dat is niet eerlijk!” zegt Anna lachend. “Ik hou wel van strikes!” zegt Matthias lachend terug. Daarna gaat het gelijk op, maar het eerste potje wordt nipt gewonnen door Matthias. Het is gezellig druk en op bijna elke baan spelen wel mensen.
Vlak voordat Anna wil beginnen aan het 2e potje gooit er iemand van de baan ernaast, een bal op hun baan! “Sukkel! Kan je niet uitkijken ofzo?” klinkt het van een van de mensen naast hen. “Mijn excuses mensen, maar de bal gleed uit mijn handen.” zegt de onhandige jongen. “Gelukkig is er niks gebeurt.” zegt Matthias en ze gaan weer verder met bowlen. Na een uurtje zit het er weer op en krijgen ze de totaalscore. “Ik weet niet hoe jullie het voor elkaar gekregen hebben, maar jullie hebben precies evenveel punten!” zegt de man van de bowlingbaan. “Haha geniaal!” zegt Matthias. Hij betaalt en ze gaan weer weg. “We kunnen dus evengoed bowlen.” zegt Anna lachend. “Dat kun je wel zeggen ja, gewoon precies evenveel punten!” zegt Matthias, terwijl hij de auto opendoet. Ze rijden nog even naar de stad om wat te gaan drinken.
 
Als ze in de stad aankomen zien ze dat de ijsbaan er ook weer staat. Het is vrijdagavond en dus is de ijsbaan tot 11 uur geopend. Het ziet er dan ook allemaal heel gezellig uit. Er is geen boom of winkel te bekennen waar geen kerstverlichting hangt. Ze lopen een gezellig café binnen en gaan aan een tafeltje zitten. “Wilt u misschien wat drinken?” zegt de bediende vriendelijk. “Doe mij maar een zoete witte wijn.” zegt Anna. “Voor mij hetzelfde graag.” zegt Matthias. Als de bediende het drinken heeft gebracht loopt hij weer terug en gooit hij een glas cola over een mevrouw heen. “Sorry, Sorry! Het spijt me echt!” zegt de bediende. “Wat krijgen we nou?!” zegt de mevrouw boos.” Uiteindelijk hoeft ze niet te betalen voor alles wat ze deze avond besteld. Matthias en Anna bestellen het volgende drankje. “Voor mij een cola alstublieft, moet nog rijden hè.” zegt Matthias vriendelijk. Anna bestelt ook een cola en de bediende loopt weer weg. Deze keer gooit hij niks over de mevrouw heen en haalt veilig de bar. “Ik hoop dat ie niet ook cola over ons gooit.” zegt Anna lachend. “Haha, nee dat hoop ik ook niet.” zegt Matthias. Ze hebben samen nog een gezellige avond en na een paar uur besluiten ze om weer te vertrekken. Ze rijden weer richting het huis van Anna en als ze aankomen stappen ze uit. “Het was echt een topavond met jou!” zegt Anna enthousiast. “Met jou ook!” zegt Matthias blij. Anna geeft hem een dikke zoen en daarna geven ze elkaar nog een dikke knuffel. “Ik hoop dat ik je snel weer zie!” zegt Matthias. “Maar natuurlijk! Slaap lekker straks!” zegt Anna. “Jij ook!” zegt Matthias en hij loopt weer richting zijn auto.
 
Eenmaal thuis aangekomen zit zijn hoofd helemaal vol met Anna. “Wat is ze toch geweldig lief!” denkt hij. Hij gaat naar zijn kamer, want hij is behoorlijk moe en heeft zin om te gaan slapen. Terwijl hij in zijn bed ligt krijgt hij nog net voor dat hij in slaap valt een smsje. “Nog een hele dikke knuffel voor het slapen gaan! Xxxxx.” staat er in het smsje van Anna. “Jij een nog veel dikkere knuffel voor het slapen gaan! Xxxxx.” smst hij terug. Hij valt in slaap en droomt heerlijk weg over Anna.
 
De volgende ochtend wordt Matthias al vroeg wakker. “Hoe laat is het?” denkt hij en hij kijkt op zijn wekker. “Pff, kwart over 7…” denkt hij en hij draait zich nog eens om en gaat weer verder slapen. Om 10 uur wordt hij weer wakker en nu gaat hij uit zijn bed. “Morgen is het Sinterklaas hè?!” schreeuwt Jon naar binnen. “Oja, ik moet nog een cadeautje halen!” zegt Matthias. Na het ontbijt gaat Matthias nog eens kijken op het lijstje van Daniel. Daniel is zijn buurman die rechts naast hun woont. Ze vieren het al jaren met de buren. “Eens even kijken wat hij wil. Een schroevendraaierset, pepernoten, een muis voor zijn pc en een cd van U2. Ik zal eens kijken wat ze hebben voor hem.” denkt hij.
 
Na een half uurtje is hij aangekomen in de stad. De cd van U2 hebben ze en is nog in de aanbieding ook. “Mooi, dan kan ik wat meer pepernoten kopen.” denkt Matthias en hij loopt richting de volgende winkel. De buurman is dol op pepernoten en hij slaat altijd een hele voorraad in zodat hij maanden later er nog van kan genieten. Matthias loopt langs de ijsbaan en ziet er iemand mooi op z’n bek gaan. “Haha!” lacht hij stiekem van binnen. De jongen die viel staat binnen 2 seconden weer recht op en schaatst verder alsof er niks gebeurt is. Even later loopt Matthias de supermarkt binnen voor pepernoten en slaat een mooie voorraad voor de buurman in. “Nou heb ik denk ik nog net genoeg voor die muis.” denkt hij en loopt richting de computerzaak.  De muis hebben ze er nog 1 van en Matthias heeft weer eens geluk.
 
Als hij weer thuis komt begint hij gelijk aan de surprise voor Daniel. Hij pakt wat materialen maar heeft nog geen idee wat hij gaat maken. Hij knipt en plakt wat en uiteindelijk komt ie met een idee. Hij besluit om een hele grote pepernoot te maken. Na een uurtje is hij bijna klaar en stopt hij de cadeautjes er in. “Zo bijna klaar!” denkt Matthias trots. Als hij klaar is loopt hij naar beneden om een lekkere kop  warme chocolademelk klaar te maken. “In december ben ik hier echt verslaafd aan!” zegt hij tegen Jon die net de keuken is binnengelopen. “Anders ik wel!” zegt Jon en ook hij maakt een kop warme chocolademelk klaar. “Oja we hebben ook nog slagroom!” bedenkt Matthias zich ineens en hij rent naar de keuken. Hij spuit een dikke laag slagroom op de chocolademelk en loopt weer naar de kamer. “Jij bent ook zo dom hè, wie gaat er nou rennen met warme chocolademelk in zijn handen?”  zegt Jon als Matthias weer de kamer komt binnenlopen. “Boeie.” zegt Matthias droog.
 
De avond is inmiddels aangebroken en Matthias zit te chillen op zijn pc. Daarna gaat hij toch maar op een stoel zitten omdat dat wat comfortabeler is. Hij verveelt zich wel een beetje en luistert wat muziek om de tijd te doden. “Ik mis Anna en ik heb zin in vuurwerk…” denkt hij. De avond gaat langzaam voorbij en uiteindelijk is het 11 uur. Matthias gaat slapen en heeft wel zin in Sinterklaas morgen. Hij zet zijn koptelefoon op en zet wat lekkere muziek aan. Hij doet zijn ogen dicht en droomt lekker weg over Anna en vuurwerk.
 
De volgende dag is het 5 december en dat betekent natuurlijk cadeautjes, cadeautjes en nog eens cadeautjes. “Heb je je surprise wel af?” vraagt Jon aan Matthias. “Uiteraard! En jij?”  vraagt Matthias. “Bijna, moet nog alleen de puntjes op de i zetten. Dat stelt natuurlijk geen reet voor omdat mijn surprise voor Iris is.” zegt Jon. Iris is het buurmeisje en Jon heeft al een tijdje een oogje op haar, maar wil daar niks van weten als iemand dat zegt. “Heb je een groot hart gemaakt?” grapt Matthias. “Ja een hele dikke die je kan opeten.” zegt Jon droog terug.
 
De avond breekt aan en dat betekent dat de buren elk moment binnen kunnen komen. “Daar zijn ze!” zegt Jon enthousiast en hij loopt naar de deur. De buren zijn ook met z’n vieren net als bij Matthias thuis. “Ik ben vanavond Sinterklaas!” grapt de buurman die voor de grap een mijter op heeft gezet. “Haha, goed bezig Daniel!” zegt de vader van Matthias. Ze lopen naar binnen en gaan zitten. De moeder van Matthias schenkt iedereen wat te drinken in en zet een grote schaal pepernoten op tafel. “Wie begint er?” vraagt Iris, als iedereen er klaar voor zit. “Ik gooi de dobbelsteen wel!” zegt Jon en hij pakt de dobbelsteen.
 
Hij gooit een 6 en dat betekent dat hij gelijk een cadeautje mag pakken. Iedereen heeft een surprise gemaakt en de 4 ouders hebben ook nog wat losse dingen gekocht. “Even kijken, deze neem ik en die is voor.. Matthias!” zegt Jon en geeft het cadeautje aan zijn broer. Matthias maakt hem snel open en is blij als hij ziet wat het is. “De nieuwe cd van Owl City! En ook nog een code om zijn nieuwe kerstsingle gratis te downloaden!” zegt Matthias enthousiast. Hij kan niet wachten om hem te luisteren, maar eerst gaan ze natuurlijk verder met pakjesavond. Het volgende cadeau wordt gepakt door Daniel en hij pakt hem voor Iris. “Ben benieuwd wat er in zit.” zegt Iris als ze haar surprise openmaakt. Het is een waardebon voor de ‘Vero Moda’ en een douchepakket. “Kan je lekker ruiken voor Jon!” grapt Matthias. Iris krijgt een kleur en gooit snel de dobbelsteen voor het volgende cadeau.
 
Na anderhalf uur zijn ze klaar en hebben ze allemaal hun cadeautjes gekregen. Matthias heeft naast zijn cd van Owl City een carkit voor zijn iPhone, een waardebon voor de Media Markt en een grote zak chocolade pepernoten gekregen. Ook de rest is erg blij met de cadeautjes. Na een tijdje nog even gezellig gekletst te hebben gaan de buren er weer vandoor. “Het was gezellig jongens!” zegt de vader van Matthias tegen de buren. “Ja wij zijn geen jongens hoor, haha!” zeggen Iris en haar moeder in koor. “Haha, jullie snappen wel wat ik bedoel!” zegt de vader van Matthias terug. De buren gaan er vandoor en Matthias sprint naar boven om zijn nieuwe cd te luisteren. Hij stopt de cd in de cd-speler en zet zijn pc aan om de kerstsingle te downloaden. Na dat hij de single gedownload heeft zet hij de cd even op pauze en luistert hij naar de kerstsingle ‘Peppermint Winter’. “Wat een heerlijk nummer!” denkt hij en gaat zoals zovaak weer naar AVP.
 
Na een half uurtje zet Matthias z’n pc uit en gaat richting zijn bed. Hij smst Anna nog even en daarna gaat hij slapen. De volgende dag is het weer maandag en Matthias heeft daar een hekel aan. “Pff wat is het vroeg man!” denkt Matthias als hij kwart voor 7 op zijn wekker ziet staan. Hij besluit om er toch maar uit te gaan, want hij moet weer naar school. Na een lekkere douche gaat hij aan zijn ontbijt. Hij kijkt nog even op Facebook en ziet dat het overstroomt van berichten over sinterklaascadeautjes. Matthias besluit om ook maar even neer te zetten wat hij heeft gekregen en daarna pakt hij zijn tas in. Even later rijdt hij samen met Lennart richting het station en ze kletsen even bij over het afgelopen weekend. “Shit man! Moet je kijken hoe lekker druk het weer is.” zegt Lennart als hij naar  het volle station kijkt. “Dat wordt weer vechten voor een zitplaats in de trein…” zucht Matthias  en ze lopen het perron op. “Ik heb Sven en Michiel nog niet gezien.” zegt Lennart verbaasd. “Die zullen wel ergens verstopt staan of ze hebben zich verslapen.” zegt Matthias. Even later komt de trein en de jongens weten allebei een zitplek te bemachtigen.
 
Na 3 kwartier komen ze op school aan en ze zijn zoals meestal op maandag weer te laat. “Komen jullie ook nog een keer optijd?!” zegt de leraar boos. “Ja die bussen en treinen zijn te vol enzo.” zegt Sven die ze onderweg zijn tegengekomen. “Jaja, nou ga maar snel zitten.” zegt de leraar en hij begint aan zijn les. Michiel is niet op komen dagen en daar zijn de jongens niet verbaasd over. “Die Michiel ligt natuurlijk nog weer te pitten.” zegt Lennart. De les gaat snel voorbij en de jongens hebben nu een tussenuur. “Weer een uur geen reet te doen.” zegt Matthias die hoopt dat deze dag zo snel mogelijk voorbij is. In het tussenuur gaan de jongens maar even een rondje buiten lopen. Ze lopen even langs de supermarkt om wat drinken te halen en gaan daarna op een bankje vlakbij zitten. “Altijd lekker zo’n blikje cola.” zegt Sven. “Ja de cola wel maar het blik lust ik niet.” zegt Matthias droog. “Grapjas! Wat heb je eigenlijk voor sinterklaas gekregen?” vraagt Sven. “Een cd van Owl City, een carkit voor m’n iPhone, een waardebon van de Media Markt en een grote zak chocolade pepernoten.” zegt Matthias. “Beter! Ik heb harde schijf, een douchepakket en een blu-ray box gekregen met van alles en nog wat.” zegt Sven. “Nice!” zegt Matthias. De jongens chillen nog even op het bankje en lopen daarna weer richting school. Onderweg ziet Lennart iets staan. “Moet je kijken wat er daar staat!” schreeuwt hij. “Waar?” zeggen Matthias en Sven in koor. “Daar naast dat gebouw bij de bushalte."
 
Ze zien een bord staan dat er een nieuwe vuurwerkwinkel is geopend vlakbij hun school! “Vette shit!” roept Sven. Ook Matthias is heel erg blij en ze lopen wat dichterbij om te kijken wat er precies staat. “Shit, we kunnen er nu nog niet heen want over 5 minuten moeten we weer in de les zitten.” zegt Lennart. “We kunnen ook gewoon niet naar de les gaan…” zegt Matthias. De andere jongens vinden het ook een goed plan en ze lopen richting de vuurwerkwinkel. Eenmaal aangekomen zien ze dat de winkel gesloten is. “Hij is gewoon dicht! Had me er zo op verheugd!” zegt Lennart boos. De jongens besluiten om dan toch maar naar de les te gaan. Ze zijn natuurlijk te laat door de omweg die ze gemaakt hebben. “Lekker optijd dames!” grapt de leraar. “Ja vonden wij ook.” zegt Matthias en gaat zitten. De leraar is gelukkig niet zo streng en vindt het allemaal prima.
 
De laatste les is inmiddels aangebroken van deze lange dag en de jongens zitten gapend in de klas. “Pff half 5 alweer, nog 3 kwartier te gaan.” zegt Lennart met een vermoeide stem. De meeste mensen in de klas zijn filmpjes aan het kijken of zitten op Facebook. Ook de leraar heeft er niet zoveel zin meer in en besluit om kwart voor 5 te stoppen. “Beter, nu zijn we mooi een half uur eerder thuis.” zegt Sven en ze lopen naar de bushalte. Even later komen ze aan op het station en ze eten daar nog even een patatje. “Hier hou ik dan wel weer van, lekker patatje eten, begint al donker te worden en overal kerstverlichting!” zegt Sven enthousiast. “Zeker, na zo’n lange dag hebben we dat ook wel verdiend!” zegt Matthias terwijl hij aan zijn kroket begint. Even later lopen de jongens het perron op en de trein komt net aangereden. Onderweg valt Lennart in slaap en Matthias en Sven besluiten een grap uit te halen. Als de trein op het station aankomt waar ze moeten uitstappen, lopen Matthias en Sven heel stil de trein uit. Als ze buiten zijn tikken ze hard op het raam en Lennart schrikt wakker. “Shit, jullie hebben me genaaid!” roept hij. Hij rent zo snel mogelijk richting de uitgang maar hij is te laat. Hij ziet de deuren voor z’n neus dichtgaan. “Shit man, nu duurt het donders lang voordat ik een keer thuis ben!” denkt Lennart en hij gaat weer zitten. Ondertussen liggen Matthias en Sven helemaal dubbel en hebben alles gefilmd. “Dit zet ik thuis gelijk op YouTube!” lacht Matthias en ze lopen richting de fietsenstalling. Lennart is inmiddels aangekomen op het volgende station en smst Matthias en Sven dat hij ze terug zal pakken. Hij kijkt hoe laat de trein weer terug gaat en ziet dat het nog 25 minuten duurt. “Heb ik weer, nou dan loop ik wel even een rondje.” denkt hij en hij loopt richting de uitgang. Hij loopt door de straat langs het station en opeens bedenkt hij zich dat hier in de buurt een vuurwerkzaak zit. Hij is er nog nooit geweest maar hij heeft van een collega gehoord dat ze hier een spetterende aanbieding hebben.
 
Na 10 minuten lopen komt Lennart aan bij de vuurwerkzaak. Als hij naar binnen loopt valt zijn oog op een grote reclameposter. Hij raapt zijn oog op en bekijkt de poster aandachtig totdat hij iets geweldigs ziet. “Wow! Een Asian Thunder Bulkpack voor de helft van de prijs!” denkt hij en loopt verder de winkel in om te bestellen. Opeens bedenkt hij zich dat dit de ideale manier is om Sven en Matthias terug te pakken. Hij gaat ze helemaal niks vertellen over deze stuntaanbieding. “Kan ik je helpen?” vraagt het meisje achter de toonbank. “Ja, ik wil graag 4x de Asian Thunder stuntaanbieding bestellen.” zegt Lennart vriendelijk. “Hier heb je de bestellijst, ik zal hem 4x voor je invullen en dan mag je nog even je gegevens invullen.” zegt het meisje. Na het afhandelen van de bestelling loopt Lennart tevreden de winkel uit. Hij kijkt op zijn horloge en ziet dat hij nog maar 5 minuten heeft voordat de trein vertrekt. Hij sprint richting het station en is nog net op tijd voor de trein. “Pff gelukkig, net op tijd!” denkt hij als hij net de trein is in gestapt. Lennart stapt nu wel uit op het goede station en gaat naar huis.
 
Matthias en Sven zitten op msn druk te fantaseren over wat Lennart is gaan doen. “Ik denk dat hij een meisje heeft ontmoet en dat hij daardoor de 5 volgende stations heeft gemist en dat hij nu ergens in Utrecht staat te zoenen met haar!” zegt Matthias. “Nee ik denk dat hij weer in slaap is gevallen en daarna de trein uit is geschopt door de conducteur. Daarna heeft hij weer  de trein gemist, de hoop opgegeven en een hotel geboekt!” zegt Sven. Op dat moment komt Lennart online.
 
Lennart begint gelijk een gesprek met Matthias en Sven. “Ik voel me dik genaaid man sukkels!” zegt Lennart. “hahahahaha!” lachen Sven en Matthias. “De volgende keer bind ik jullie wel vast in de trein ofzo!” zegt Lennart. Hij vertelt hoe het is afgelopen en laat uiteraard het stukje van de vuurwerkaanbieding weg. Matthias heeft inmiddels het filmpje op YouTube staan en laat het aan Lennart zien. Achteraf kan  hij er wel om lachen omdat het er nogal komisch uitziet. De jongens praten nog wat over van alles en nog wat en na een half uurtje zetten ze hun pc’s uit.
 
Om 9 uur staat Anna voor de deur en Matthias sprint naar beneden om de deur open te doen. “Wil je wat drinken?” vraagt Matthias als ze de kamer in lopen. “Ja, doe maar iets warms want heb het nogal koud.” zegt Anna. “Is prima, warme chocolademelk?” vraagt Matthias. Anna stemt er mee in en Matthias maakt 2 koppen warme chocolademelk klaar. Ze besluiten een filmpje te gaan kijken en dat kan mooi beneden want er is toch niemand thuis. “Welke zullen we kijken?” vraagt Matthias terwijl hij een paar films op tafel legt. “Doe maar ‘Just Go With It’.” antwoordt Anna en Matthias stopt de film in de blu-ray speler. “Die Adam Sandler is echt geniaal!” zegt Matthias enthousiast. “Haha, ja hij is erg grappig!” zegt Anna en ze kijken verder. Na een tijdje hebben ze wel trek gekregen en Matthias gooit een portie bitterballen in de frituur. Even later kijken ze weer verder onder het genot van de bitterballen.
 
Als de film afgelopen is gaan ze nog even naar buiten om een rondje te lopen. “Alles ziet er zo gezellig uit hè, met de sneeuw en kerstverlichting!” zegt Anna als ze een stukje gelopen hebben. “Ja, ik hou echt van deze tijd in het jaar!” zegt Matthias enthousiast. Er ligt buiten toch zeker 10 centimeter sneeuw en je kan er goede sneeuwballen van maken. Matthias doet alsof hij z’n veter wil strikken maar maakt een sneeuwbal en gooit hem op Anna. “Ooh! Die krijg je terug!” zegt Anna lachend en ze gooit een sneeuwbal recht op het achterhoofd van Matthias. “Haha! Je hebt een wit plekje op je hoofd, je wordt oud!” zegt Anna als Matthias weer opkijkt. “Haha, grapjas!” zegt Matthias en hij veegt de sneeuw van z’n hoofd. Ze gooien nog een aantal sneeuwballen naar elkaar en dan glijdt Matthias opeens uit. “Shit, zit ik dan in de sneeuw!” zegt Matthias en Anna komt naast hem zitten. “Gaat het?” vraagt ze. “Jahoor, de sneeuw heeft m’n val een beetje gebroken.” zegt Matthias lachend en Anna komt naast hem zitten. Ze geeft hem een dikke zoen en een knuffel. “Ik voel me echt gelukkig bij jou!” zegt ze. “Ik ook bij jou! Zullen we het dan maar officieel maken?” zegt Matthias met een lach. “Ja, hoeven we niet meer zo geheimzinnig te doen tegen iedereen, haha.” zegt Anna. Ze knuffelen en zoenen nog wat af in de sneeuw en daarna gaan ze weer naar binnen. De ouders van Matthias zijn inmiddels thuis en hij stelt Anna voor aan zijn ouders. Na met z’n allen gezellig gekletst te hebben brengt Matthias Anna weer naar huis. Vlak voordat ze naar binnen wil gaan haalt Matthias een klein fonteintje uit zijn jaszak. “Speciaal voor ons om het te vieren.” zegt hij en hij steekt de fontein aan. Het is gelukkig geen crackling fontein en Anna vindt het heel erg leuk. “Ik hou ook wel van vuurwerk hoor!” zegt ze enthousiast. “Haha mooi zo! Dan zul je wat beleven de 31e!” zegt Matthias lachend. Even later gaat Anna dan toch naar binnen en Matthias rijdt terug naar huis. “Morgen alweer 7 december, de tijd vliegt.” denkt Matthias en hij zet zijn fiets in de schuur.
 
De volgende dag is het dinsdag en dat betekent dat Matthias vrij is. Hij besluit een foto van hem en Anna op Facebook te posten. Daarna gaat hij naar beneden en eet hij een lekker ontbijtje. “Wat heb ik ontzettend veel zin om wat af te steken!” denkt hij en eet zijn broodje verder op. Na het ontbijt loopt Matthias weer naar boven om wat vuurwerk te pakken om af te steken. Het wordt een Asian Thunder en hij loopt snel weer naar beneden. “Psst, kom eens hier! Jij mag even naar binnen.” zegt hij tegen zijn kat. Als hij veilig binnen is gaat Matthias weer naar buiten om zijn juweeltje af te gaan steken. “Die sneeuw is leuk, maar nu dooit het weer als een gek. Bah!” denkt Matthias en hij steekt zijn Asian Thunder aan. Het geeft een geweldige knal en Matthias loopt tevreden naar binnen. Daarna komt zijn moeder aanlopen en vraagt of hij even boodschappen wil doen. Matthias wist van te voren al dat ze dat ging vragen omdat ze dat altijd op dinsdag doet. Hij loopt naar zijn auto en  maakt zijn autoruiten schoon. Daarna stapt hij zijn auto in en rijdt richting de supermarkt. Onderweg ziet hij dat het op de voetpaden al een enorme bende is van gesmolten sneeuw. De wegen zijn gelukkig wel schoon en daardoor is het niet meer glad, al kijkt hij natuurlijk wel goed uit. Matthias heeft enorme trek gekregen en besluit even een oliebol te halen bij de oliebollenkraam. “Een week geleden ontmoette ik Anna hier, wat kan het toch snel gaan!” denkt hij en hij loopt het winkelcentrum in. Als hij al zijn boodschappen heeft loopt hij naar de kassa en kijkt verbaast als hij ziet dat Anna er niet zit. “Had gehoopt dat ze er wel zou zijn…” denkt hij en hij rekent af bij een andere kassa. 
 
Als hij weer thuis komt Jon snel naar beneden gelopen. “Ze hebben alles gefixt bij Boonen!” roept hij enthousiast. “Beter!” zegt Matthias en hij zet de boodschappen neer. “Nu kunnen we daar mooi bestellen!” zegt Jon en hij loopt de kamer in. “Ik zet gelijk de pc even aan dan kunnen we de site bekijken.” zegt Matthias. “Oké, gaan we hier dat pakket samen bestellen?” vraagt Jon. “Denk dat ze hier wel de mooiste pakketten hebben ja.” zegt Matthias en hij opent de website. Hij navigeert naar de pagina waar de pakketten op staan en ze kijken beiden met een blik alsof dit het mooiste is wat ze ooit gezien hebben. “Deze lijkt me wel wat.” zegt Jon en wijst het pakket bijna onderaan aan. “Ja die is inderdaad mooi, maar deze is ook mooi.” zegt Matthias als hij het pakket er net boven aanwijst. “Het enige verschil is eigenlijk dat hier 3 pijlen meer inzitten en daar 2 Romeinse kaarsen meer.” zegt Jon. “En natuurlijk iets andere potten, maar ik vind de pijlen denk ik leuker.” zegt Matthias. “Ik vind het prima, maakt mij niet zoveel uit.” zegt Jon en ze bestellen het pakket.
 
Aan het eind van de middag krijgt Matthias een telefoontje. “Hallo, je spreekt met Marco van der Ven. Spreek ik met Matthias Koopman?” klinkt de stem. “Hallo, ja dat klopt.” zegt Matthias een beetje verbaasd. “Ik ben de regiomanager van het ‘NRC Handelsblad’. Ik heb je naam gekregen van Sven Ruitenbeek. Ik begrijp dat je nog een krantenwijk zoekt?” zegt de man. “Ja, ik ben eind november gestopt met mijn andere wijk omdat er een herindeling kwam en ik daardoor een hele verre wijk kreeg.” zegt Matthias. De man vertelt dat hij een krantenwijk in de buurt vrij heeft en dat hij nog iemand zoekt. Matthias is gelijk enthousiast en ze maken een afspraak voor morgen om alles door te spreken. Hij kan donderdag al beginnen. Matthias smst Sven gelijk om hem te bedanken dat hij hem heeft opgegeven. Ze besluiten om af te spreken voor vanavond om het te vieren. En met vieren weten ze maar al te goed wat dat betekent.
 
Als de avond aanbreekt fietst Matthias naar Sven toe en hij gooit een babyfluitpijltje in de tuin van Sven. Gelijk gaat de deur open en Sven zegt dat hij gelijk wist dat Matthias het zou zijn. “Wat heb je nog meer bij je?” vraagt Sven enthousiast. “Kijk ik heb nu weer een krantenwijk dankzij jou en dat mag natuurlijk goed gevierd worden!” zegt Matthias en hij haalt een kleine cake uit zijn tas. “Wow nice! De ‘Coloured Peonies’ van ‘Pro-Line’!” zegt Sven enthousiast. Sven pakt gelijk zijn jas en de 2 jongens lopen snel naar buiten. Ze lopen de straat uit naar een wat rustiger plekje. Matthias zet de cake neer en ze bekijken hem nog eens aandachtig. “Dit wordt vet man!” zegt Matthias en hij pakt zijn lucifers. “Wacht ik pak even mijn telefoon dan film ik hem.” zegt Sven. Als Sven klaar is om te gaan filmen steekt Matthias de cake aan. Met een ongelofelijke knal schiet het eerste schot de lucht in en barst uit elkaar. De jongens genieten volop en zien de prachtige kleuren in de lucht. “Zo dat was een mooi feestje!” zegt Sven als de cake afgelopen is. “Zeker! Zou er zo nog eentje af willen steken!” zegt Matthias. Helaas heeft Matthias er niet nog een meegenomen, maar ze kunnen natuurlijk niet blijven afsteken. Als extraatje heeft Sven nog wel een Happiness meegenomen. Nadat ze die ook afgestoken hebben gaan ze naar binnen om wat te gaan drinken. “Zet je zo je fiets nog even in de schuur?” vraagt de moeder van Sven aan Sven. “Ja is goed.” zegt Sven en hij drinkt zijn cola op. “Wat zullen we nu eens gaan doen?” vraagt Sven als terug komt van de schuur. “We kunnen even FIFA spelen.” zegt Matthias. Sven stemt er mee in en de jongens vertrekken naar boven. Even later zijn de jongens druk aan het spelen en de wedstrijd gaat gelijk op…………….
[-] De volgende 3 gebruikers zeggen bedankt oliebolcracker voor dit bericht:
  • Breeze, Frvinnie, Robin
Voeg bedankje toe Antwoord
#43
“Haha, die ging mooi via de paal en de rug van jou keeper!” zegt Matthias die de score daarmee op 2-2 zet. Het is een spannende wedstrijd die eindigt in 4-4 en dus gaan de jongens strafschoppen nemen. Matthias schiet de 1e  er in en ook Sven schiet raak. “Ah shit!” zegt Matthias als hij de 2e mist. Sven lacht hem uit, maar vervolgens mist hij ook. “Haha lekker voor je!” zegt Matthias en hij schiet de 3e prachtig onderkant lat er in. “Shit, mis ik alweer!” zegt Sven na het nemen van de 3e strafschop. Vervolgens gaat de 4e er voor beide heren in en komt het aan op 5e en laatste strafschop. “Als ik deze er in schiet heb ik gewonnen jongetje!” zegt Matthias. Hij neemt de aanloop en schiet op de binnenkant van de paal. De bal rolt over de doellijn tegen de andere paal en gaat er weer uit. “Haha, nu kan ik nog gelijk maken!” zegt Sven. Sven is vastbesloten deze er wel in te schieten, maar dan valt opeens de stroom uit. “Wat is dit?!” roept Sven. Alles is donker en de jongens kijken naar buiten. Ze zien dat alle huizen in de straat ook donker zijn. Ze lopen snel naar beneden en gaan naar buiten. Verschillende mensen zijn ook de straat opgegaan om met buren te praten waar dit nou weer aan kan liggen. “Welke grapjas heeft de stroom nou weer uitgezet?” roept  een man die langs komt  lopen.
 
Een half uur later staat zo ongeveer de hele straat buiten en zijn de mensen gezellig met elkaar aan het praten en hopen ze dat de stroom snel weer aangaat. “Alles in huis is gewoon uit! Hier baal ik goed van!” zegt de buurman van Sven. “Ja hopen dat het niet meer lang duurt, want anders bederft alles in de koelkast ook!” zegt Sven. Ze praten nog even met de buurman en lopen nog even een rondje door de straat. “Ik weet wel hoe we voor wat extra licht kunnen zorgen.” zegt Sven op een geheimzinnige toon. “Dan weet ik precies wat je bedoelt!” zegt Matthias en ze lopen naar binnen. Sven pakt een paar pijlen en ze lopen naar de achtertuin. “Kijk ik heb hier een lange lont aan gemaakt, zo kunnen we snel naar voren lopen om te kijken hoe de mensen reageren!” zegt Sven. “Geniaal!” zegt Matthias en ze steken de 4 pijlen aan. Snel lopen ze naar voren en gaan weer tussen de mensen staan alsof er niks gebeurt is. “Gaan ze allemaal tegelijk of is er een lont langer dan de ander?” vraagt Matthias aan Sven. Sven zegt dat ze niet allemaal even lang zijn en precies als hij dat zegt schiet de eerste vuurpijl  de lucht in. “Wow! Moet je daar kijken!” roept iemand. Verschillende mensen kijken verbaasd en aandachtig naar de vuurpijl die in een mooi boeket ontploft. Sven en Matthias doen net alsof ze het ook niet verwacht hadden. Daarna vliegt ook de 2e pijl de lucht in en er klinken allemaal ‘ooh’s’ en ‘aah’s’. De mensen kunnen het dus wel waarderen en ook Sven en Matthias genieten met volle teugen. De 3e en 4e pijl schieten tegelijk de lucht in, wat voor een nog mooier effect zorgt. De mensen vragen zich hier en daar af wie dat toch zou kunnen doen, aangezien de hele familie van Sven  buiten staat en ook zijn buren.
 
Na een tijdje komt er een auto van het energiebedrijf aanrijden. Hij stopt midden in de straat en de mensen stromen er op af. “Mensen mag ik even de aandacht?!” zegt de man die uitstapt. “Onze excuses voor de stroomuitval. Het zal nog ongeveer 15 minuten duren en dan heeft iedereen weer stroom.”  zegt de man. Verschillende mensen vragen hoe het toch gekomen is dat de stroom opeens uitgevallen was, maar er komt niet echt een duidelijke reden naar voren. Na een kwartier gaan de eerste lantaarnpalen weer aan en ook de huizen worden weer verlicht. Iedereen gaat snel weer naar binnen en ook Sven en Matthias gaan naar huis. Snel kijken ze nog even hoe de achtertuin erbij ligt. Ze zien dat alleen nog de 4 pvc-buisjes er nog staan. Sven ruimt ze snel op en hoopt dat zijn ouders er niet achter komen. Normaal vinden ze het niet zo erg als hij wat afsteekt, maar zoiets als dit verwacht hij dat ze dat niet zo leuk vinden.
 
Na een uurtje gaat Matthias weer richting zijn huis. Hij ziet dat bijna alle sneeuw zo goed als weg is. Hij hoopt dat er snel weer een nieuw pak sneeuw valt , maar als hij snel even het weer voor de komende week bekijkt ziet hij dat er weinig hoop is. De week daarna is er meer kans.  Als Matthias thuis komt loopt zijn kat hem achterna naar binnen. “Jij wil zeker weer eten?” zegt hij tegen zijn kat. Hij geeft de kat een schoteltje eten en gaat naar boven. Hij is best moe en wil gaan slapen totdat hij wordt gebeld. Hij ziet dat het Anna is en dat telefoontje neemt hij nu uiteraard nog wel even op. “Heej Anna!” zegt Matthias. “Heej Matthias, ik ben me net doodgeschrokken! Er kwam net een steen door de ruit naar binnen hier!” zegt Anna geschrokken. “Echt?! Hoe kan dat nou?!” zegt Matthias verbaasd. “Ik heb geen idee!” zegt Anna. Ze praten nog even verder en Matthias besluit om zijn bed weer uit te gaan en Anna even te troosten. Even later springt hij zijn auto in en scheurt richting Anna. Als hij aankomt ziet hij dat er een gat in het raam zit aan de voorkant van het huis. Wat hij ook ziet is een grote aanhanger die omgevallen is op de grote parkeerplaats voor het huis. Snel kijkt hij naar de aanhanger wat daar nou weer aan de hand kan zijn. Dan hoort hij opeens iemand roepen. “Help ik zit vast!” klinkt een stem onder de aanhanger vandaan. Er liggen veel stenen en planken op de grond en Matthias kijkt eronder. Hij ziet het hoofd van een man en haalt snel de planken weg. Daarna haalt hij de man voorzichtig omhoog. “Bedankt jongen!” zegt de man van zo rond de 50 opgelucht. “Hoe is dit gebeurt? Hoe voelt u zich?” zegt Matthias geschrokken. “Ik wilde de boel uitladen, maar blijkbaar is het niet goed ingeladen en toen viel de heleboel om! Ik wilde weg lopen maar ik struikelde over een plank en toen viel er nog meer. Daarna hoorde ik ook glas rinkelen, wat waarschijnlijk van mijn auto is.” zegt de man. “Dat is niet zo mooi, voelt u zich verder goed?” vraagt Matthias nog een keer. “Ja op zich wel, paar blauwe plekjes denk ik, maar ik red me wel.” Ze praten nog even en ondertussen komt Anna naar buiten gelopen. Ze vraagt wat er gebeurt is en Matthias en de man leggen het uit. “Dan weet ik denk ik wel waar die steen vandaan komt.” zegt Anna opgelucht. “Ja, sorry jongedame het is mijn schuld.” zegt de man. Anna snapt het en Matthias geeft haar een dikke knuffel. Ze praten nog even na en helpen de man met de planken en stenen op te ruimen. 
 
Even later zijn ze klaar en Matthias en Anna willen weer weggaan, totdat de man ze nog roept. “Hoe kan ik jullie bedanken?! Ik wil er niet aan denken wat er gebeurt zou zijn als jullie niet langs waren gekomen.” zegt de man. “Wij hebben u graag geholpen hoor meneer.” zegt Matthias. “Ik wil jullie toch wat geven.” zegt de man en hij haalt 2 briefjes van 50 euro uit zijn portemonnee. “Alsjeblieft! Ik sta erop! Ga maar lekker een dagje weg met z’n 2en.” zegt de man. “Hartelijk bedankt meneer!” zeggen Anna en Matthias in koor. Ze wensen elkaar nog een fijne avond en gaan richting Anna’s huis.
Thuis bij Anna aangekomen praten ze nog wat met elkaar en Anna is wel aardig van de schrik bekomen. Ze drinken nog gezellig even wat en dan gaat Matthias weer naar huis. Hij gaat snel slapen want hij is behoorlijk moe.
 
De volgende dag is het woensdag en Matthias moet er weer uit voor school. Hij is met z’n hoofd nog steeds bij gisteravond wat er allemaal gebeurd is. “Al die dingen op 1 avond, eerst die stroom en dan die man. Pfff…” denkt Matthias en hij fietst richting het station. Lennart is niet op komen dagen dus fietst hij maar alleen. Even later ziet hij dat op het station alleen Michiel staat. “Waar is Sven?” vraagt Matthias. “Waar is Lennart?” vraagt Michiel als Matthias zijn fiets heeft geparkeerd. De jongens zijn allebei verbaasd dat Sven en Lennart er niet zijn, maar zoals wel vaker hebben ze zich waarschijnlijk verslapen.
 
Eenmaal aangekomen op school staan de jongens te wachten voor het lokaal. “Pff waar blijft die kerel?” zegt Michiel als hij even op zijn telefoon kijkt hoe laat het is. Ze staan inmiddels al 10 minuten te wachten voor het lokaal. Even later komt er een leraar aangelopen. “Hebben jullie les van meneer de Boer?” zegt de leraar. “Nog niet, want hij is er niet.” zegt iemand. “Hij is ziek vandaag, dus hij komt niet.” zegt de leraar en loopt weer weg. “Hadden ze dat niet wat eerder kunnen zeggen?” zegt Michiel boos. “Shit man nu moeten we tot kwart over 10 wachten op maar 2 uurtjes! Ik ga naar huis man!” zegt Matthias. De rest van de klas heeft er ook geen zin in en de meesten lopen weg. Een paar staan nog te twijfelen, maar na een paar minuten gaan ook zij richting huis. Even later staan de jongens weer op het station. “Haha, als Lennart en Sven zich verslapen hebben gaan ze straks misschien naar school en dan is er niemand!” zegt Michiel. “Haha ja inderdaad!” zegt Matthias en ze stappen de trein in die net is komen aanrijden. Na een paar minuten vertrekt de trein.
 
Als ze bij het volgende station komen staat ook de trein richting de andere kant er. Matthias begint opeens keihard te lachen. “Wat zit jij nou te lachen?” vraagt Michiel verbaasd. “Moet je in die trein kijken wie daar zit!” zegt Matthias lachend. “Hahaha! Die Sven!” lacht Michiel. De jongens komen niet meer bij van het lachen en Michiel valt bijna van de bank af. Even later krijgt Matthias een smsje van Sven. “Waarom gaan jullie naar huis?!” vraagt hij verbaast. Matthias smst terug dat de eerste 2 uren uitvallen en de hele klas de andere 2 uren ook maar niet gaat. Als Sven aankomt in Zwolle loopt hij even een rondje over het station en daarna stapt hij de trein in terug naar huis.
 
’s Middags gaat Matthias een sfeerfilmpje maken van december van vorig jaar. Hij maakt er altijd een lange film van maar nu gaat hij een korte versie maken voor op YouTube. Z’n pc start op en nadat hij even zijn mail gecheckt heeft start hij het videobewerkingsprogramma. “Zo, nieuw project, filmpjes van december vorig jaar en beginnen maar!” zegt hij hardop. Hij speelt het eerste filmpje af van 1 december en daarin worden een paar babypijltjes afgestoken. Als hij hem nog een keer afspeelt lijkt het alsof er een echo in zit, maar dan merkt hij dat buiten iemand ook babypijltjes aan het afsteken is. Snel loopt hij naar het raam, trekt het rolgordijn omhoog en kijkt wie dat aan het doen is. Hij ziet dat Jon weer lekker aan het afsteken is. “Ik wist dat vroeg of laat dat gordijn omhoog zou gaan!” schreeuwt Jon naar boven. “Haha, ja waar vuurwerk is moet ik zo snel mogelijk naartoe!” zegt Matthias. Even later gaat hij weer verder met zijn filmpje. Hij heeft nu 19 dagen er in zitten en is al aardig ver.
 
Aan het eind van de middag komt Marco van der Ven van het NRC Handelsblad langs. Matthias laat hem binnen en geeft hem een kopje koffie. Na even kennis gemaakt te hebben, gaan ze verder met de krantenwijk. “De wijk is hier een paar straten verderop en bestaat uit 35 huizen.” zegt Marco. “Oké, dat is mooi.” zegt Matthias en ze praten nog even verder. Als Marco alle informatie heeft gegeven moet Matthias zijn gegevens invullen op het contract. “Dan mag je hier nog even tekenen.” zegt Marco als hij naar het contract wijst. “Zo, voor mekaar!” zegt Matthias.  “Dat is heel mooi! Morgen worden de kranten gewoon hier bij je huis afgeleverd tussen 4 en 5. Ik wens je heel veel succes en hoop op een goede samenwerking!” zegt Marco en ze geven elkaar een hand. “Bedankt! Dat hoop ik ook!” zegt Matthias en ze groeten elkaar. “Zo die is binnen!” zegt zijn moeder. “Ja echt beter! Lekker dichtbij, niet veel huizen en ook nog eens een mooi loon!” zegt Matthias blij.
 
Even later gaan ze met z’n allen aan tafel. “Ja, nice kipburger!” roept Jon enthousiast. “Beter! Doe mij er maar 3!” roept Matthias, terwijl hij natuurlijk wel weet dat hij er maar 1 krijgt. Jon heeft in een recordtijd zijn kipburger opgegeten. “Shit, nu is ie al weer op!” zegt Jon  en hij begint maar aan zijn aardappels. “Heej Jon, wanneer gaan we bestellen bij ‘Poolen’?” vraagt Matthias en hij neemt de laatste hap van zijn kipburger. “Morgen doen? Kan ik vanavond m’n lijstje even maken.” zegt Jon. “Is prima! Heb er zin in!” zegt Matthias.
 
Na het eten sprinten Jon en Matthias naar boven om hun lijstjes te maken. “Heb jij de folder of ligt ie nog beneden?” vraagt Jon. “Ja hij ligt op m’n bureau.” zegt Matthias. Hij pakt de folder en ze gaan op de bank zitten met het tafeltje ervoor waar ze hun lijstjes op leggen. “Pagina 1! Sowieso het meterpakket! Altijd leuk die kleine fonteintjes.” zegt Matthias. “Ik ga voor de ‘Triple X’ cake.” zegt Jon en hij schrijft hem op. Op pagina 2 nemen beide heren alle 3 de ‘Ninja’ Pijlen en nog een cake. Daarna volgen 2 pagina’s met cakes van de ‘Lid & Star collection’. “Hier komen de leuke cakes!” zegt Jon en hij zet er gelijk neer. “Als we nou niet te veel dezelfde nemen is het leuker, dan hebben we wat meer verschillende dingen.” zegt Matthias. “Nou je het zegt, inderdaad een slim idee!” zegt Jon en ze kiezen beide verschillende cakes uit. Na een halfuurtje zijn ze klaar en hebben ze berekend hoeveel ze allebei  kwijt zijn. Daarna gaan ze naar beneden om wat te drinken en na te praten over de lijstjes die ze gemaakt hebben. “Hé pa, ga je ook nog vuurwerk bestellen?”  vraagt Jon aan zijn vader. “Ja uiteraard, ga dit jaar zelfs meer kopen! Heb zin om even goed te knallen!” zegt zijn vader.
 
“Lekker hoor! Ga je via internet bestellen of ga je ook langs de winkel?” vraagt Matthias. “Ik denk dat ik morgen na werktijd even langs ga.” zegt zijn vader. “Ja?! Wij gaan ook morgen! Anders gaan we samen en daarna ergens wat eten daar in de buurt?” vraagt Matthias in de hoop dat zijn vader toestemt. “Ik vind het een prima idee! Mamma eet morgen toch bij Tante Petra.” zegt zijn vader. De jongens zijn dolblij en Matthias vraagt of hij Anna ook mee mag nemen. Zijn vader vindt het allemaal prima en Matthias smst Anna gelijk even. Even later krijgt hij een sms terug van Anna en het lijkt haar heel gezellig.
 
Na een half uurtje gezellig nog even beneden gezeten te hebben bedenkt Matthias dat hij nog even de ruitensproeiervloeistof van zijn auto moet bijvullen. “Ik ga even de ruitensproeiervloeistof bijvullen van m’n auto.” zegt Matthias en hij pakt z’n jas. Als hij buiten komt merkt hij dat het een stuk frisser is dan vanmorgen. Hij bekijkt het weerbericht nog eens op zijn telefoon en ziet dat het een compleet andere voorspelling is dan gisteren. Als hij even voorruit kijkt ziet hij dat de sneeuwkans de komende dagen flink is toegenomen. Even later doet hij de motorkap open en vult hij de ruitensproeiervloeistof bij. Daarna checkt hij nog even wat andere dingetjes, maar alles is verder in orde. Matthias geniet van de kou en loopt nog even een rondje om te kijken of er misschien nog ergens een vuurpijl de lucht in schiet. De eerste meters ziet hij niet veel bijzonders. Een man fietst langs, maar verder is het erg rustig. Hij loopt nog door een paar straten om wat foto’s te maken van de mooi versierde huizen. Natuurlijk hoopt hij op de weg terug toch nog iets van vuurwerk te zien, maar helaas blijft het bij een zachte knal ergens in de verte. Als hij thuiskomt is het iets na 10 uur en besluit hij maar naar bed te gaan. Als hij eenmaal in bed ligt zet hij zijn kerstmuziek aan en doet zijn ogen dicht. Denkend aan morgen dat hij zijn vuurwerk gaat bestellen. Hij kan niet wachten en het duurt dan ook meer dan een uur voordat hij een keer in slaap valt.
 
De volgende dag breekt aan en Matthias moet er alweer vroeg uit voor school. Hij fietst samen met Lennart richting het station, stapt in de trein en komt aan in Zwolle. Als de jongens op het station lopen zien ze dat er iemand kaartjes aan het uitdelen is. “Wat deelt die gast nou weer uit dan?” zegt Lennart. De man deelt kortingskaarten uit voor warme dranken bij de Kiosk. De jongens zorgen ervoor dat ze er allemaal een krijgen. “Beter! Warme chocolademelk met korting!” zegt Sven en ze lopen richting de bus.
 
Als ze op school aankomen zien ze dat de leraar er weer niet is. “Hij komt vandaag toch wel mag ik hopen!” zegt Matthias. Even later komt de leraar eraan en hij laat de mensen de klas binnen. “Er is gisteren wat mis gegaan met het doorgeven dat ik afwezig was. Mijn excuses daarvoor. Uiteraard zijn de opdrachten gewoon opgeschoven.” zegt meneer de Boer. Ze beginnen met de les en Matthias en Lennart hebben hun opdracht al snel af en dat betekent tijd voor AVP! “Welk topic zit jij te lezen?” vraagt Lennart. “Het grote verhalen topic. Staat echt een geweldig verhaal van Oliebolcracker in!” zegt Matthias. “Oké nice, ga ik die zo meteen ook even bekijken!” zegt Lennart. De les gaat nu veel sneller en al gauw is het pauze. In de pauze zien ze hoe 2 leraren nogal streng de hal van de kluisjes in komen lopen. “Oh oh. Foute boel dit.” zegt Sven. “Nick Kuiper! Onmiddellijk hier komen!” klinkt het door de hal. Nick staat bij zijn kluisje en schrikt zich rot. “Waarom moet ik komen?” vraagt Nick. “Laat me eens in je kluis kijken!” zegt de leraar. Angstig doet Nick zijn kluisje open en de leraar kijkt naar binnen. “Wat zoekt u meneer?” vraagt Nick. “Het ligt hier niet! Waar heb je het gelaten?!” vraagt de leraar boos. “Waar heb ik wat gelaten meneer?” vraagt Nick. “Meekomen jij!” zegt de leraar en ze lopen samen naar een kamertje. Een paar mensen staan te kijken en zien dat de leraar flink te keer gaat. Uiteindelijk zit Nick nog steeds vol onbegrip in het kamertje en daarna pakt de leraar een bewakingstape en speelt hem af. “Kijk maar goed Nick, dat ben jij toch?” zegt de leraar. “Ja ik loop daar, is daar wat mis mee?” zegt Nick. “En nou ophouden met die onschuldigheid!” zegt de leraar. De band speelt verder af en nog steeds is er niks bijzonders te zien dan Nick die rondjes loopt voor de school. “Let maar goed op, binnen een paar seconden zie je wat er gebeurt.
 
Nick ziet tot zijn grote schrik dat ze opgenomen hebben dat hij een paar nitraten voor de school afsteekt. “Nou, weet je het nu weer?” vraagt de leraar. Nick staat met een mond vol tanden en denkt hoe minder ik zeg, hoe beter. “Heb je nog meer van die dingen?”  vraagt de leraar. “Nee…” zegt Nick aarzelend. “Zeker weten? Want als ik er toch nog achter kom dat je vuurwerk hebt hier op school dan heb je echt een probleem!” zegt de leraar streng. “Ik heb ze niet meer op school, meneer…” zegt Nick. De leraar stelt nog een aantal vragen en legt hem uit dat hij dit echt niet meer moet doen. Daarna komt de vraag waar Nick deze nitraten vandaan heeft. “Gewoon van iemand gekregen…” zegt Nick en de leraar kijkt hem strenger aan. “En van wie natuurlijk!” schreeuwt de leraar. Hij is het gedrag van Nick meer dan zat en Nick beseft nu ook dat hij maar beter eerlijk antwoord kan geven. “Ik heb ze van Lennart…” komt er langzaam uit bij Nick. De leraar loopt meteen de hal weer in en roept Lennart bij zich.
 
Een kwartier later zitten Lennart en Nick nog steeds bij de leraar in het kamertje. Ondertussen is de volgende les alweer begonnen en Matthias, Sven en Michiel hebben het maar over 1 ding en dat is natuurlijk Lennart. “Wat zou hij nou weer gedaan hebben dan?” vraagt Michiel zich af. “Ik denk dat hij samen met Nick iets gedaan heeft, maar wat…” zegt Sven. “Ja dat snapt de bilhaar van m’n buurman ook wel.” zegt Matthias droog. Ze praten nog even verder, maar al snel zegt de leraar dat ze hun mond moeten houden. Aan het eind van de les lopen de jongens snel naar de kamer waar Nick en Lennart zaten. “Waar zijn die nou weer gebleven?” vraagt Sven zich af. “Die zullen vast wel weer ergens anders bij iemand moeten komen.” zegt Matthias en ze lopen richting de kantine. Ze halen allemaal een broodje gezond en gaan aan een tafel zitten. Sven kijkt eens naar zijn stoelpoot en ziet dat die helemaal niet goed vast zit. Hij wiebelt wat en opeens breekt de poot af. Sven valt zo van z’n stoel tegen iemand achter hem aan. Het meisje kijkt naar hem en begint te lachen. “Sorry, maar m’n stoelpoot brak opeens af…” zegt Sven en hij begint een beetje te blozen. “Geeft niks hoor!” zegt het meisje en ze lacht lief naar hem. Daarna draait ze zich weer om en praat weer verder met haar klasgenoten. “Oeeeh! Sven! Dus dat zijn jou versiermanieren om een meisje te krijgen!” zegt Matthias. “Volgens mij ben jij degene die hier iets moet vertellen over een meisje Matthias!” zegt Michiel lachend. “Heb je een vriendin?!” vraagt Sven verbaast. “Ja, aan jou had ik het nog niet verteld, haha.” zegt Matthias. Hij vertelt hem over Anna en hoe hij haar ontmoet heeft. Sven is gelijk jaloers en bedenkt zich dat het meisje waar hij net tegenaan viel toch best wel leuk was. Ze had iets speciaals, hij zag het gelijk toen hij in haar ogen keek. “Wat zit jij te dromen?” vraagt Michiel aan Sven. “Nee niks, hoezo?” vraagt Sven alsof er niks aan de hand is. “Jaja, je zat met je gedachten bij dat meisje zeker?” zegt Michiel een beetje harder zodat het meisje het ook hoort. Ze draait zich om en zegt tegen Michiel dat Sven een schatje is. Sven weet nu helemaal niks meer te zeggen en dat ziet het meisje ook. Ze begint een gesprek met hem en al snel voelen ze allebei een klik. Matthias en Michiel eten hun broodje op en daarna zit de pauze er weer op. Ze lopen richting de les zonder Sven, want die zit nog steeds met het meisje te praten. 
 
Als ze eenmaal in de les zitten komt Sven te laat binnen. “Zo en waar kom jij zo laat vandaan?” vraagt de leraar. “Hij stond te zoenen met een meisje!” schreeuwt Michiel door de klas. De hele klas moet lachen als ze Sven met een mond vol tanden zien staan. “Ja sorry meneer, maar ik had de tijd niet in de gaten gehouden.” zegt Sven snel. De leraar laat Sven maar naar binnen en hij gaat naast Matthias zitten. Even later komen Nick en Lennart de klas binnen lopen. “Zo, ik heb jullie verhaal gehoord van meneer Hendriks, jullie kunnen gaan zitten.” zegt de leraar. De hele klas vraagt zich af wat de 2 jongens gedaan hebben. “Wat hebben jullie gedaan man?!” vraagt Matthias aan Lennart. Lennart vertelt dat ze van de ene naar de andere hoge pief van de school moesten. Daarna vertelt hij wat ze gedaan hebben. “Nick was opgenomen op een beveiligingscamera dat hij nitraten aan het afsteken was. Daarna lulde hij mij er bij en was ik dus ook de lul. Daarna naar de opleidingsmanager en daarna naar weer een of andere hoge kerel. Werd helemaal gek!” zegt Lennart. “En wat gaat er nu gebeuren?” vraagt Michiel. “Ze zijn nog aan het overleggen of ze er politie bij halen of niet. Maar we moeten sowieso na schooltijd een week lang afval prikken voor de school. “ zegt Lennart en de jongens zien dat hij zich behoorlijk genaaid voelt. “We pakken die Nick gewoon terug!” zegt Sven. “Tsja, dat kan maar ik vind het ook gewoon dom van mezelf dat ik die kerel wat gegeven heb…” zegt Lennart. De leraar zegt dat de jongens stil moeten zijn dus gaan ze op msn verder met het gesprek. Uiteindelijk besluiten ze om Nick toch maar niet terug te pakken en maar weer gewoon te genieten van december. 
 
Na de les is het weer tijd om naar huis te gaan. Lennart blijft achter bij Nick en samen gaan ze afval prikken. Matthias, Sven en Michiel gaan richting huis en ze stappen de trein in. “Zo Sven hoe staat het met je meisje?” vraagt Matthias lachend. “Haha, ja prima hoor. Ze heet Ilona, ze is ook 19 net als ik en ze komt uit Zwolle.” zegt Sven. De jongens ondervragen Sven van voor tot achter en willen echt alles weten. Sven is het op een gegeven moment zat en begint over vuurwerk. Dat vinden de andere 2 niet zo erg en voor ze het weten moeten ze weer uitstappen. Ze fietsen allemaal richting huis om te eten.
 
Als Matthias thuis komt ziet hij dat er niemand thuis is en hij zet gelijk de frituur aan. “Tijd voor bitterballen!” roept hij en hij haalt ze uit de vriezer. Matthias is dol op bitterballen en daarom eet hij ze ook regelmatig. Hij weet dat het niet zo gezond is en eet daarom ook extra fruit voor elke keer dat hij bitterballen heeft gegeten. De frituurpan is inmiddels op temperatuur en Matthias gooit de bitterballen er in. Hij zet de timer op 5 minuten en gaat even languit liggen op de bank. Even later gaat de timer af en Matthias loopt richting de frituurpan. “Heerlijk! Hier heb ik echt zin in!” denkt hij en hij gooit de bitterballen op een bord met saus. Daarna gaat hij lekker op de bank zitten tv kijken onder het genot van de bitterballen. Na een paar minuten komt Jon thuis en hij ruikt meteen de geur van de bitterballen. “Hey Matthias, beter geef je mij ook een paar van die bitterballen!” zegt Jon en hij gooit zijn tas de kamer in. “Frituur staat nog aan, kan je lekker zelf bakken!” zegt Matthias en hij gaat weer verder met tv kijken. Ondertussen gooit ook Jon een aantal bitterballen in de frituurpan.
 
Even later schrikt Matthias zich rot! Hij springt op, kijkt naar buiten en ziet dat iemand een kleine mat aan het afsteken is. Jon komt snel de kamer binnen rennen en staat meteen voor het raam. “Wow! Die kerel heeft lef! Midden op de dag zoveel vuurwerk afsteken!” zegt Jon. “Volgens mij is het gewoon een klein matje hoor, maar wel nice!” zegt Matthias. Als het vuurwerk voorbij is loopt Jon snel naar de frituurpan want de timer was al gegaan. Hij is nog net op tijd en hij heeft ook een lekker bord vol bitterballen.
 
Na een paar uur gaat de bel en Matthias doet open. “Hallo, ik ben de chauffeur die dagelijks bij jou de kranten komt afleveren!” zegt de man die voor de deur staat. Hij heeft een pakketje met kranten en een envelop met de adressen. Matthias stelt zich even voor en pakt het pakketje aan. “Bedankt, en succes verder!” zegt Matthias. “Jij ook succes!” zegt de man en Matthias doet de deur weer dicht. Daarna bekijkt hij de lijst met adressen en het komt hem natuurlijk allemaal bekend voor. Hij bekijkt even hoe hij het slimst kan fietsen en daarna loopt hij naar de schuur. Hij maakt de fietstassen vast aan zijn bagagedrager en stopt de kranten er in. “Nou daar gaan we dan!” denkt Matthias en hij vertrekt richting de wijk.
 
Als Matthias aankomt bij het eerste huis kan hij de brievenbus niet vinden. “Waarom hebben mensen nooit een brievenbus of verstoppen ze dat ding altijd?” vraagt hij zich hardop af. Uiteindelijk ziet hij dat er achter een plant een brievenbus is neergezet. De volgende huizen verlopen…………
[-] De volgende 1 gebruiker zegt bedankt oliebolcracker voor dit bericht:
  • Robin
Voeg bedankje toe Antwoord
#44
En weer een deeltje van mij! Morgen het laatste deel! 

 
De volgende huizen verlopen een stuk makkelijker en Matthias heeft de volgorde al redelijk goed in zijn hoofd zitten. Als hij klaar is kijkt hij op zijn horloge en ziet dat hij er 3 kwartier klaar over gedaan heeft. Hij moet alleen nog even naar huis fietsen. Eenmaal thuis aangekomen ziet hij dat zijn vader ook net thuiskomt. “Hoi pa!” zegt Matthias en hij hangt zijn jas op. “Hoi Matthias, hoe laat wil je vertrekken?” vraagt zijn vader. “Ik heb tegen Anna gezegd dat we haar om half 6 op zouden halen, dus tien voor half 6 ofzo?” zegt Matthias. Zijn vader stemt er mee in en hij ruimt zijn spullen op.
 
Een kwartier later is het dan zover om te vertrekken. “Jon we gaan!” roept zijn vader naar boven. Er komt geen reactie en zijn vader roept nog een keer. “Waar is die mafkees nou weer mee bezig?” zegt zijn vader en hij besluit om Jon op te bellen. “Met Henk.” klinkt het aan de andere kant van de lijn. “Grapjas, kom je naar beneden, want we gaan.” zegt zijn vader en Jon komt naar beneden. Hij pakt zijn jas en laat hem vallen. Daarna raapt hij z’n jas weer op en trekt hem nu wel aan. “Zwaar hè, zo’n jas?” grapt zijn vader en hij doet de deur open. Ze lopen met z’n drieën naar buiten en stappen in de auto. Matthias doet zijn deur dicht en zijn vader start de auto. Dan klinkt er een piep. “Wie heeft zijn gordel nou weer niet om?” zegt Jon.  “Oh, shit hij zit er niet goed in.” zegt Matthias en ze rijden weg. Zijn vader trapt het gaspedaal even stevig in en dat vinden de jongens prachtig. Na een paar minuten komen ze aan bij het huis van Anna. Matthias stapt uit en net voordat hij aan wil bellen gaat de deur open. “Hey! Ik zag jullie al aankomen rijden!” zegt Anna en ze lopen naar de auto. Jon is maar voorin gaan zitten, want dan kunnen Matthias en Anna ‘lekker klef doen’ is zijn mening.
 
Na een minuutje of 10 komen ze aan bij de vuurwerkzaak. Ze stappen uit en er komt opeens een harde windvlaag. “Zo ik zie even niks meer, haha!” zegt Anna als haar mooie donkerblonde haren voor haar ogen waaien. “Haha, ja dat heb je hè met lang haar.” zegt Matthias en ze lopen naar binnen. Jon en Matthias kijken hun ogen uit. “Vette shit hier man!” zegt Matthias. “Inderdaad! Ik denk dat ik hier maar ga wonen!” zegt Jon. “Grapjas, het moet wel leuk blijven haha!” zegt Matthias. Ook Anna is onder de indruk. “Als je dit allemaal weer ziet krijg je toch wel zin in oud en nieuw!” zegt Anna. De man van de vuurwerkzaak komt aan lopen. Hij heeft een mooi donkerblauw vest aan met daarop het logo en een dikke vuurpijl. “Goeiemiddag, of is het al avond?” zegt de man en hij kijkt op zijn horloge. Hij ziet dat het 5 voor 6 is en daarna vraagt hij waarmee hij kan helpen. “Goeiemiddag! Wij komen vuurwerk bestellen!” zegt de vader van de jongens. Hij geeft zijn bestellijst en de man telt de artikelen van zijn bestelling bij elkaar op. “Wilt u het nu betalen of bij het ophalen?” vraagt de man vriendelijk. “Nu betalen is prima hoor!” zegt de vader van de jongens en hij pakt zijn portemonnee. Even later komt ook de vrouw van de eigenaar aan lopen en vraagt of ze iemand kan helpen. “Ja wij willen graag onze bestellijsten inleveren.” zegt Matthias en hij geeft de lijst aan de vrouw. Ook hier wordt het uitgerekend en Matthias ziet dat hij er een mooie pot bij krijgt. Daarna is Jon aan de beurt als zijn vader klaar is met betalen. Als Matthias klaar is komt ook Anna met een lijstje tevoorschijn. “Ga je ook vuurwerk bestellen?” vraagt Matthias verbaasd. “Verassing! Haha, ik dacht dat vind je vast wel leuk en ik hou er zelf ook wel van om een beetje af te steken!” zegt Anna. Matthias vindt het geweldig. Daarna zijn ze klaar en lopen ze weer richting de auto. “Nou mensen waar zullen we eens gaan eten?” vraagt Matthias. Toeval of niet, ze hebben allemaal zin in pizza en dus vertrekken ze richting het pizzarestaurant.
 
Eenmaal aangekomen bij het pizzarestaurant stappen ze uit de auto en lopen ze naar binnen. De vader van de jongens vraagt aan een medewerker of ze nog een tafel voor 4 personen hebben. Er is gelukkig nog een tafel vrij en ze gaan daar zitten. “Willen jullie wat drinken?” vraagt de ober. Ze bestellen wat drinken en daarna kijken ze welke pizza ze willen nemen. “Ik ga voor de pizza Hawaï!” zegt Anna die al snel beslist heeft. “Ja die neem ik ook, is wel een van de lekkerste!” zegt Matthias. Jon neemt een pizza tonijn en zijn vader een pizza ‘BBQ-Chicken’. Ze zijn gezellig aan het kletsen en even later komen de pizza’s er aan. “Zo hier een pizza tonijn, een pizza Hawaï en een ‘BBQ-Chicken’ pizza. De andere pizza Hawaï komt er zo aan!” zegt de ober en hij loopt weer richting de keuken.
 
Even later komt hij met de 2e pizza Hawaï aan lopen en geeft hem aan Matthias. “Eet smakelijk!” zegt de ober. “Nou jongens eet smakelijk!” zegt Matthias en hij snijdt zijn pizza aan. Hij neemt een hap en brandt bijna zijn tong. “Shit, die is best heet!” zegt Matthias. “Ja, ze serveren hier geen koude pizza’s jongen!” zegt zijn vader lachend. Ze praten en eten gezellig verder en dan begint Jon over vuurwerk. “Zouden ze ook een vuurwerkpizza hebben?” zegt Jon nogal serieus. “Haha, grapjas!” zegt Anna. “Kan toch? Lekker een goeie bodem belegt met kruit en daar boven op dan rotjes en dat soort dingen enzo.” zegt Jon. “Hahahaha, jij hebt echt een rijke fantasie!” zegt zijn vader die wel door heeft dat Jon natuurlijk helemaal niet serieus is. “Gatver! Moet er niet aan denken om dat op te moeten eten!” zegt Matthias. Jon eet snel zijn laatste stuk van zijn pizza op en is als eerste klaar. “Eet is door slome donders!” zegt hij lachend. “Je bent gewoon een dikke vreetschuur!” zegt zijn vader die nog 2 punten heeft liggen.
 
Even later hebben ze allemaal hun pizza op en komt de ober langs om te vragen of ze nog een dessert willen. Dat willen ze wel en ze krijgen de menukaart. “Zo wat nemen jullie?” vraagt Matthias. “Ik ga voor de aardbeiensorbet!” zegt Anna. Daarna kiest ook de rest een lekkere sorbet uit en bestellen ze dat bij de ober. Opeens klinkt er geschreeuw van een paar mensen die ruzie staan te maken. “Wat is dit nou allemaal?! Ik heb gewoon betaald man!” klinkt het in de buurt van de bar. “Mevrouw, wilt u gewoon uw laatste wijntje betalen alstublieft?” zegt de man achter de bar. De vrouw ziet er nogal dronken uit en loopt heen en weer. De vrouw is niet van plan te betalen en maakt dat nog maar eens duidelijk. Ondertussen worden de sorbets gebracht en Matthias neemt gelijk een grote hap. “Ah das best koud!” zegt hij. “Pizza is te warm, ijs te koud, jij weet ook niet wat je wilt, haha!” zegt Anna en ze neemt ook een hap. “Ja maar ik nam een te grote hap denk ik, haha!” zegt Matthias. Jon is weer als een gek aan het eten en is alweer op de helft. “Moet je de trein halen ofzo?” zegt zijn vader. “Nee, maar het is gewoon lekker!” zegt Jon en hij eet gelijk weer door.
 
Na een paar minuten heeft iedereen zijn ijsje op en de vrouw bij de bar staat nog steeds te zeuren. Ondertussen vraagt de vader van de jongens om de rekening en betaalt hij bij de pin. “Alstublieft meneer, het bonnetje. Nog een fijne avond!” zegt de ober. “U ook een fijne avond!” zegt de vader van de jongens en ze lopen richting de uitgang. Als ze buiten komen zien ze een politieauto arriveren. “Is vast voor die vrouw bij de bar!” zegt Jon en hij kijkt nog even naar binnen. De agenten praten met de vrouw maar verder ziet Jon niks bijzonders gebeuren. “Stap je nog een keer in Jon? Of wil je lopen?” zegt zijn vader die al in de auto zit. Jon besluit toch maar in te stappen omdat hij natuurlijk geen zin heeft om te lopen naar huis.
 
Na 10 minuten rijden komen ze weer thuis. Jon loopt iets te enthousiast door de bocht en valt op de grond. “Hahahaha sukkel!” zegt Matthias als hij Jon weer half op ziet staan. “Shit man het is hier glad!” zegt Jon en hij krabbelt weer op. Even later zijn ze allemaal binnen en nemen ze een kopje thee. Opeens sprint Jon naar de wc. “Zo, die zal vast nodig moeten poepen!” zegt zijn vader. “Dat ruiken we vanzelf!” zegt Matthias en hij neemt een slok van zijn thee. Daarna zet hij even de tv aan en kijken ze ‘Blik op de weg’. “Wat rijden er toch veel prutsers rond op de Nederlandse wegen!” zegt zijn vader. Ze kijken nog even verder en daarna komt Jon de kamer weer binnen lopen. “Zo lekker zitten poepen?” vraagt zijn vader. “Ja man, ik had dikke racekak!” zegt Jon en hij gaat naast zijn vader op de bank zitten. “Snel er in en snel eruit, haha!” zegt Anna. Ze moeten allemaal lachen en daarna drinkt Jon zijn thee verder op die eerder ijsthee is dan gewone warme thee.
 
Als ‘Blik op de weg’ is afgelopen merkt Matthias dat Anna tegen hem in slaap is gevallen. Hij laat haar maar even lekker liggen en doet zelf ook even zijn ogen dicht. Opeens schrikken ze allebei wakker van een harde knal. “Zo die was wel heel dichtbij!” zegt Matthias en hij kijkt even naar buiten. Er is niks meer te zien en hij gaat weer zitten. “Ik ga slapen, welterusten!” zegt zijn vader en hij loopt naar boven. Zijn vader heeft het licht uit gedaan en nu brandt alleen de kerstverlichting nog.
 
“Zo ziet het er wel erg gezellig uit hè?” zegt Matthias. “Ja inderdaad. Maar toch jammer dat het maar een keer per jaar is, haha.” zegt Anna. “Ja maar anders is het misschien ook wel minder leuk als het elke maand zou zijn.” zegt Matthias lachend. “Ja dat is ook wel weer zo.” Zegt Anna en haar ogen vallen weer dicht. Ook Matthias valt langzaam in slaap.
 
Na een tijdje wordt Matthias wakker en kijkt hij op de klok. Hij ziet dat het al 1 uur is en daarna wordt ook Anna wakker. “Hoe laat is het?”  vraagt ze slaperig. Matthias zegt dat het al 1 uur is en dat hij haar maar thuis moet brengen. “Ik moet morgen gelukkig pas het 3e uur beginnen.” zegt Anna en ze trekken hun jas aan. Stil lopen ze naar buiten richting de auto. Even later komen ze aan bij het huis van Anna en stappen ze uit. “Pff ik val bijna in slaap…” zegt Anna met een slaperige stem. “Die paar stappen naar je bed haal je vast nog wel!” zegt Matthias en hij geeft haar nog een dikke knuffel. “Slaap lekker!” zegt Anna. “Slaap lekker!” zegt Matthias en ze geven elkaar nog een dikke zoen. Daarna gaat Anna naar binnen en loopt Matthias weer richting zijn auto. Snel rijdt hij weer naar huis om zelf ook lekker te gaan slapen.
 
De volgende dag  wordt Matthias wakker en hij kijkt naar buiten. Hij ziet dat er mooie witte vlokjes uit de lucht vallen en dat er een klein laagje sneeuw ligt. “Die weersvoorspelling klopt ook nooit!” zegt hij hardop. Maar hij vindt het totaal niet erg, want hij had wel zin in sneeuw. Hij staart nog wat naar buiten en droomt weg over de gezellige kerstdagen die steeds dichterbij komen. Daarna zet hij de radio aan en klinkt het liedje ‘It’s The Most Wonderful Time Of The Year’ uit de speakers. “Dat klopt zeker!” zegt Matthias tegen zichzelf als hij naar het liedje luistert. Hij besluit maar eens te gaan douchen en daarna kleed hij zich aan. Als hij beneden komt ziet hij dat er weer lekkere broodjes liggen. Hij gooit er ham en kaas op en gaat naar de kamer. “Goeiemorgen mam!” zegt Matthias. “Goeiemorgen en eet smakelijk!” zegt zijn moeder. “Dankje. Is er al post of folders gekomen?” vraagt Matthias. “Nee nog niet. Verwacht je iets dan?” vraagt zijn moeder. “Ja het laatste vuurwerkfoldertje is nog niet binnen.” zegt Matthias en hij eet de laatste hap van zijn broodje op. “Natuurlijk, ik had het kunnen weten.” zegt zijn moeder.
 
Een uurtje later bedenkt Matthias dat hij nog een nieuwe accu voor zijn videocamera moet bestellen. Snel loopt hij naar zijn computer en zet hem aan. “Wat was die site ook alweer?” vraagt hij zich af. Hij kijkt eens bij z’n geschiedenis en ziet de site weer tevoorschijn komen. “Even kijken, accu’s, Sony, videocamera’s, ja hier zal die wel ergens staan.” zegt hij. Als hij de accu heeft gevonden ziet hij dat ie 25 euro kost. Na alles ingevuld te hebben klikt hij op bestellen. “Zo dan kan ik mooi langer filmen met oud en nieuw!” denkt hij.
 
Even later belt Sven en vraagt of hij vanmiddag wat te doen heeft. Matthias zegt dat hij tot de kranten komen eigenlijk niet zoveel bijzonders te doen heeft en ze spreken af om even naar de stad te gaan. Daarna loopt hij naar beneden en precies als hij naar de voordeur kijkt ziet hij een pakketje met folders naar binnen vallen. “Yes! Folders! Hij moet er bij zitten!” zegt Matthias. Snel maakt hij het pakketje open en gooit alles wat geen vuurwerkfolder is aan de kant. “Jaaa! Nice!” schreeuwt hij en hij loopt de kamer binnen. “Zo jij hebt je vuurwerkfolder hoor ik alweer.” zegt zijn moeder die aan het strijken is. “Ja eindelijk! Ga meteen hier de laatste dingen bestellen!” zegt Matthias enthousiast. De rest van de ochtend zit Matthias alleen maar met zijn vuurwerkfolder in zijn handen. “Ga je ook nog eens wat anders doen?” vraagt zijn moeder. “Ja ga straks met Sven even naar de stad.” zegt Matthias. “Oké gezellig!” zegt zijn moeder.
 
Om 1 uur staat Sven voor de deur en ze fietsen richting de stad. “Vandaag heb ik mijn laatste folder eindelijk binnen gekregen!” zegt Matthias. “Beter! Ook al een lijstje gemaakt?” vraagt Sven. “Ja, heb gelijk maar even online besteld!” zegt Matthias enthousiast. De 2 jongens fietsen door en komen aan in de stad. Ze zetten hun fietsen in het fietsenrek bij de supermarkt en gaan te voet verder.
 
 Ze lopen richting de markt waar de ijsbaan staat. Als ze daar aankomen besluiten ze om op het warme terras bij de ijsbaan wat te gaan drinken. “Het is echt heerlijk decemberweer!” zegt Matthias. “Ja inderdaad, vooral met die sneeuw erbij!” zegt Sven. Even later komt er iemand van de bediening aanlopen en vraagt wat de jongens willen bestellen. Ze bestellen allebei een warme chocolademelk en een stuk appeltaart. De jongens kijken naar buiten naar de ijsbaan. “Ik hoop dat er iemand op z’n bek gaat!” zegt Sven. “Haha, ik zag het laatst ook gebeuren ja!” zegt Matthias. Even later komt de bediende er aan met 2 warme chocolademelk en 2 stukken appeltaart. “Heerlijk! Hier heb ik echt even zin in!” zegt Matthias en hij neemt een hap van zijn stuk appeltaart.


Na een paar minuten pakt Sven zijn telefoon en begint te filmen. “En nou maar hopen dat er iemand valt!” zegt hij en hij kijkt aandachtig naar de mensen die aan het schaatsen zijn. Even later glijdt er iemand tegen de zijkant van de ijsbaan aan. “Ooooh! Mooi die staat er op!” zegt Sven. “Gelukkig zitten er van die dikke kussens op de rand.” zegt Matthias en hij neemt de laatste slok van zijn warme chocolademelk. De jongens praten nog even verder en bestellen daarna nog een cola. “Hoe laat is het eigenlijk?” vraagt Matthias zich af. “Kijk daar hangt een hele mooie klok. Daar staat precies hoe laat het is.” zegt Sven die te lui is om het even te vertellen. Matthias ziet dat het alweer half 4 is en ze besluiten om nog even door de stad te lopen. Sven loopt door de deur naar buiten en Matthias vraagt waarom Sven dat doet. “Ja ik was te lui om de deur open te maken!” zegt Sven en even later komt de baas eraan. “Zo jongeman, dus jij hebt onze deur gesloopt?” zegt de baas. “Nee hoor meneer, je kan dit deel er zo weer in zetten!” zegt Sven en hij zet de plaat weer in de deur. De baas vindt het maar een apart mannetje en gaat weer naar binnen.
 
Na een kwartiertje komen ze langs de Mediamarkt en besluiten ze om daar even een kijkje te nemen. Ze lopen naar binnen en ze gaan door de verschillende afdelingen. Sven is op zoek naar een dvd-box van de serie ’24’ en Matthias heeft een nieuwe laptop nodig. Zijn scherm is nogal kapot en er zitten allemaal groene strepen op. Als ze bij de afdeling van dvd’s en blu-ray’s komen ziet Sven dat er ongelofelijk veel is. Snel kijkt hij bij de letter T en hij ziet alle seizoenen gelijk staan. “Er moet ook een box zijn van alle dvd’s!” zegt Sven als hij nog eens goed kijkt. Hij kan het vinden en hij loopt naar een medewerker. “Heeft u ook de complete dvd-box van de serie ‘24’? “ vraagt Sven. “Ja die hebben we, daar staan alle complete box-sets van series!” zegt de man en hij wijst naar de plek waar ze staan. “Bedankt!” zegt Sven en hij loopt er direct op af. “Nice, dit is hem!” zegt Sven enthousiast.
 
Even later komen ze aan bij de laptop afdeling. “Wat voor laptop zoek je?” vraagt Sven. “Ik wil zo’n mooie 13 inch, lekker klein maar toch goed.” zegt Matthias. Even later komt er een medewerker aan en vraagt of hij Matthias kan helpen. Daarna geeft Matthias aan naar wat voor laptop hij opzoek is. “Ik heb denk ik precies waar je naar op zoek bent!” zegt de medewerker en hij loopt naar het pad ernaast. “Ja dit is precies wat ik zoek!” zegt Matthias en de medewerker gaat er een ophalen uit het magazijn. “Beter! Deze is echt nice!” zegt Matthias enthousiast. “Ja hij is zeker nice ja!” zegt Sven. Na een tijdje komt de medewerker weer terug met de laptop. “Alstublieft! Mag ik uw gegevens nog even noteren voor uw garantiebewijs?” vraagt de medewerker vriendelijk. “Natuurlijk!” zegt Matthias en hij geeft zijn gegevens aan de medewerker. Als ze klaar zijn gaan ze richting de kassa om af te rekenen. Als ze betaald hebben lopen ze weer naar buiten en gaan ze richting huis.
 
Als Matthias thuis komt laat hij meteen zijn laptop zien aan zijn moeder en aan Jon. “Wow, nice dingetje man!” zegt Jon. Ook zijn moeder is onder de indruk. Even later is het alweer tijd om kranten te gaan lopen en Matthias loopt naar de schuur om zijn fiets te pakken. Hij vindt de huizen nu een stuk sneller en is nu ook sneller klaar. Als hij weer thuis komt ruikt hij het eten al als hij in de achtertuin loopt. “Lekker pannekoeken!” zegt hij als hij binnenkomt. “Jon, eten!” roept Matthias naar boven. “Ik kom eraan, nog even iets afmaken!” schreeuwt Jon terug. “Zeker je gesprek met Iris!” roept Matthias. “Ja altijd, dat weet je toch?” schreeuwt Jon weer terug.
 
Even later komt Jon naar beneden en gaan ze eten. “Papa is wat later omdat hij in de file staat.” zegt de moeder van de jongens. “Dan neemt ie maar de vluchtstrook!” zegt Jon droog. “Ja lekker veilig hè Jon?” zegt Matthias en hij neemt een hap. Ondertussen is ook de kat binnen komen lopen en gaat rondjes om de tafel lopen. “Die wil ook wat denk ik.” zegt Matthias en hij geeft een stukje pannekoek. De kat eet het snel op en zeurt om meer. “Straks wordt je dik!” zegt Matthias en hij eet zijn pannekoek verder op. Als ze klaar zijn met eten komt zijn vader thuis. “Ja net te laat pa!” zegt Jon. “Nou er zullen vast nog wel wat pannekoeken over zijn voor mij.” zegt zijn vader en hij hangt zijn jas aan de kapstok. Daarna gaat hij aan tafel en gaat eten.
 
Om een uur of 8 zitten Jon en Matthias op de kamer van Matthias vuurwerkfilmpjes te kijken. “Ik heb er zo’n ontzettend veel zin in! Kan echt niet wachten!” zegt Jon. Ook het geduld van Matthias is op en ze besluiten om wat te gaan afsteken in de achtertuin. “De buren zijn toch weg, dus we kunnen mooi wat meer afsteken!” zegt Matthias en hij pakt wat rotjes, wondertollen en Asian Thunders. Jon pakt een paar babypijltjes en 2 grote pijlen. Daarna lopen ze snel naar buiten en Jon zet alvast een pvc-buis in de grond. “Zo die staat alvast klaar voor de pijlen zometeen!” zegt hij enthousiast. Matthias begint met het afsteken van een rotje en daarna een wondertol. Ondertussen is Jon al flink bezig met zijn babypijltjes en het knalt allemaal lekker in de achtertuin. Daarna is het tijd voor een Asian Thunder en Matthias zet hem neer. “Deze wordt vet jonge!” zegt hij en hij pakt zijn lucifers. Hij strijkt de lucifer langs het doosje en hij gaat aan. Snel gaat hij met de lucifer naar het lontje, maar net ervoor waait de lucifer uit. “Je moet sneller zijn man, haha!” zegt Jon en Matthias probeert het opnieuw. Weer lukt het niet. “Dan doe ik wel 2 lucifers tegelijk!” zegt hij en hij pakt 2 lucifers uit het doosje. Deze keer komt er natuurlijk een grotere vlam en lukt het Matthias wel om de Asian Thunder aan te steken. “Ja gelukt!” roept hij en de Asian Thunder schiet met een enorme knal de lucht in. Een mooi goud boeketje komt er uit en Matthias steekt gelijk de volgende aan. Uit deze komt een mooi zilver boeket en daarna is het tijd voor de vuurpijlen van Jon. “Pff, ik krijg dat dopje er niet af!” zegt Jon terwijl hij aan het dopje staat te trekken. “Je bent gewoon niet zo sterk, haha!” lacht Matthias en hij probeert de andere pijl. “Shit! Nu is de stok afgebroken!” zegt Jon. “Haha sukkel!” zegt Matthias die net wel het dopje er af heeft gekregen. Ze besluiten om eerst de pijl af te steken die wel goed is en daarna maar te kijken wat ze met die andere doen. Jon steekt de pijl aan en net als hij weg wil lopen struikelt hij over een tak. “Wie legt hier nou weer een tak neer?!” zegt hij en hij krabbelt weer op. Ze zien de pijl de lucht in schieten en er komt een enorm boeket uit met veel crackling. “Wow die was wel nice!” zegt Matthias. “Ja inderdaad, maar wat doen we nou met die andere?” vraagt Jon zich af. “Hebben we nog een of andere stok die we er aan vast kunnen binden?” vraagt Matthias. Jon loopt de schuur in en hij ziet een identieke stok liggen als die van de pijl. “Kijk een hele mooie!” roept Jon en hij pakt een rol ducktape. Snel plakt hij de stok aan de pijl en laat hem aan Matthias zien. “Dit moet wel gaan lukken!” zegt Matthias zelfverzekerd en Jon zet de pijl neer. “Daar gaan we dan!” zegt Jon en hij steekt de pijl aan. De pijl schiet kaarsrecht de lucht in en knalt hard. “Zo die deed het prima!” zegt Jon en ze lopen weer naar binnen.
 
De avond verloopt voor Matthias verder zoals veel avonden in december. Een kop warme chocolademelk, een oliebol en lekker op AVP kijken. Matthias kijkt nog eens naar zijn mooie kerstverlichting en ziet dat er een lampje kapot is. “Shit, waar heb ik die reservelampjes gelaten?” vraagt hij zich af. Hij kijkt eens tussen zijn troep in de hoek van zijn kamer en vindt het doosje met reservelampjes. Snel vervangt hij het lampje en gooit de oude weg. “Pff , ik heb nou wel zin om te gaan slapen.” denkt hij en hij besluit om z’n bed maar eens in te gaan. Daarna gaat hij er weer uit omdat hij vergeten is om zijn tanden te poetsen. Als hij daarmee klaar is gaat hij weer zijn bed in, smst Anna nog even en gaat daarna snel slapen.
 
De volgende dag is het weer zaterdag en Matthias moet er weer uit voor zijn kranten. Op zaterdag moet hij ze altijd aan het einde van de ochtend brengen. Zo heeft hij nog wat aan zijn dag en gaat hij lekker weekend vieren. Matthias gaat naar beneden en ziet dat de kranten alweer voor de deur liggen. Snel werkt hij zijn ontbijt naar binnen en gaat hij naar buiten om zijn fiets te pakken. Al het vuurwerk van gisteravond ligt er nog en dat moet natuurlijk nog even opgeruimd worden. Hij besluit om dat maar gelijk even te doen, want dan is dat ook weer gebeurd. Als hij klaar is pakt hij zijn fietstassen en zet hij ze op zijn fiets. Even later stopt hij ook de kranten er in en bekijkt de looplijst eens aandachtig. Hij ziet dat er een aantal huizen extra zijn omdat het zaterdag is. Daarna vertrekt hij richting zijn wijk.
 
Als Matthias klaar is met zijn kranten zet hij zijn fiets weer in de schuur en gaat hij naar binnen. Na de kat wat eten gegeven te hebben ploft hij neer op de bank. “Zo was het zo vermoeiend?” vraagt zijn vader. “Ja heel erg. Kan bijna niet meer lopen!” grapt Matthias. “Haha stel je niet zo aan!” zegt zijn vader. “Doe ik nooit.” zegt Matthias en hij zet de tv aan. Hij is wat aan het zappen en na een paar minuten merkt hij dat er niks leuks op is. Hij besluit om de tv maar uit te zetten en gaat even naar de wc. “Jemig, wat een lucht! Wie zit er te schijten?!” zegt Matthias als hij in de buurt van de wc komt. “Hahaha! Lekker voor je!” zegt Jon vanaf de wc. “Shit dit is echt niet goed man!” zegt Matthias en hij loopt snel weer weg. Hij hoort Jon nog lachen in de verte. Matthias besluit om eerst maar wat te drinken en daarna gaat hij naar de wc boven.
 
Aan het eind van de middag krijgt hij een smsje van Anna. Ze vraagt of hij vanavond vanaf 6 uur iets te doen heeft. Matthias zegt dat hij wel kan en daarna zegt Anna dat hij hem om 6 uur op komt halen. Matthias vindt het maar vreemd maar ook wel weer spannend. “Wat zou ze van plan zijn?” vraagt hij zich af. Het is rond etenstijd dus waarschijnlijk gaan ze ergens eten. “Mam! Ik eet niet mee vanavond!” roept hij naar zijn moeder beneden. “Oké is prima!” roept ze terug.
 
Om 6 uur precies gaat de bel. “Ik ga er vandoor!” zegt Matthias tegen zijn ouders. “Fijne avond!” roepen zijn ouders in koor en Matthias loopt richting de voordeur. “Hey! Wat gaan we doen?” vraagt Matthias aan Anna. “Dat zul je wel zien!” zegt ze en ze lopen naar de auto. “Zo je hebt de auto van je ouders even gejat?” zegt Matthias lachend. “Haha ja!” zegt Anna en ze stappen in. Ze rijden richting de snelweg en Anna stuurt hem met een mooi bochtje de oprit op. Ze geeft flink wat gas en rijdt de snelweg op. “Waar gaan we nou heen?” vraagt Matthias ongeduldig. “Haha, dat zul je wel zien!” zegt Anna. Het is niet heel druk op de weg en ze kunnen lekker doorrijden. Even later zien ze iemand met pech langs de weg staan en daarnaast een auto van de wegenwacht. “Nou die is niet blij zo te zien.” zegt Matthias. “Nee inderdaad.” zegt Anna en ze neemt de afslag. Matthias begint nu een idee te krijgen maar weet het nog niet zeker. Anna slaat een paar keer links en rechtsaf en parkeert de auto bij het wokrestaurant. “Zo, we zijn er!” zegt ze en ze stappen uit. “Dus we gaan wokken?” zegt Matthias enthousiast. “Ja, leuk hè?” zegt Anna en ze lopen naar binnen. Matthias vindt het geweldig dat ze dit geregeld heeft en laat dat ook merken. “Goedenavond! Heeft u gereserveerd?” vraagt de ober. Anna geeft aan dat ze gereserveerd hebben en ze krijgen een tafel toegewezen.
 
Na wat gedronken te hebben lopen ze naar het buffet om wat eten te gaan halen. “Wat neem jij?” vraagt Anna. “Ik neem denk ik kip met nasi en een paar mini loempia’s, en jij?” zegt Matthias. “Ik ga voor dat vlees daar, weet niet hoe die ook alweer heet, haha!” zegt Anna en ze scheppen wat op. Als het vlees lekker gewokt is door de koks kunnen ze aan tafel. “Eet smakelijk!” zegt Anna. “Dankje jij ook!” zegt Matthias. Op elke tafel staat een heel klein kerstboompje en bij de ramen is allemaal kerstverlichting opgehangen. Matthias kijkt eens naar buiten en precies op dat moment schiet er een vuurpijl de lucht in. Even later gebeurt het nog een keer. “Haha, zit je vuurwerk op afstand af te steken ofzo?” zegt Anna. “Haha, zo leek het wel ja!” zegt Matthias en hij neemt de laatste loempia. Het is een enorm gezellige avond en na voor een 2e keer gegeten te hebben besluiten ze om nog een dessert te nemen. Er is een hele ruime keus uit allemaal verschillende soorten ijs. “Welke zal ik eens nemen?” vraagt Anna zich af. “Doe je ogen dicht en prik er een, haha!” zegt Matthias.
“Haha, grapjas!” zegt Anna. Daarna pakt Matthias de hand van Anna en prikt hij in het ijs. “En het is Meloen!” zegt Matthias. “Ooh! Nu zit m’n vinger onder het ijs!” zegt Anna. “Hahaha! Ja nu heb je wel een keuze kunnen maken, of lust je deze niet?” zegt Matthias. “Haha, ja dat wel!” zegt Anna en ze schept een bakje meloenijs op. Matthias neemt citroenijs en daarna lopen ze weer terug naar hun tafel. “Als Jon hier had gezeten had hij het nu alweer op, haha!” zegt Anna. “Ja inderdaad, al 5 bakjes ofzo!” zegt Matthias lachend. Ze praten nog even gezellig na het eten en daarna vertrekken ze weer.
 
Als ze in de auto zitten staat natuurlijk ‘Sky-radio Christmasstation’ aan en het liedje ‘Wonderful Christmas Time’ van Paul McCartney komt voorbij. Ze gaan nog even naar het huis van Anna om daar nog even te chillen en daarna brengt Anna Matthias weer thuis. Als Matthias binnen is ziet hij iets op de mat liggen. Het is een babyfluitpijltje. Matthias pakt hem op en loopt naar de achtertuin. Gelijk steekt hij het pijltje af en loopt weer naar binnen. Daarna gaat hij snel zijn tanden poetsen en zijn bed in. Hij bedankt Anna nogmaals voor deze geweldige avond en daarna gaat hij slapen.
 
De volgende middag zit Matthias gezellig met zijn ouders en Jon beneden wat te drinken. “Het is vandaag 12-12!” zegt Jon. “Ja en?” zegt zijn vader. “Dat betekent dat we vandaag vuurwerk af mogen steken omdat de 12 dus 2 keer in de datum zit.” zegt Jon. “Waar haal je die onzin nou weer vandaan?” zegt zijn vader. “Ja ik moet toch iets verzinnen om vuurwerk af te mogen steken!” zegt Jon en hij neemt een slok cola. “Haha grapjas! Nou vooruit je mag wel wat afsteken hoor!” zegt zijn vader en Jon loopt gelijk naar boven. Matthias loopt hem achterna en gaat natuurlijk ook wat afsteken. “Wat ga jij afsteken?” vraagt Jon als hij de kamer van Matthias binnenloopt. “Ik denk dat ik een Happiness af ga steken.” zegt Matthias. “Nice, ik doe denk ik een Romeinse kaars, want het begint al een beetje donker te worden. Even later lopen de jongens naar beneden en willen ze het vuurwerk af gaan steken. Dan komt Matthias erachter dat hij iets mist. “Shit, ik heb geen lucifers meer!” zegt hij geschrokken. “Sukkel, hoe kan je dat nou niet hebben?” vraagt Jon. “Ja ik dacht dat ik nog wel een pakje had, maar dat is dus niet zo. Ik loop wel even naar binnen en pak wel wat uit de keuken!” zegt Matthias. Als hij weer buiten komt heeft hij een doosje met lucifers bij zich. Als eerste steekt hij de Happiness aan. Een schelle fluit met daarna een mooi fonteintje komt eruit. “Die was wel lachen, nu mijn Romeinse kaars!” zegt Jon en hij steekt de Romeinse kaars aan. Hij begint rode en groene balletjes te schieten en de jongens genieten er van. “Hoeveel schots is dat ding?” vraagt Matthias. “Ik dacht 20 of 30.” zegt Jon. De Romeinse kaars blijkt er 30 te hebben en even later is het feest afgelopen. “Zo nu maar weer naar binnen, want het is koud zonder jas!” zegt Matthias. “Ja dat is je eigen schuld, haha!” zegt Jon en ze lopen weer naar binnen.
 
’s Avonds na het eten verveelt Matthias zich best wel erg. “Wat zal ik nou eens gaan doen?!” vraagt hij zichzelf af. Hij besluit om Lennart maar even te sms’en om te vragen of hij wat te doen heeft. Lennart stuurt terug dat hij een verjaardag heeft tot een uur of 9 en dat hij eventueel daarna nog wel even langs kan komen.
 
Om 9 uur vertrekt Lennart van de verjaardag, stapt in zijn auto en rijdt richting Matthias. Er is weer een behoorlijk pak sneeuw gevallen dus rijdt hij extra voorzichtig. In de laatste bocht bij de straat van Matthias raakt hij in de slip. Hij laat meteen zijn gas los, maar hij is de controle over zijn auto volledig kwijt. Hij knalt met zijn auto hard tegen de stoeprand aan en raakt daarbij met zijn rechterachterkant nog een lantaarnpaal. “Shit! Shit! Shit!” roept hij als hij tot stilstand is gekomen. Snel stapt hij uit en bekijkt hij de schade. Zijn velgen zijn beschadigd en ook zijn achterlicht heeft het begeven. Snel belt hij Matthias en vertelt hem wat er gebeurt is. Daarna komt Matthias er aan en ziet Lennart bij zijn auto staan. “Shit man, hoe krijg je dat nou weer voor elkaar?!” vraagt Matthias. “Ja ik reed niet hard, maar toch raakte ik in de slip!” zegt Lennart. Hij kijkt zijn auto nog eens na en ziet dat er gelukkig verder niks aan mankeert. Daarna rijden ze naar het huis van Matthias en gaan ze naar binnen. “Wil je wat drinken?” vraagt Matthias. “Ja, doe maar een warme chocolademelk!” zegt Lennart.
 
Lennart baalt behoorlijk en dat is ook te merken aan hem. “Shit man, wanneer moet ik nou naar de garage?” zegt hij. “Ja inderdaad, morgen hebben we een lange dag dus zit het er niet in. Je wilt het natuurlijk zo snel mogelijk gerepareerd hebben.” zegt Matthias. Lennart besluit om dan maar morgen voor dinsdag een afspraak te maken.
 
Na een uurtje gaat Lennart er weer vandoor. “Doe voorzichtig en houd je auto verder heel hè?” zegt Matthias. “Ja dat mag ook wel ja, heb al genoeg schade.” zegt Lennart en hij loopt naar buiten. Matthias besluit zijn bed maar eens op te gaan zoeken want hij moet er morgen weer vroeg uit.
 
Na een saaie maandag vol school is het alweer dinsdag en komt Lennart aan bij de garage. “Zo, jij hebt een flinke botsing gehad zie ik al wel!” zegt de monteur. “Ja , nogal ja en ik reed niet eens hard, maar ja sneeuw hè?” zegt Lennart en de monteur rijdt de auto op de brug. Hij bekijkt hem even aan de onderkant maar daar is gelukkig niks aan de hand. “Er moeten nieuwe velgen op komen en het achterlicht moet gerepareerd worden.” zegt de monteur. “Oké, gelukkig is er verder niks aan de hand!” zegt Lennart en hij krijgt te horen da hij zijn auto aan het eind van de middag weer kan ophalen.
 
Matthias is even richting de Gamma gefietst voor een pvc-buis. Hij is van plan om een klein pijlenrekje te maken voor babypijltjes. Hij kijkt zijn ogen uit en ziet dat er enorm veel soorten en maten zijn. Daarna besluit hij om de kleinste maat te nemen en een goeie lengte zodat hij er veel pijltjes in kwijt kan. Matthias loopt naar de kassa en ziet dat er kerstversiering in de uitverkoop is. “Raar, het duurt nog wel even voordat het kerst is en nu zijn ze al in de uitverkoop!” denkt Matthias en kijkt nog even tussen de kerstspullen. Hij ziet dat er ook een mini oliebollenkraam tussen staat en hij besluit om deze ook te kopen. Daarna loopt hij naar de kassa en rekent hij af.
 
Als Matthias weer thuis komt loopt hij gelijk de schuur in om de pvc-buis in stukjes te zagen. Jon komt er ook bij kijken en helpt ook een handje. “Wordt wel lachen met die pijtjes!” zegt Jon. “Ja dat wordt het inderdaad!” zegt Matthias enthousiast en hij zaagt het laatste stukje door. Daarna verzamelen ze alle stukjes bij elkaar en tapen ze de buisjes allemaal aan elkaar vast zodat er een soort kubus ontstaat. “Lachen dingetje is het wel geworden!” zegt Matthias. “Ja inderdaad, zullen we hem even testen?” vraagt Jon. Matthias vindt het een prima plan en ze lopen naar boven om wat babypijltjes te halen. Als ze weer buiten komen zien ze dat ze er 2 teveel hebben gepakt. “Deze steek ik wel even af als opwarmertje!” zegt Jon en hij steekt de pijltjes snel af. Matthias steekt ondertussen de pijltjes in de buisjes en daarna pakt hij een wondertol. “Nou daar gaan we!” zegt Matthias en Jon steekt de wondertol aan. Zo snel mogelijk gaat Matthias met de wondertol langs alle lontjes en daarna springt hij weg. De pijltjes schieten achter elkaar snel de lucht in. Een oorverdovend lawaai is het geluid wat deze fluitpijltjes produceren. Daarna knallen ze allemaal achter elkaar en is het afsteken geslaagd.
 
Na het eten belt Matthias Lennart even op om te vragen hoe het met zijn auto is afgelopen. “Hey Lennart! Hoe is het met je auto?” vraagt Matthias. “Ja hij is weer helemaal de oude hoor!” zegt Lennart opgelucht. “Er was verder gelukkig niks aan de hand, en uiteindelijk viel het ook nog wel mee met de kosten.” zegt Lennart. Ze praten nog even gezellig door en daarna leggen ze de telefoon weer neer. Matthias ziet dat hij morgen nog een belangrijke toets heeft en baalt dat hij daar nog even voor moet gaan leren. Een toets op de laatste lesdag voor de vakantie, Matthias vindt het maar niks en heeft er dan ook helemaal geen zin in om te gaan leren. Gelukkig weet hij al wel een beetje waar de toets over gaat omdat hij alle opdrachten wel goed heeft gemaakt. Hij besluit om het toch nog maar even over te gaan kijken en dus loopt hij naar boven. Hij slaat zijn boek open en bladert naar de samenvatting. Snel leest hij de belangrijke punten en daarna vind hij het wel weer mooi geweest voor vanavond. Daarna drinkt hij nog even wat beneden en gaat hij weer naar boven om te gaan slapen…………….
[-] De volgende 1 gebruiker zegt bedankt oliebolcracker voor dit bericht:
  • Robin
Voeg bedankje toe Antwoord
#45
En tot slot het laatste deel! Enjoy!

De volgende dag zitten Matthias en zijn vrienden de toets te maken. Matthias weet een vraag niet en kijkt even op zijn iPhone om het antwoord op te zoeken op Google. Als de leraar aan komt lopen doet Matthias snel zijn iPhone weg. De leraar zag het, maar niet precies wat Matthias nou deed. Hij loopt weer verder en Matthias haalt zijn iPhone weer tevoorschijn. Zo snel mogelijk zoekt hij het antwoord op en schrijft hij het op zijn toetsblad. Even later is hij klaar met zijn toets en loopt hij het lokaal uit. Buiten staat Sven al te wachten en even later komen ook Lennart en Michiel eraan. “Nou jongens het is zo ver: KERSTVAKANTIE!” zegt Matthias. De andere jongens juichen en snel lopen ze de school uit. Om het te vieren gaan ze even de stad in om een biertje te drinken.
 
Als ze aankomen in de stad lopen ze een café binnen en bestellen ze een biertje. “Echt beter man, we hebben gewoon kerstvakantie!” zegt Michiel. “Ja, ik besef het eigenlijk nog niet echt, maar het is echt zo!” zegt Lennart. “Ik heb zo’n zin in al die  gezellige dagen en uiteindelijk natuurlijk de dag der dagen!” zegt Sven. “Dat wordt echt keihard knallen!” zegt Matthias en hij neemt een slok van zijn biertje. De jongens hebben het erg gezellig en na een uurtje gaan ze weer richting het station. Als ze daar aan komen bedenken ze zich dat ze eigenlijk nog helemaal niet gegeten hebben. Ze besluiten een broodje te halen bij de broodzaak op het station. Daarna lopen ze snel naar de trein die al bijna vertrekt. “Gelukkig net gehaald!” zegt Michiel opgelucht. Ze zoeken een plekje en even later vertrekt de trein.
 
Als Matthias weer thuiskomt gaat hij gelijk een oliebol eten. “Heerlijk zijn die dingen!” zegt hij hardop als hij er een uit de zak haalt. Voor hij het weet is de oliebol alweer op en gaat hij naar boven om even te kijken op AVP. Hij ziet dat hij niet de enige is die ook vandaag kerstvakantie heeft en zelf zet hij het er ook maar neer. “Matthias!” klinkt het van beneden. Het is zijn moeder die vraagt of hij een kopje thee wil. “Is prima!” roept hij terug. Daarna gaat hij weer verder met het bekijken van de forums op AVP.
 
Als de avond valt zitten Matthias, Jon en zijn ouders aan tafel om te eten. “Jon, moet je morgen nou wel of niet naar school?” vraagt Matthias. “Ik heb net op m’n rooster gekeken en de les valt gelukkig uit! Dus dat betekent kerstvakantie!” zegt Jon enthousiast. “Beter!” zegt Matthias en hij doet wat saus over zijn hamburger.
 
De avond verloopt snel en al gauw is het 10 uur. Matthias en Jon besluiten vandaag om wat moois af te gaan steken om te vieren dat het kerstvakantie is. “Nou ga ik het mooi groter aanpakken!” zegt Matthias als hij tussen zijn vuurwerk graait. Hij ziet dat er nog een mooie pot ligt en besluit om die af te gaan steken. Het is de ‘Multishock’ van Vuurwerkland. Matthias pakt zijn camera en loopt samen met Jon naar buiten. Als ze buiten komen zien ze dat het licht is gaan sneeuwen. “Wat een heerlijke tijd van het jaar!” zegt Jon en hij haalt een matje van 90 schots uit zijn jaszak. “Inderdaad! Beginnen we met die van jou?” vraagt Matthias. “Ja, het mooiste voor het laatst bewaren!” zegt Jon en hij legt de mat op de grond. “Zal ik eerst even mijn voeten vegen?” grapt Jon als hij zijn voet licht op het matje zet. “Haha grapjas, denk niet dat ie het dan nog doet, haha!” zegt Matthias. Even later steekt Jon het matje aan en begint het enorm te knallen. Het geluid wordt aan alle kanten weerkaatst, wat voor een nog harder lawaai zorgt. Het is alweer voorbij voordat ze het door hebben en daarna is het tijd voor de ‘Multischock’. “Nou daar gaan we dan!” zegt Matthias. “Deze wordt echt gruwelijk vet!” zegt Jon en daarna steekt Matthias de pot aan. Het lontje brandt snel en al gauw komt het eerste schot eruit. Hij knalt uit elkaar in een mooi rood boeket. Snel volgen de andere schoten en na 10 schoten komen er groene boeketten uit. De laatste 5 schieten allemaal tegelijk de lucht in en zorgen ook voor enorm veel crackling in de lucht. “Wow die was echt super mooi man!” zegt Jon als de pot afgelopen is.
 
Als de jongens weer binnen zijn drinken ze nog even wat en daarna gaan ze slapen. Matthias droomt over dat hij de volgende dag weer naar school moet en plotseling schrikt hij wakker. Hij kijkt op zijn telefoon en ziet dat het 16 december is. “Pff, gelukkig!” denkt hij en hij probeert weer te gaan slapen.
 
De volgende ochtend slaapt Matthias lekker uit. Hij komt dan ook pas een keer om half 12 zijn bed uit rollen. “Goeiemiddag!” zegt zijn moeder als hij beneden komt. “Het is nog ochtend hoor.” zegt Matthias als hij aan tafel gaat zitten. Vervolgens smeert hij 2 broodjes en eet ze op. Daarna pakt hij het pak melk en schenkt zichzelf een glas in. Hij gooit het in een keer achterover en daarna ruimt hij de tafel af. “Heb je al een kerststol gekocht,mam?” vraagt hij aan zijn moeder. “Nee, die mag je vanmiddag wel halen.” zegt zijn moeder. “Nice!” zegt Matthias en hij loopt naar de keuken om de spullen neer te zetten.  Matthias heeft geen idee wat hij vanmiddag verder gaat doen. Vanavond is de demo van ‘Hendriks Vuurwerk’ en daar heeft hij heel veel zin in. Hij gaat er samen met Michiel, Sven en Lennart naartoe.
 
De middag gaat traag voorbij en Matthias verveelt zich een beetje. Het is nu 2 uur en hij vraagt aan zijn moeder of hij nog iets kan doen voor haar. “Je mag wel even die kerststol halen omdat je die graag wilt en kan je dan ook even deze boeken inleveren bij de bibliotheek?” vraagt zijn moeder. “Oja die kerststol, dat is waar ook. Dat ga ik wel even doen.” zegt Matthias en hij springt op zijn fiets richting de bibliotheek. Als hij daar aan komt gooit hij de boeken in de bak voor ingeleverde boeken en vertrekt hij weer. Vanaf de bibliotheek naar de supermarkt is het maar een klein stukje fietsen. Hij komt langs de bushalte en de parkeergarage. De parkeergarage is er net een maand en ziet er nog steeds heel mooi uit.
 
Even later komt Matthias aan bij de supermarkt. Hij ziet als hij de winkel binnenloopt gelijk de kerststollen al liggen en pakt er gelijk eentje. Hij loopt verder de winkel in en ziet dat een meisje een pak suiker op de grond gooit. Haar moeder raapt het op en een medewerker van de supermarkt helpt een handje. Als Matthias bij de kassa in de rij gaat staan is er 1 persoon voor hem. “Dan ben ik zo buiten!” denkt hij, maar de klant heeft langer werk dan hij gedacht had. Er blijkt iets niet te kloppen op de bon en daarvoor moet er iemand komen om dat na te kijken. Matthias kijkt wat om zich heen en dan komt de medewerker er aan. Hij checkt de prijs en komt daarna weer terug. De klant blijkt gelijk te hebben en krijgt het artikel voor de juiste prijs. Daarna is Matthias eindelijk aan de beurt en rekent hij af. Daarna loopt hij de supermarkt uit en stopt nog even om een euro te geven aan de muzikant. Daarna springt hij op zijn fiets om weer naar huis te gaan.
 
Als Matthias thuis komt geeft hij de kerststol aan zijn moeder en hangt hij zijn jas aan de kapstok. Over ongeveer een uurtje komen de kranten weer. Matthias schenkt zichzelf wat drinken in en gaat even achter zijn pc zitten. Uiteraard zit hij binnen de kortste keren weer op AVP en hij ziet dat het aardig druk op het forum is. Hij neemt een slok van zijn cola en daarna een hap van zijn kerstkrans.
 
Na een uurtje zijn de kranten er weer en Matthias begint er maar gelijk aan. Hoe eerder hij begint, hoe eerder hij klaar is. Onderweg denkt hij alleen maar aan vanavond. “Wat zullen ze gaan afsteken? En zal ik nog een pakket winnen?” vraagt hij zich af. Ieder jaar verloten ze 6 pakketen onder de bezoekers van de vuurwerkdemo, maar Matthias is nog nooit in de prijzen gevallen. Er zijn ook een paar honderd mensen, dus de kans dat je wat wint is niet zo heel groot. ‘Winnen kan altijd’ is het motto van Matthias en dus hoopt hij er vurig op. Als Matthias klaar is met zijn krantenwijk komt hij weer thuis om te gaan eten. “Wat eten we?” vraagt hij aan zijn moeder. “Zuurkool!” zegt zijn moeder. “Gatver!” zegt Matthias en hij trekt een vies gezicht. Als er iets is wat hij niet lust dan is het wel zuurkool. Matthias gaat aan tafel zitten en schept een heel klein schepje zuurkool op. Hij eet het met lange tanden op en zijn moeder vindt dat hij zich maar aanstelt. 
 
Na het eten staan Sven,  Michiel en Lennart voor de deur. Matthias gaat gelijk mee en ze rijden richting Hendriks. Als ze aankomen worden de lotnummers voor gratis pakketten al uitgedeeld. De jongens krijgen uiteraard alle 4 een nummer. “Ik hoop dat ik nou een keer wat win!” zegt Matthias. “Anders ik wel!” zegt Sven. Ze lopen langs de oliebollenkraam en daarna gaan ze achter het hek staan. Er wordt omgeroepen dat het bijna begint. “Kan niet wachten tot de eerste pot wordt aangestoken man!” zegt Lennart. Even later is het dan zover. De eerste pot gaat de lucht in. De jongens kijken hun ogen uit en voor ze het weten is hij alweer voorbij. Maar niet snel daarna gaat ook de 2e pot de lucht in. Als de 10e pot wordt afgestoken is Matthias helemaal enthousiast. “Die ga ik echt kopen man! Die is echt supervet!” zegt hij en hij zet een kruisje op de afsteeklijst.
 
Als de vuurwerkdemo is afgelopen lopen ze in de menigte naar de man die het presenteert. Hier worden de 6 vuurwerkpakketten verloot. “Als eerste nummer 450!” zegt de man. Een jongen van zo rond de 25 komt naar voren om zijn prijs in ontvangst te nemen. “Gefeliciteerd jongeman! Dan gaan we nu verder met de volgende: 348!” zegt de man. Een klein jongetje van ongeveer 10 jaar komt naar voren gerend. Hij is helemaal door het dolle heen. De man geeft de prijs en gaat verder met de volgende nummers. Achtereenvolgens komen 690, 121 en 245 aan de beurt. “Shit man weer geen prijs!” zegt Sven. “Dan maar hopen op de laatste!” zegt Michiel. “En het laatste pakket gaat naar…. Nummer 312!” zegt de man. Er klinkt luid gejuich van 2 meiden aan de overkant van de jongens. Matthias bedenkt zich dat het gejuich van een van de 2 dames hem wel heel bekend in de oren klinkt. Hij ziet dat Anna naar voren komt om de prijs in ontvangst te nemen. Snel loopt Matthias naar haar toe. “Hey! Ik wist niet dat jij hier ook was? Gefeliciteerd! “ zegt hij en geeft haar een dikke knuffel. “Ja Lorianne vroeg of ik mee ging dus besloot ik op het laatste moment om maar mee te gaan en met succes!” zegt Anna blij.
 
Als iedereen weer thuis is  gaat Matthias gelijk naar z’n kamer om nog even een Asian Thunder te pakken. Als hij deze afgestoken heeft gaat hij slapen. Meteen wordt hij weer wakker want hij ligt nog buiten. Hij gaat naar binnen, poetst zijn tanden en gaat slapen.
 
Het verhaal maakt nu een sprong naar 28 december om 22.00 uur.
 
Matthias loopt rondjes door het huis. Hij kan de spanning niet meer aan. Morgen is het dan zover, hij gaat samen met Jon naar Duitsland om daar vuurwerk te halen. Daarna gaat hij ook nog zijn bestelde vuurwerk ophalen in Nederland. “Kan je nou niet even rustig gaan zitten?” vraagt zijn moeder. “Nee, ik wil dat het morgenochtend is!” zegt Matthias en hij loopt weer naar boven. Na een uurtje besluit hij toch maar om naar zijn bed te gaan. Morgen moet hij er om kwart over 5 uit want ze vertrekken al om 6 uur. Het is een aardig stukje rijden en met een grote kans op files wil hij op tijd weg. Matthias kan de slaap maar niet vatten en hij speelt wat met zijn iPhone. Na een uurtje valt Matthias dan toch eindelijk in slaap en droomt hij over morgen.
 
De volgende ochtend gaat de wekker van Matthias. Slaperig kijkt hij naar de wekker en ziet dat het tien over 5 is. Zonder na te denken valt hij gelijk weer in slaap. Na 5 minuten gaat de volgende wekker en is hij wat meer wakker. Hij bedenkt zich dat het eindelijk 29 december is en springt zijn bed uit. “Eindelijk!” roept hij en hij loopt snel naar de kamer van Jon om te kijken of hij al wakker is. “Jon! Luie donder kom je bed eens uit man!” zegt hij. Jon kijkt hem glazig aan en brabbelt wat onverstaanbaars. “Kom eruit, we gaan vuurwerk halen!” zegt Matthias. Bij het woord vuurwerk springen de ogen van Jon open en komt hij zijn bed uit. Matthias gaat snel douchen en kleed zich aan.
 
Om 6 uur springen Matthias en Jon  de auto in op weg naar Duitsland. “Heb je je lijstje bij je?” vraagt Matthias nog even voor de zekerheid aan Jon. “Ja uiteraard!” zegt Jon en ze vertrekken. De navigatie is ingesteld en ze rijden het eerste stuk over een heerlijk rustige weg.
 
Als ze op de snelweg komen is het op het eerste deel nog aardig rustig, maar als ze bij Arnhem komen, staan ze in de file. “Dit had ik dus al wel verwacht.” zegt Matthias. Ze rijden langzaam vooruit en even later rijden ze weer wat harder. Na een kwartiertje kunnen ze eindelijk weer redelijk doorrijden en komen ze bij de grens. “Whohoo! Duitsland here we come!” zegt Jon. Ze rijden verder en al snel zien ze Kleve op de borden staan.
 
Als ze aankomen bij de Aldi is het kwart voor 8. Er staat al een kleine rij mensen te wachten voor de ingang en snel gaan Matthias en Jon achter de rij staan. “Kan niet wachten tot de deuren open gaan man!” zegt Matthias. “Nee inderdaad! Ik ruik het vuurwerk nu al!” zegt Jon. Een kwartier later opent de Aldi dan eindelijk haar deuren. De mensen stromen naar binnen en Jon en Matthias zijn ook eindelijk binnen. “Zo lijstje erbij en zoeken maar naar de potten en pijlen!” zegt Matthias. Als ze aankomen bij de schappen pakt jon gelijk 5 Reno’s en zet ze in de kar. Ook Matthias neemt er 5 en daarna lopen ze door naar de rest. Onder andere de Phoenix, Toronto, Casablanca en Monte Carlo gaan de kar in. Enkele pijlenpakketten worden er nog bij gestopt en dan is het tijd om naar de kassa te gaan. Met een redelijk volle kar sluiten de jongens achteraan in de rij. Als ze afgerekend hebben lopen ze naar de auto om alles in te laden. Daarna vertrekken ze snel naar de Lidl om daar ook nog wat vuurwerk in te slaan. Bij de Lidl is het gelukkig iets minder druk en kunnen ze aardig doorlopen. “Jaaa daar is ie! De Bazooka!” zegt Jon. Snel pakt hij de mooie 500 grams pot en legt hem in de kar. Matthias heeft deze uiteraard ook op zijn lijstje staan en gaat door naar de Aligators. Hij laadt er 5 van in zijn kar en pakt nog een pijlenpakket. Jon doet het zelfde en al snel zijn ze klaar om naar de kassa te gaan. Als ze buiten komen proppen ze het vuurwerk bij het andere vuurwerk in de auto. “Zo ik denk dat we nu wel alles hebben!” zegt Matthias. “Dat hebben we zeker!” zegt Jon en ze rijden weer terug naar huis.
 
Als ze thuis aankomen laden ze de boel uit en stallen het mooi in de kamer voor een collectiefoto. Daarna is het alweer tijd om naar de andere dealers te gaan hier in de buurt. “Zo wij gaan weer!” zegt Matthias tegen zijn ouders. “Veel plezier!” zeggen ze in koor en de broers stappen de auto weer in.
 
Ze komen aan bij de eerste vuurwerkzaak en dat is Boonen vuurwerk. “Zo eens even dat mooie pakket ophalen hier!” zegt Jon en ze lopen naar binnen. Er staat een lange rij en Jon wordt ongeduldig. “Beter lopen die gasten even door, want ik wil mijn vuurwerk!” zegt hij. Matthias zegt dat hij niet zo moet zeuren en even later gaat er nog een kassa open. “Komt u hier maar hoor!” zegt de medewerker vriendelijk. Matthias en Jon lopen naar de toonbank en geven hun bestelnummer. “Ik ga het even voor jullie ophalen hoor!” zegt de medewerker. “Is prima!” zegt Matthias. Even later komt de jongen terug met het pakket en een zak met nog wat klein vuurwerk. “Dankuwel! Fijne jaarwisseling!” zegt Matthias. “Het zelfde!” zegt de jongen en de jongens lopen ze vuurwerkzaak weer uit en stappen de auto weer in.
 
Even later komen ze aan bij Hendriks en daar zien ze Anna al staan. “Precies op de minuut op tijd Matthias, haha!” zegt Anna en ze lopen naar binnen. Anna levert de grote kartonnen waardebon in en even later krijgt ze haar pakket. “Wow die is wel groot!” zegt ze. “Haha ja inderdaad! Daar kan je wel even mee voorruit!” zegt Matthias. Even later wordt ook de bestelling van Matthias en Jon geleverd en kunnen ze vertrekken naar de laatste bestemming en dat is Vuurwerkhal Poolen. Anna rijdt achter Matthias en Jon aan en ze rijden de snelweg op. “Ideaal dit kleine stukje snelweg!” zegt Matthias als ze alweer bijna bij de afrit zijn. Ze hebben hierdoor een enorm stuk afgesneden en ze zijn al bijna bij de eindbestemming. “Ja! Ik zie Poolen al in de verte!” roept Jon. “Nice, ik ook!” zegt Matthias en ze rijden over het licht besneeuwde weggetje tot ze er zijn. Ze parkeren de auto en gaan naar binnen. Anna loopt meteen naar de lotnummers om te kijken of ze misschien een pakket gewonnen hebben. “Jij hebt er al een gehad Anna, dus nu mogen wij haha!” zegt Jon. “Haha, ja vind ik eigenlijk ook wel zo eerlijk!” zegt Anna. Helaas hebben ze allemaal niks gewonnen. Daarna lopen ze naar de toonbank en geven ze het bestelformulier aan de medewerker. Even later komt er nog iemand aan lopen en ook Jon geeft zijn bestelformulier. Binnen no-time zijn ze terug met de bestellingen voor Matthias, Jon en Anna. Ze wensen de mensen nog een fijne jaarwisseling en vertrekken dan weer naar buiten.
 
Als ze thuis komen stallen ze het vuurwerk ook uit en zetten ze het bij de rest uit Duitsland. “Hey pa, wanneer ga jij je vuurwerk ophalen dan?” vraagt Matthias. “Kijk eens achter je!” zegt zijn vader lachend. Matthias draait zich om en ziet de enorme zak met vuurwerk staan. “Haha, had ik nog niet eens gezien! Vet man!” zegt Matthias. Even later pakt Matthias zijn camera en maakt hij de nodige foto’s en filmpjes.
 
Het is inmiddels 3 uur en de jongens besluiten om het vuurwerk eens te gaan testen. Jon neemt een flinke voorraad mee en Matthias ook. Ze lopen naar buiten en zetten de eerste dingen op de grond. “Wat doe jij als eerste?” vraagt Jon. “Ik doe 2 Asian Thunders en jij?” vraagt Matthias. “Ik doe een Happiness en een crackling ball.” zegt Jon. Matthias steekt de Asian Thunders aan en ze schieten met een enorme knal de lucht in. Het geeft daarna een mooie dubbele knal in de lucht. Daarna gaat Jon zijn Happiness aansteken. Een mooi fonteintje met een harde fluit komt er uit. Daarna doet Matthias een Silver Thunder pijl. Hij schiet met een felle fluit de lucht in en knalt hard. Ook Jon heeft een pijl meegenomen en dat is een Extreme Bang pijl. Deze pijl schiet de lucht in en komt enorm hoog. “Wow hoe lang gaat ie nog door man?!” zegt Jon. Daarna knalt de pijl uit elkaar en geeft hij wat crackling. “Zo die dingen gaan best hoog man!” zegt Matthias. Daarna steken ze nog wat babypijltjes en rotjes af en gaan ze weer naar binnen.
 
Om half 5 moet Matthias weer kranten lopen, maar hij heeft er helemaal geen zin in. “Shit, man op zo’n dag als vandaag doe ik liever andere dingen!” zegt Matthias. “Ja, bekijk het positief, het heeft je een flinke eindejaarsfooi opgeleverd en dus meer vuurwerk!” zegt zijn vader. “Ja dat is ook wel weer zo, dan fiets ik maar wat harder haha!” zegt Matthias en hij vertrekt. Als hij eenmaal aan het fietsen is vindt hij het helemaal niet meer zo erg. Op verschillende plekken steken mensen vuurwerk af en Matthias geniet met volle teugen. “Dit is eigenlijk veel leuker dan normaal kranten lopen!” zegt hij tegen zichzelf. Het begint al een beetje donker te worden en dus gaan de eerste sierpijlen de lucht al in.
 
Als Matthias thuiskomt gaan ze meteen eten. “Pa, ga je na het eten wat afsteken?” vraagt Matthias aan zijn vader. “Ja ik denk dat ik wel een leuk potje ga doen!” zegt zijn vader. “Nice!” zegt Matthias. Als ze klaar zijn met eten rent Matthias gelijk naar het vuurwerk van zijn vader. “Ga je deze doen?” vraagt hij. “Ik vind het helemaal prima, heb er toch zat!” zegt zijn vader en ze lopen naar buiten. Zijn vader zet de pot stevig neer en steekt hem aan. Het is de Yellow Sky Action die hij gratis bij zijn bestelling heeft gekregen. Het eerste schot schiet met een enorme knal de lucht in. “Zo die is wel mooi!” zegt Jon als hij het schot in een mooi boeket uit elkaar ziet knallen. Het is een 32 schots pot en hij duurt dus wel even. De schoten gaan lekker snel achter elkaar en uit verschillende kanten hoor je mensen schreeuwen die het zien. Als de pot klaar is besluit Matthias om nog een dikke pijl af te steken. Stevig zet hij hem in een pvc-buis en steekt hem aan. Het ding schiet met een ongelofelijk lawaai de lucht in en Matthias schrikt zich rot. Dit had hij niet verwacht, maar daarom is het niet minder mooi. “Zo wat een ding man!” zegt Jon als de pijl ontploft is. “Ja daar heb ik er nog 7 van!” zegt Matthias enthousiast. Ze gaan weer naar binnen om een film te kijken en wat te gaan drinken.  Als de film is afgelopen steekt Matthias nog een mooie fontein af en daarna gaat hij naar bed.
 
30 december 07:00 uur.
 
De wekker van Matthias gaat en hij springt zijn bed uit. “Yeah, vuurwerk ophalen!” zegt hij hardop. Hij heeft nog een extra bestelling geplaatst via internet van een aanbieding die niet in de folder stond. Snel springt hij onder de douche en een hij een lekker ontbijt. Daarna springt hij de auto in op weg naar alweer Poolens Vuurwerkhal. Het is nog gezellig donker en Matthias is helemaal in de ‘sfeer’. Als hij aankomt bij de vuurwerkzaak loopt hij snel naar binnen. Er zijn 2 mensen voor hem, maar er zijn nog meer medewerkers die komen helpen en zo is hij gelijk aan de beurt. Matthias geeft zijn geprinte bestelling en de jongen van de vuurwerkzaak gaat de bestelling even halen. Ondertussen kijkt Matthias nog eens naar al het vuurwerk wat staat uitgestald. “Wat ziet het er toch allemaal mooi uit en wat is het toch verleidelijk om allemaal te kopen!” denkt hij. 
 
Hij besluit om nog een pakket Wereldpijlen te kopen. Ze zijn tenslotte in de aanbieding en Matthias heeft nog veel fooiengeld van de kranten over. “Bedankt!” zegt Matthias als hij zijn bestelling krijgt. “Ik wil graag nog een pakket Wereldpijlen erbij kopen.” zegt Matthias. “Dat kan!” zegt de medewerker en hij gaat een pakket uit de bunker halen. Als hij terugkomt geeft hij het pakket aan Matthias en daarna betaalt Matthias. “Fijne jaarwisseling!” zegt de jongen van de vuurwerkzaak als Matthias vertrekt. “Bedankt! Jij ook fijne jaarwisseling!” zegt Matthias en hij loopt de zaak uit.
 
Als Matthias weer thuiskomt legt hij zijn vuurwerk wat hij net gekocht heeft bij de rest van zijn vuurwerk en maakt er nog maar eens een foto van. Daarna heeft hij toch wel trek gekregen van al dat vuurwerk en besluit hij om een broodje te gaan eten. “Wat ga jij nou weer doen?” vraagt Matthias als Jon de keuken binnen komt lopen met een pot. “Deze ga ik nu afsteken!” zegt Jon en hij loopt naar buiten. “Sukkel het is pas 10 uur man!” zegt Matthias. “Ja dit is mijn 10 uur project!”  zegt Jon lachend. Hij zet de pot neer en pakt zijn lucifers. Matthias pakt zijn camera en begint te filmen. “Ja 2 keer een 10 uur project is ook leuk natuurlijk! Maar die van morgen wordt hoop ik wel wat uitgebreider Jon!” zegt Matthias. “Uiteraard! Dit is maar een voorproefje!” zegt Jon en hij steekt de pot aan. Het is de Asian Thunder Cake, een van de favoriete dagcakes van Jon en Matthias. De eerste schoten knallen met hard geweld de lucht in en een oorverdovend lawaai verstoord de rust op deze vroege ochtend. “Geweldig ding!” zegt Matthias. Daarna komt de finale van 5 schoten tegelijk en de jongens juichen hard. “Wow man die was echt nice!” zegt Jon als de pot is afgelopen.
 
’s Middags gaat Matthias bij Lennart langs en ook Sven en Michiel zijn er. Ze gaan het vuurwerk nog eens aan een grondige test onderwerpen. “Zo, laat me je collectie eens zien Lennart!” zegt Matthias als ze de woonkamer binnenlopen. “Dit is het dan!” zegt Lennart vol trots. De andere 3 jongens kijken vol verbazing naar de 4 bulkpacks met Asian Thunders. “Wow, waarom heb je er zoveel gekocht?” vraagt Sven. “Ja, dat is een lang verhaal!” zegt Lennart lachend. Hij vertelt de jongens over het avontuur dat hij had toen Matthias en Sven hem in de trein hadden laten slapen. “En zo heb ik dus revanche genomen!” zegt Lennart lachend. Matthias en Sven kijken een beetje teleurgesteld, want wat hadden ze graag die bulkpacks voor die prijs willen hebben.
 
Even later beginnen de jongens met afsteken. Verschillend vuurwerk gaat de lucht in en de jongens hebben de tijd van hun leven. Plotseling komt er een politieauto de hoek omgereden. Snel rennen de jongens weg en hopen dat ze niet gepakt worden. Matthias zit in een steegje en kan vanuit daar de politieauto perfect volgen. De auto stopt en de agenten stappen uit. Ze kijken wat rond, maar ze zien niemand meer lopen. Ze brommen nog wat tegen elkaar en daarna stappen ze weer in de auto. Ze rijden weer weg en de jongens komen weer tevoorschijn. “Zo dat was op het nippertje!” zegt Michiel als ze weer bij elkaar zijn. “Ja inderdaad!” zegt Lennart en ze besluiten om weer naar binnen te gaan.
 
’s Avonds gaat Matthias nog even bij Anna langs. Als hij er is laat Anna zien wat haar vader heeft gekocht. “Wow! Dat wordt een knallende oudjaarsdag!” zegt Matthias als hij de collectie ziet. Haar vader is ook naar Duitsland geweest en heeft een enorme voorraad potten ingeslagen. 6 kartonnen Reno’s, 3 kartonnen Aligators, 2 kartonnen van de Phoenix en verder nog een paar kartonnen van wat andere potten. In totaal zijn het er rond de 160! “Mijn vader krijgt altijd een aardig mooie eindejaarsbonus en hij is echt een liefhebber van vuurwerk dus koopt hij lekker veel!” zegt Anna. “Dat kun je wel zeggen ja!” zegt Matthias. Op dat moment komt de vader van Anna binnen lopen. “Ja, dat is nog eens veel vuurwerk hè?!” zegt hij lachend. “Ja inderdaad!” zegt Matthias. De vader van Anna besluit om wat potjes te gaan afsteken. Het is een geweldige show van potjes en daarna gaan ze weer naar binnen. Matthias en Anna drinken nog wat gezellig en na 2 uur vertrekt Matthias weer. Hij besluit om nog even langs de McDrive te gaan om een lekkere hamburger te gaan halen. Als hij daar aan komt is er niemand en kan hij gelijk bestellen. Hij besteld een hamburger en een Mc Kroket. Daarna eet hij het op op de parkeerplaats en vertrekt hij weer naar huis. Als hij in bed ligt kan hij niet in slaap komen en denkt hij alleen maar aan morgen.
 
31 december 09:00 uur
 
Matthias loopt rondjes door de kamer en kijkt steeds naar zijn vuurwerk. Nog even en dan mag hij naar buiten om de hele dag door lekker te knallen. “Wat ga je als eerste doen?” vraagt Jon. “Een asian thunder cake, een nitraat  cake, wat asian thunders en extreme bang pijlen!” zegt Matthias. Jon besluit ook iets soortgelijks af te steken en ze pakken de dingen alvast.
 
Om 5 voor 10 gaan de jongens naar buiten en zetten ze hun 10 uur project klaar. 5 minuten later is het dan zover! Ze hebben alles goed doorgelont dus het belooft een spektakel te worden. Een oorverdovend lawaai komt er van het project af. “Wat was dat geweldig man!” zegt Jon. “Zeker!” zegt Matthias. De jongens beginnen daarna met wat kleiner vuurwerk en zo vullen ze de ochtend.
 
Om 1 uur komen Sven, Michiel en Lennart ook afsteken bij Matthias. “Hier vangen een rotje!” zegt Sven die een aangestoken rotje naar Michiel gooit. Michiel schopt hem terug en hij knalt vlak naast Sven. “Haha, koekje van eigen deeg!” zegt Michiel. Ondertussen heeft Lennart 5 thunder kings bij elkaar gezet met de lontjes naar elkaar toe. Hij steekt ze aan en ze gaan alle 5 achter elkaar de lucht in. “Zo die was netjes!” zegt Sven. Matthias en Jon steken allebei een ratelband af en dat klinkt heerlijk. Daarna besluiten ze even naar binnen te gaan om een oliebol te eten en wat nieuw vuurwerk te gaan halen.
 
Als de avond valt beginnen de jongens met het eerste siervuurwerk. “Zo eerst even 2 Reno’s!” zegt Matthias en hij steekt ze aan. Prachtige rode boeketten knallen snel achter elkaar de lucht in. Sven steekt een Ninja pijl af en die heeft een mooi palm boeket. Michiel doet een leuke knetterfontijn en Lennart een Crackling Candle.
 
Om 9 uur komt Anna ook langs en beginnen ze aan een mooie stooksessie met veel siervuurwerk. Ze heeft van haar vader nogal wat potten meegekregen en die gaan er achterelkaar door! Reno’s, aligators het kan niet op! Uiteraard bewaart ze wat voor 12 uur voor als de echte show los gaat barsten.
 
Om 5 voor 12 zit de hele familie in de kamer. Ze eten nog een oliebol en daarna tellen ze af. 10,9,8,7,6,5,4,3,2,1, GELUKKIG NIEUWJAAR! Klinkt het door de kamer. Ze wensen iedereen de beste wensen en daarna gaan ze naar buiten. Een enorm lawaai klinkt al in de gang en snel doen ze de deur open. Ze besluiten om met z’n allen allemaal 1 pot aan te steken en daarna volgt er een show die er geweldig uit ziet. Ze maken een klein vuurtje en knallen lekker door. “Het is 2012!” zegt Matthias tegen Anna. “Een heel gelukkig Nieuwjaar met jou!” zegt hij. “Met jou ook schat!” zegt Anna en ze kruipen dicht tegen elkaar aan bij het vuur……
[-] De volgende 1 gebruiker zegt bedankt oliebolcracker voor dit bericht:
  • Robin
Voeg bedankje toe Antwoord
  
  •  Vorige
  • 1
  • 2
  • 3(current)
  • 4
  • 5
  • ...
  • 10
  • Volgende 


Lijst met mogelijk verwante topics
Topic Auteur Reacties Weergaven Laatste bericht
Big Grin het grote ''3 woorden verhaal'' Palm Tree 2,157 78,344 05-11-2019 / 20:24
Laatste bericht: Fausto
Thumbs Up Mooie vrouwen topic afcajax 229 11,264 19-10-2019 / 21:48
Laatste bericht: Fausto
  Het nachtbrakers topic 2019! Open op 27, 28, 29 en 30 December Mjd 0 195 14-08-2019 / 18:38
Laatste bericht: Mjd
  Het grote kerst en oudjaar sfeer topic 2019/2020! Mjd 66 2,211 28-12-2018 / 04:21
Laatste bericht: Pyrokegel
  Het oliebollen topic! Mjd 26 2,733 15-12-2018 / 02:16
Laatste bericht: Pyrokegel
Exclamation Het voetbal topic! Mjd 16 905 13-12-2018 / 16:37
Laatste bericht: Pyrokegel
  Het grote show jouw auto/motor topic Rufes 21 3,249 18-12-2016 / 20:13
Laatste bericht: Rufes
  Mooie mannen topic Snakebite 13 1,831 13-12-2016 / 13:50
Laatste bericht: Snakebite

Ga naar locatie:


Gebruikers die dit topic lezen:
1 gast(en)

Het grote vuurwerkverhalen topic!51